Προκαλεί το μειονοτικό κόμμα ΚΙΕΦ στη Θράκη. Σε αυτό το κείμενο, βλέπουμε καθαρά το σχέδιο της Άγκυρας!
Το Κόμμα Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (ΚΙΕΦ/DEB) στη Θράκη αποτελεί αντικείμενο πολιτικής ανάλυσης, καθώς η εκλογική του παρουσία έχει συνδεθεί με προσπάθειες αποσταθεροποίησης της περιοχής από την Τουρκία.
Δημοσιεύματα και αναλυτές εκφράζουν ανησυχία για “επικίνδυνα γεωπολιτικά παιχνίδια”, υποστηρίζοντας ότι το κόμμα προωθεί ατζέντα που αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία, παρουσιάζοντας τη μειονότητα ως “τουρκική”.
Η Πρόεδρος του DEB, Çiğdem Asafoğlu, έχει πραγματοποιήσει επαφές στις Βρυξέλλες, θέτοντας θέματα “τουρκικής μειονότητας” σε Ευρωπαίους αξιωματούχους, γεγονός που ερμηνεύεται ως κλιμάκωση της προσπάθειας της Άγκυρας για διεθνοποίηση του ζητήματος.
Το κόμμα κατεβαίνει κυρίως στις ευρωεκλογές, όπου δεν υπάρχει το πλαφόν του 3% (που ισχύει στις εθνικές εκλογές), επιτρέποντάς του να καταλαμβάνει την πρώτη θέση σε περιοχές της Θράκης.
”Οι πρόσφατες εξελίξεις στη Δυτική Θράκη παρακολουθούνται στενά όχι μόνο σε περιφερειακό αλλά και σε διεθνές επίπεδο. Η πρακτική της Ελλάδας να διορίζει «μουφτήδες» έχει συναντήσει έντονη αντίθεση από την τουρκική μειονότητα στη Δυτική Θράκη και το θέμα παραμένει στην ημερήσια διάταξη, με δηλώσεις τόσο από οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών όσο και από τα υπουργεία Εξωτερικών της Τουρκίας και της Ελλάδας.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Çiğdem Asafoğlu, Γενική Πρόεδρος του Κόμματος Φιλίας, Ισότητας και Ειρήνης (DEB) που λειτουργεί στην Ελλάδα, τόνισε στην αξιολόγησή της προς τον Türk Havadis ότι η τρέχουσα διαδικασία δεν είναι απλώς μια τρέχουσα συζήτηση, αλλά συνδέεται άμεσα με τα θεμελιώδη δικαιώματα και τις ελευθερίες της μειονότητας.
Η ASAFOğLU ΥΠΟΔΕΙΞΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 40 ΤΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΗΣ.
Η Ασάφογλου τόνισε ότι το δικαίωμα της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης να εκλέγει τους θρησκευτικούς ηγέτες της, τους μουφτήδες, ορίστηκε στη Συνθήκη των Αθηνών του 1913 και ενσωματώθηκε στο ελληνικό εσωτερικό δίκαιο με νόμο (“2345/1920”) που ψηφίστηκε από την ελληνική διοίκηση το 1920.
Εκτός από αυτό το δικαίωμα, η Ασάφογλου δήλωσε ότι το Άρθρο 40 της Συνθήκης της Λωζάνης είναι αρκετά σαφές, λέγοντας: “Η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης θα έχει ίσα δικαιώματα να ιδρύει, να διαχειρίζεται και να επιβλέπει κάθε είδους φιλανθρωπικά ιδρύματα, θρησκευτικά και κοινωνικά ιδρύματα, κάθε είδους σχολεία και παρόμοια εκπαιδευτικά ιδρύματα, και να χρησιμοποιεί ελεύθερα τη δική της γλώσσα και να τελεί ελεύθερα τις θρησκευτικές της τελετές, υπό την προϋπόθεση ότι θα αναλαμβάνει η ίδια τα έξοδα”.
“ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΑΦΗΣ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ”.
Η Ασάφογλου σημείωσε ότι η αντίδραση της Τουρκίας ήταν στην παραβίαση από την Ελλάδα του δικαιώματος της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης να εκλέγει τον δικό της θρησκευτικό ηγέτη και δήλωσε ότι η Αθήνα προσπαθούσε σκόπιμα να κατευθύνει το ζήτημα σε διαφορετική κατεύθυνση. Ο Πρόεδρος έκανε τις ακόλουθες δηλώσεις:
Πρόκειται για ένα άμεσο ζήτημα δικαιωμάτων των μειονοτήτων. Αντίθετα, η υπεράσπιση της Αθήνας μετατοπίζει σκόπιμα την εστίαση σε έναν άλλο τομέα. Υποστηρίζοντας ότι «η Συνθήκη της Λωζάνης δεν αναφέρει την εκλογή μουφτήδων», το ζήτημα περιορίζεται, αλλά το πνεύμα της συνθήκης, το οποίο αναγνωρίζει το δικαίωμα των μειονοτήτων να διαχειρίζονται τις δικές τους θρησκευτικές και θεσμικές δομές, αγνοείται. Η εξάρτηση από μεμονωμένες λέξεις σε νομικά κείμενα δεν είναι μια πραγματικά σωστή, ανθρώπινη ή καλοπροαίρετη προσέγγιση. Για έναν αιώνα, η Ελλάδα κρατούσε την τουρκική μειονότητα στη Δυτική Θράκη υπό την φροντίδα της και σπατάλησε μονομερώς την αυτονομία που υποσχέθηκε στη Λωζάνη, ιδίως στην εκπαίδευση και την πίστη, μέσω εγκυκλίων, νόμων και διαταγμάτων. Τώρα, προσπαθεί να νομιμοποιήσει και να κερδίσει την αποδοχή διορισμένων μουφτήδων τους οποίους η μειονότητα δεν αναγνωρίζει και ποτέ δεν θα αναγνωρίσει. Ο θρησκευτικός ηγέτης μιας μειονότητας αποκτά νομιμοποίηση μόνο εάν καθορίζεται από τη βούληση της ίδιας της μειονότητας. Όλες οι άλλες μέθοδοι, είτε παρουσιάζονται ως «νομική ρύθμιση» είτε ως «διοικητική πρακτική», είναι απλώς επιβολές και σαφής παραβίαση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων.
«ΤΟ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΕΙΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕΡΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΕΙΨΗ ΚΑΛΗ ΠΙΣΤΗΣ».
Σε ανακοίνωση του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών, τονίστηκε ότι τα δικαιώματα της τουρκικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη κατοχυρώνονται από τη Συνθήκη της Λωζάνης, ενώ η Ασάφογλου, αξιολογώντας τα αντεπιχειρήματα της ελληνικής πλευράς που βασίζονται στην ίδια συνθήκη, δήλωσε τα εξής:
«Όταν η Ελλάδα μας έθεσε υπό την προστασία της στη Λωζάνη, οι συνθήκες ήταν πολύ διαφορετικές. Μέσα στην πολιτική, οικονομική και κοινωνιολογική δομή εκείνης της εποχής, επέλεξαν να ξεχάσουν τις υποσχέσεις που έδωσαν, ειδικά κατά τη διάρκεια και μετά τη Χούντα των Συνταγματαρχών. Όχι μόνο ξέχασαν, αλλά σφετερίστηκαν και ό,τι ήδη υπήρχε. Ενώ αποκατέστησαν ορισμένα περιορισμένα δικαιώματα ιθαγένειας με την ένταξη στην ΕΕ, δυστυχώς δεν έκαναν παρόμοια βήματα όσον αφορά τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Στην πραγματικότητα, η συνθήκη είναι αρκετά σαφής. Το να κοιτάμε το ίδιο πράγμα και να βλέπουμε διαφορετικά πράγματα είναι έλλειψη καλής πίστης».
Η Πρόεδρος υπογράμμισε ότι υπάρχει μόνο μία αλήθεια, σημειώνοντας ότι η Τουρκική Μειονότητα στη Δυτική Θράκη είναι το αντίστοιχο της Ελληνικής Μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη και ότι και οι δύο πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα. Η Ασάφογλου δήλωσε: «Εν ολίγοις, η Πατρίδα που εμπιστεύτηκε και η Πατρίδα που έλαβε είναι σαφείς. Τα ζητήματα που πρέπει να συζητηθούν και τα μέρη που πρέπει να αντιμετωπιστούν ώστε τα δικαιώματα να είναι παρόμοια είναι επίσης σαφή».
Η Ασάφογλου αναφέρθηκε στη δεκαετία του 1950 σχετικά με τον ορισμό της μειονότητας στη Δυτική Θράκη ως «θρησκευτικής» μειονότητας από την Ελλάδα. Δήλωσε ότι οι ελληνικές αρχές χρησιμοποιούσαν τους όρους «Τούρκος» αντί για «Μουσουλμανικός» και «Τουρκικά σχολεία» αντί για «Μουσουλμανικά σχολεία», προσθέτοντας: «Στην πραγματικότητα, το τότε Κυβερνείο Θράκης εξέδωσε δύο εγκυκλίους το 1954 και το 1955, καθιστώντας υποχρεωτική τη χρήση της λέξης «Τούρκος» αντί για «Μουσουλμάνος» για τη μειονότητα. Η Ελλάδα άλλαξε αυτήν την πολιτική τη δεκαετία του 1970 για πολιτικούς λόγους, αυτή τη φορά καθιστώντας υποχρεωτική τη χρήση της λέξης «Μουσουλμάνος» αντί για «Τούρκος».
Η Ασάφογλου τόνισε ότι η Ελλάδα δεν αποδέχεται τον όρο «Τουρκική Μειονότητα» με το σκεπτικό ότι δεν περιλαμβάνεται στη Συνθήκη της Λωζάνης, αλλά τα πρακτικά της συνθήκης αποκαλύπτουν σαφώς την τουρκική ταυτότητα της μειονότητας στη Δυτική Θράκη.”