Η Άγκυρα επιχειρεί να εμφανίσει την Ελλάδα ως «ταραξία» της Ευρώπης
Σε μια περίοδο κατά την οποία η Ευρώπη αναζητά νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας και επαναπροσδιορίζει τις αμυντικές της προτεραιότητες, η Τουρκία επιχειρεί να αναβαθμίσει τον ρόλο της στα ευρωπαϊκά δρώμενα, προβάλλοντας ένα αφήγημα που στρέφεται ευθέως κατά της Ελλάδας.
Μέσα από δημοσιεύματα φιλοκυβερνητικών μέσων ενημέρωσης, η Άγκυρα επιχειρεί να παρουσιάσει την Αθήνα όχι ως παράγοντα σταθερότητας, αλλά ως δύναμη που δήθεν υπονομεύει την περιφερειακή ειρήνη και επιδιώκει την κλιμάκωση της έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο.
Ο «δούρειος ίππος» της Τουρκίας για την ευρωπαϊκή άμυνα
Το βασικό επιχείρημα του τουρκικού αφηγήματος είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση χρειάζεται περισσότερο από ποτέ την Τουρκία λόγω των γεωπολιτικών αναταράξεων που προκαλούν ο πόλεμος στην Ουκρανία, η μεταναστευτική κρίση και η αβεβαιότητα γύρω από τον μελλοντικό ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στην ευρωπαϊκή ασφάλεια.
Στο πλαίσιο αυτό, η Άγκυρα επιχειρεί να εμφανιστεί ως αναντικατάστατος στρατηγικός εταίρος της Ευρώπης, προβάλλοντας τη στρατιωτική της ισχύ, την αμυντική της βιομηχανία και τη γεωγραφική της θέση.
Παράλληλα, η Ελλάδα παρουσιάζεται ως η χώρα που, σύμφωνα με την τουρκική επιχειρηματολογία, προσπαθεί να μετατρέψει τις ελληνοτουρκικές διαφορές σε ευρωπαϊκό ζήτημα και να εμποδίσει τη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ Βρυξελλών και Άγκυρας.
Ο εκνευρισμός για την ελληνική αποτρεπτική ισχύ
Πίσω από τις επιθέσεις κατά της Αθήνας, πολλοί αναλυτές διακρίνουν έναν έντονο προβληματισμό της τουρκικής πλευράς για τη συνεχή ενίσχυση των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Το τουρκικό αφήγημα στρέφεται ιδιαίτερα κατά των εξοπλιστικών προγραμμάτων της Ελλάδας και των στρατηγικών συνεργασιών που έχει αναπτύξει με τη Γαλλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.
Οι νέες φρεγάτες, τα Rafale, τα F-35, τα αντιαεροπορικά συστήματα και οι διευρυμένες αμυντικές συνεργασίες της Αθήνας φαίνεται να προκαλούν αυξανόμενη ανησυχία στην Άγκυρα, η οποία βλέπει τις ισορροπίες στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο να μεταβάλλονται σταδιακά.
Η προσπάθεια αντιστροφής της πραγματικότητας
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η προσπάθεια ορισμένων τουρκικών μέσων να αποδώσουν στην Ελλάδα την ευθύνη για την ένταση στην περιοχή.
Σύμφωνα με αυτή τη λογική, η Αθήνα κατηγορείται ότι επιδιώκει να δημιουργήσει έναν «κοινό εχθρό» για την Ευρώπη, ενώ οι ελληνικές αμυντικές πρωτοβουλίες παρουσιάζονται ως επιθετικές κινήσεις.
Ωστόσο, η ελληνική πλευρά επισημαίνει διαχρονικά ότι οι εξοπλισμοί και οι αμυντικές συνεργασίες της χώρας αποτελούν απάντηση σε υπαρκτές απειλές ασφαλείας, όπως το τουρκικό casus belli, οι παραβιάσεις στο Αιγαίο και οι αναθεωρητικές θέσεις που εκφράζονται κατά καιρούς από την Άγκυρα.
Το αφήγημα του «ειρηνοποιού» Ερντογάν
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η προσπάθεια προβολής του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως παράγοντα ειρήνης και σταθερότητας στην περιοχή.
Τα τουρκικά δημοσιεύματα επικαλούνται συχνά τις δηλώσεις του Τούρκου προέδρου περί διαλόγου και καλής γειτονίας, υποστηρίζοντας ότι η Άγκυρα επιθυμεί την επίλυση των διαφορών μέσω της διπλωματίας.
Την ίδια στιγμή, όμως, παραμένουν ανοιχτές οι γνωστές διαφωνίες γύρω από ζητήματα όπως το Δίκαιο της Θάλασσας, οι θαλάσσιες ζώνες, το casus belli και η εφαρμογή της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), την οποία η Τουρκία δεν έχει υπογράψει.
Η μάχη για την επόμενη ημέρα της Ευρώπης
Η Τουρκία επιδιώκει να αποκτήσει αυξημένο ρόλο στη νέα ευρωπαϊκή αμυντική αρχιτεκτονική και να εξασφαλίσει πρόσβαση σε στρατηγικές συνεργασίες, επενδύσεις και αμυντικά προγράμματα.
Για να πετύχει αυτόν τον στόχο, επιχειρεί να πείσει τους Ευρωπαίους εταίρους ότι αποτελεί μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος.
Η Ελλάδα, από την πλευρά της, παραμένει ένας από τους πιο σταθερούς πυλώνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο, επενδύοντας στην αποτρεπτική της ισχύ και στις διεθνείς συμμαχίες της.
Το αν οι Βρυξέλλες θα υιοθετήσουν το τουρκικό αφήγημα ή θα συνεχίσουν να στηρίζουν τη σημερινή ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα γεωπολιτικά ερωτήματα των επόμενων ετών.