Το Ισραήλ έστειλε συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας Iron Dome και προσωπικό για τη λειτουργία τους στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, με στόχο την προστασία της χώρας κατά τη διάρκεια του πολέμου με το Ιράν, δήλωσε την Τρίτη ο Αμερικανός πρέσβης στο Ισραήλ.
Οι δηλώσεις του Μάικ Χάκαμπι αποτελούν ένα ορόσημο στην ιστορία των σχέσεων των δύο χωρών, ανοίγοντας το δρόμο για στρατιωτική συνεργασία και με άλλες χώρες του Κόλπου που παραδοσιακά αντιτάσσονται στο Ιράν, αλλά μέχρι σήμερα βρίσκονταν απέναντι και από το Ισραήλ.
Πρόκειται για την πρώτη δημόσια παραδοχή ανάπτυξης ισραηλινών στρατιωτικών δυνάμεων στα Εμιράτα, την ομοσπονδία των επτά εμιράτων στην Αραβική Χερσόνησο όπου βρίσκονται το Άμπου Ντάμπι και το Ντουμπάι. Η προώθηση της αμυντικής συμμαχίας μεταξύ Ισραήλ και κρατών του Κόλπου είναι και ένας διακαής πόθος των ΗΠΑ, που υποστηρίζουν την προώθηση της συνεργασίας και σε διπλωματικό και οικονομικό επίπεδο.
Εν τω μεταξύ, τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν μπλοκαρισμένα με τις διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν να έχουν περιέλθει σε αδιέξοδο, γεγονός που αυξάνει τους φόβους για μια αναζωπύρωση της σύγκρουσης.
«Θα ήθελα να εκφράσω την εκτίμησή μου προς τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το πρώτο μέλος των Συμφωνιών του Αβραάμ», δήλωσε ο Χάκαμπι στο Συνέδριο του Τελ Αβίβ. «Αρκεί να δείτε τα οφέλη. Το Ισραήλ μόλις έστειλε συστήματα Iron Dome και προσωπικό για να βοηθήσει στη λειτουργία τους».
Τα τουρκικά ψεύδη
Ο γνωστός για τις τουρκικές υβριδικές επιχειρήσεις, Ragip Soylu, ο οποίος πέφτει συνεχώς έξω, ξαναχτύπησε!
Αφού πήγε ”κουβά” με το άρθρο του περί δήθεν επαναπροσέγγισης Ινδίας-Τουρκίας, δείτε εδώ, δείτε εδώ την απάντηση των Ινδών, τώρα λέει πως η Τουρκία θα στείλει συστήματα σε χώρες του Κόλπου!
”Καθώς η κυβέρνηση και οι αμυντικές εταιρείες των Ηνωμένων Πολιτειών αντιμετωπίζουν μεγάλα καθυστερήσεις στην παράδοση όπλων στους πελάτες τους, τα κράτη του Κόλπου και τα αραβικά κράτη υπογράφουν ολοένα και περισσότερο συμφωνίες για να αγοράσουν ή να επενδύσουν σε τουρκικά όπλα.
Ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν από τα τέλη Φεβρουαρίου έχει ασκήσει έντονη πίεση στις χώρες του Κόλπου, ιδιαίτερα στο Κουβέιτ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία.
Παρά τα ισχυρά συστήματα αεράμυνάς τους, τα οποία παραμένουν αποτελεσματικά κατά των βαλλιστικών πυραύλων, αυτά τα κράτη αντιμετωπίζουν ελλείψεις πυρομαχικών και μια σοβαρή πρόκληση από τα ιρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη μεγάλου βεληνεκούς, τα οποία έχουν καταφέρει να καταστρέψουν πολλά συστήματα ραντάρ μεγάλου βεληνεκούς στην περιοχή.
Έκτοτε, τα κράτη του Κόλπου έχουν εντείνει τη συνεργασία τους με την τουρκική κυβέρνηση και τις αμυντικές εταιρείες για την υπογραφή συμβάσεων για τουρκικά συστήματα αεράμυνας.
«Τα έθνη του Κόλπου βρίσκονται σε μια μαζική αγορά και μάλιστα ρωτούν για συστήματα που χρησιμοποιούνται ήδη από στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή», δήλωσε στο Middle East Eye ένα άτομο που γνωρίζει τη σκέψη του Κόλπου. «Υπάρχει ακόμη και ενδιαφέρον από το Ομάν, το οποίο είναι παραδοσιακά ουδέτερο».”
Αυτή η στρατηγική ήταν σαφώς ορατή κατά τη διάρκεια της τουρκικής έκθεσης όπλων, Saha Expo, η οποία ολοκληρώθηκε το Σαββατοκύριακο, όπου χώρες του Κόλπου και κράτη όπως το Ιράκ πραγματοποίησαν ισχυρή εμφάνιση.
Ο υπουργός Άμυνας του Κουβέιτ, Σεΐχης Αμπντουλάχ Αλί Αμπντουλάχ Αλ Σαμπάχ, υπέγραψε πρωτόκολλο πωλήσεων μεταξύ κυβερνήσεων για την προμήθεια στρατιωτικών συστημάτων από μεγάλες τουρκικές αμυντικές εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων των Aselsan, Havelsan, του κατασκευαστή drones Baykar, του κατασκευαστή τεθωρακισμένων οχημάτων Otokar και του ναυπηγείου Yonca.
Μια πηγή που γνωρίζει την κυβέρνηση του Κουβέιτ δήλωσε στο MEE ότι το Κουβέιτ ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τα drones Akinci μεσαίου υψομέτρου και μεγάλης αντοχής της Baykar, καθώς και για συστήματα αεράμυνας όπως το Hisar, το οποίο έχει σχεδιαστεί για απειλές μικρού και μεσαίου υψομέτρου.
Το ενδιαφέρον του Κουβέιτ δεν είναι καινούργιο. Η χώρα ήδη αγόρασε drones Bayraktar TB2 από την Άγκυρα το 2023.
Δύο άτομα από την τουρκική αμυντική βιομηχανία δήλωσαν ότι η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ ενδιαφέρονταν επίσης ιδιαίτερα για συστήματα κατά των drones που παράγονται από τουρκικές εταιρείες.
Οι πηγές αυτές ανέφεραν ότι και οι δύο χώρες υπέγραψαν συμβάσεις για την αγορά του συστήματος αεράμυνας Korkut 100/25. Κατασκευασμένο από την Aselsan, το σύστημα έχει σχεδιαστεί για την αντιμετώπιση μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones) με δυνατότητα προβολής πρώτου προσώπου και με σύνδεση σε δίκτυο, χρησιμοποιώντας έξυπνα πυρομαχικά 25 χιλιοστών.
Πρόσθεσαν ότι η Σαουδική Αραβία σκοπεύει επίσης να αγοράσει πρόσφατα αποκαλυφθέντα συστήματα αεράμυνας που παρουσιάστηκαν στην Έκθεση Saha, συμπεριλαμβανομένων συστημάτων κατά των μη επανδρωμένων αεροσκαφών με καθοδήγηση λέιζερ που μπορούν να τοποθετηθούν σε μικρά φορτηγά.”
Η τουρκική ”γύμνια”
Τα Κύρια Σημεία της «Γυμνής» Αεράμυνας
- Έλλειψη Εγχώριας Αντιβαλλιστικής Προστασίας: Παρά την αγορά των ρωσικών S-400, το σύστημα παραμένει ουσιαστικά απομονωμένο από το δίκτυο έγκαιρης προειδοποίησης του ΝΑΤΟ, γεγονός που περιορίζει δραστικά την αποτελεσματικότητά του ενάντια σε μαζικές επιθέσεις ιρανικών πυραύλων.
- Εξάρτηση από το ΝΑΤΟ: Η Τουρκία βασίζεται στην «ομπρέλα» του ΝΑΤΟ, όπως το ραντάρ στο Kürecik και τις συστοιχίες Patriot άλλων χωρών μελών (π.χ. Ισπανία), για να εντοπίσει και να αναχαιτίσει απειλές από το Ιράν.
Το σημείο καμπής είναι σαφές: οι πύραυλοι που κινήθηκαν προς ή πάνω από τον τουρκικό εναέριο χώρο δεν αναχαιτίστηκαν από «εθνικά» συστήματα, αλλά μέσω της νατοϊκής αεράμυνας. Η ίδια η Αγκυρα, έστω και έμμεσα, αναγνώρισε ότι ενεργοποιήθηκε η ενσωματωμένη αρχιτεκτονική της Συμμαχίας. Αυτό το γεγονός ανατρέπει τη βασική ιδέα ότι η Τουρκία έχει υπερβεί τη δυτική εξάρτηση και έχει μετατραπεί σε αυτόνομο στρατηγικό δρώντα. Αντίθετα, δείχνει ότι, στην πιο κρίσιμη στιγμή, η ασφάλεια της χώρας εξακολουθεί να εξαρτάται από το ΝΑΤΟ.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι απλώς τεχνικό, αλλά βαθιά δομικό. Η συζήτηση που αναδεικνύεται σε αναλύσεις στην Τουρκία για τα «35 χαμένα χρόνια» δείχνει ότι η Αγκυρα δεν απέτυχε μόνο σε μια συγκεκριμένη προμήθεια, αλλά σε μια ολόκληρη στρατηγική πορεία. Από τη δεκαετία του 1990, όταν ο Πόλεμος του Κόλπου κατέδειξε τη σημασία της αντιπυραυλικής άμυνας, μέχρι σήμερα, η Αγκυρα είτε καθυστερούσε είτε πολιτικοποιούσε κρίσιμες αποφάσεις. Διαγωνισμοί για Patriot, κινεζικά συστήματα ή ευρωπαϊκές λύσεις είτε ακυρώθηκαν είτε μετατράπηκαν σε γεωπολιτικά παιχνίδια, χωρίς ποτέ να δημιουργηθεί ένα ολοκληρωμένο, πολυεπίπεδο σύστημα, ενώ η περίφημη εγχώρια τουρκική στρατιωτική βιομηχανία δεν έχει -τουλάχιστον προς το παρόν- προχωρήσει σε κατασκευή ραντάρ αντάξιων των δυτικών.
Η αγορά των S-400 από τη Ρωσία όχι μόνο δεν έλυσε το πρόβλημα, αλλά το επιδείνωσε, καθώς απομάκρυνε την Τουρκία από το πρόγραμμα των F-35, ενίσχυσε την καχυποψία εντός ΝΑΤΟ και άφησε τη γειτονική χώρα με ένα σύστημα που δεν μπορεί να ενσωματωθεί στην επιχειρησιακή αρχιτεκτονική της. Το αποτέλεσμα είναι μια κατακερματισμένη άμυνα, χωρίς συνεκτικότητα και χωρίς πραγματική αποτρεπτική ικανότητα απέναντι σε μαζικές βαλλιστικές απειλές.