Άρθρο του Shay Gal για greekcitytimes
Η Ελλάδα καταλαβαίνει κάτι που η Ευρώπη συχνά θυμάται πολύ αργά: ένα όνομα δεν είναι διακόσμηση. Δεν είναι μια ετικέτα που κολλιέται σε έναν χάρτη μετά την αλλαγή της εξουσίας. Ένα όνομα μπορεί να είναι προέλευση. Κληρονομιά. Το τελευταίο σύνορο ενός λαού όταν έχουν ξεπεραστεί όλα τα άλλα σύνορα.
Οι Ισραηλινοί θα πρέπει να μιλούν στους Έλληνες για την Ιερουσαλήμ ξεκάθαρα.
Στην ίδια την ελληνική Μακεδονία, η Θεσσαλονίκη ήταν γνωστή ως La Madre de Israel, η Μητέρα του Ισραήλ, και ως η Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων. Μνήμη, όχι μεταφορά. Η Θεσσαλονίκη ήταν μια από τις μεγάλες εβραϊκές μητροπόλεις της Ευρώπης: Σεφαραδίτικη, Λαδίνοφωνη, ραβινική, εμπορική και σχεδόν εξαφανισμένη στο Ολοκαύτωμα. Η Ελλάδα δεν συναντά την Ιερουσαλήμ ως ξένη λέξη. Την συναντά μέσω της δικής της βόρειας μνήμης.
Η Αθήνα γνωρίζει τι συμβαίνει όταν μια γειτονική πολιτεία επιδιώκει αναγνώριση και διαδοχή μέσω της γλώσσας. Η διαμάχη δεν ήταν ποτέ η κρατική υπόσταση των Σκοπίων. Ήταν μια απόπειρα διαδοχής: αν μια σύγχρονη νοτιοσλαβική πολιτεία μπορούσε να παρουσιαστεί ως ο απεριόριστος φορέας της Μακεδονίας στην ελληνική της έννοια.
Οι Πρέσπες αναφέρονται όχι ως επικύρωση, αλλά ως ανώτατο όριο. Ακόμα και εκεί, τα Σκόπια δεν κληρονομούν τη Μακεδονία απεριόριστα. Ένα σύνθετο συνταγματικό όνομα δεν είναι αρχαία προέλευση. Η ελληνική Μακεδονία του Φιλίππου, του Αλεξάνδρου και του αρχαίου ελληνικού κόσμου παραμένει αχώριστη από την ελληνική κληρονομιά. Ακόμα και η γλωσσική πρόταση είναι περιορισμένη: ανεξάρτητα από την επίσημη ονομασία της, είναι νοτιοσλαβική και άσχετη με την αρχαία ελληνική Μακεδονία.
Αυτή η διάκριση δεν είναι σχολαστικότητα. Είναι κυριαρχία στη γλώσσα.
Αν η Μακεδονία είναι το όνομα μέσω του οποίου ο Ελληνισμός αρνείται τη διαγραφή, η Ιερουσαλήμ είναι το όνομα μέσω του οποίου ο εβραϊκός λαός επέζησε. Ήταν η κατεύθυνση της προσευχής χωρίς κυριαρχία· η πρωτεύουσα της μνήμης χωρίς δύναμη· η λέξη που μετέφεραν οι εξόριστοι όταν η ιστορία προέτρεπε τη λήθη.
Την Ημέρα της Ιερουσαλήμ, Γιομ Ιερουσαλήμ, το Ισραήλ τιμά τον Ιούνιο του 1967, όταν η διαιρεμένη πόλη επανενώθηκε υπό ισραηλινό έλεγχο και οι Εβραίοι επέστρεψαν στην Παλιά Πόλη και το Δυτικό Τείχος μετά από δεκαεννέα χρόνια αποκλεισμού. Οι Εβραίοι δεν ανακάλυψαν την Ιερουσαλήμ το 1967. Έπαψαν να αποκλείονται από το δικό τους όνομα.
Το συναίσθημα δεν είναι αρκετό. Η Ιερουσαλήμ είναι νόμος, γεωγραφία, ιστορία και πολιτική τέχνη.
Υπάρχει η Ιερουσαλήμ. Υπάρχει το σύγχρονο δημοτικό περίβλημα γύρω της. Και υπάρχουν αραβικές πόλεις δίπλα της. Η συμπύκνωση των τριών σε μία λέξη δεν είναι διπλωματία. Είναι χαρτογραφικός πληθωρισμός.
Ορισμένα μέρη που αναφέρονται σε διπλωματική συντομογραφία βρίσκονται εντελώς εκτός των δημοτικών ορίων της Ιερουσαλήμ: το Αμπού Ντις, η αλ-Εϊζαρίγια, η αλ-Ραμ και άλλες γειτονικές πόλεις στη Δυτική Όχθη, γνωστές στην ισραηλινή χρήση ως Ιουδαία και Σαμάρεια. Γειτονεύουν με την Ιερουσαλήμ. Μπορεί να αποτελούν μέρος μιας παλαιστινιακής πρωτεύουσας. Δεν είναι η Ιερουσαλήμ.
Ο δήμος περιπλέκει τον χάρτη, όχι το όνομα. Μετά το 1967, το Ισραήλ επανένωσε τη δυτική Ιερουσαλήμ με την Παλιά Πόλη και τον ανατολικό τομέα που βρισκόταν υπό Ιορδανία, και επέκτεινε τα δημοτικά όρια της Ιερουσαλήμ ώστε να συμπεριλάβει τα γύρω παλαιστινιακά χωριά και την ανοιχτή γη που δεν ήταν μέρος της ιορδανικής ανατολικής Ιερουσαλήμ. Μερικά έχουν έκτοτε γίνει πυκνοκατοικημένες αραβικές περιοχές. Διοικητικά, βρίσκονται εντός του δήμου. Ιστορικά, δεν είναι το ίδιο το όνομα.
Η διοίκηση δεν είναι η συγγραφή. Μια δημοτική γραμμή μπορεί να μετακινηθεί. Η προέλευση όχι.
Το πλαίσιο των δύο κρατών παραμένει το μόνο βιώσιμο διπλωματικό τελικό κράτος για Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους. Το Όσλο δεν ακυρώθηκε. Τα ζητήματα μόνιμου καθεστώτος, συμπεριλαμβανομένης της Ιερουσαλήμ, επιφυλάσσονταν για διαπραγμάτευση. Το Όσλο άφησε την Ιερουσαλήμ στη διαπραγμάτευση. Δεν έδωσε στη διπλωματία την εξουσία να κατασκευάσει μια δεύτερη προέλευση. Η Δυτική Όχθη δεν προσαρτήθηκε ολοκληρωτικά στο Ισραήλ. Το πλαίσιο είναι κατεστραμμένο, όχι νεκρό: δύο λαοί, δύο κυριαρχίες, ένας απαραίτητος διαχωρισμός.
Αλλά δύο κράτη δεν μπορούν να σημαίνουν δύο Ιερουσαλήμ.
Δύο πρωτεύουσες, ναι. Δύο Ιερουσαλήμ, όχι.
Ένα παλαιστινιακό κράτος χρειάζεται μια πρωτεύουσα. Μπορεί να χτιστεί στην αραβική αστική ζώνη δίπλα στην Ιερουσαλήμ, να τοποθετηθεί πέρα από τα δημοτικά όρια του Ισραήλ ή να συμπεριλάβει, βάσει μιας τελικής συμφωνίας, περιφερειακές περιοχές που το Ισραήλ μπορεί να αφαιρέσει από τον δήμο του και να τις μεταβιβάσει στην παλαιστινιακή κυριαρχία. Μπορεί να φέρει το δικό του αραβικό όνομα, ισλαμική μνήμη και παλαιστινιακή σημαία.
Δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί στην Ιερουσαλήμ μέσω διπλωματικής μετάφρασης.
Όχι στα αγγλικά. Όχι στα ελληνικά. Όχι σε ανακοινωθέντα που συγχέουν την εγγύτητα με την προέλευση.
Το Ισραήλ μπορεί να διαπραγματευτεί σύνορα, πρόσβαση, υπηρεσίες, ασφάλεια και κυριαρχία. Δεν μπορεί να διαπραγματευτεί την πατρότητα του ονόματος Ιερουσαλήμ. Μια παλαιστινιακή πρωτεύουσα μπορεί να βρίσκεται δίπλα στην Ιερουσαλήμ. Δεν μπορεί να γίνει Ιερουσαλήμ μέσω μετάφρασης.
Αυτό δεν είναι μαξιμαλισμός. Είναι γλωσσική και ιστορική ειλικρίνεια.
Η «Ιερουσαλήμ» δεν είναι αραβικό ή ισλαμικό νόμισμα. Η αραβική και ισλαμική παράδοση ανέπτυξε το al-Quds και το Bayt al-Maqdis. Η μουσουλμανική αφοσίωση στο Haram al-Sharif είναι πραγματική. Αλλά η αφοσίωση δεν είναι προέλευση. Η ευλάβεια δεν είναι τίτλος. Η ιερότητα δεν είναι πατρότητα.
Ακόμα και η αραβική γλώσσα δεν ξεκίνησε από το κενό. Το Bayt al-Maqdis εξακολουθεί να φέρει την ηχώ του Beit HaMikdash, του εβραϊκού ναού του οποίου η καταστροφή έγινε γραμματική της εβραϊκής λαχτάρας. Το μεταγενέστερο αραβο-ισλαμικό λεξιλόγιο δεν έσβησε αυτή την προηγούμενη ιερότητα. Διατήρησε ίχνη της.
Το όνομα που γνωρίζει η Ευρώπη ως Ιερουσαλήμ φτάνει σε αυτό μέσω της βιβλικής-εβραϊκής Ιερουσαλήμ, που έχει τις ρίζες του σε παλαιότερες σημιτικές μορφές πολύ πριν από το Ισλάμ. Έγινε άρρηκτα συνδεδεμένο με την εβραϊκή ζωή όχι μόνο επειδή οι Εβραίοι κυβερνούσαν εκεί, αλλά επειδή οι Εβραίοι την κράτησαν ζωντανή όταν άλλοι τους κυβερνούσαν.
Ο Ναός στην Ιερουσαλήμ ήταν το κέντρο λατρείας και εθνικής ταυτότητας στο αρχαίο Ισραήλ. Η πόλη έγινε η πρωτεύουσα του Δαβίδ, του Σολομώντα και του Ναού πριν από σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια. Πολύ πριν από τον σύγχρονο εθνικισμό, το Ισλάμ, τις εντολές και τους διαμελισμούς, η Ιερουσαλήμ ήταν ήδη το κέντρο βαρύτητας της εβραϊκής ζωής. Ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ αργότερα απέδωσαν βαθιά ιερή σημασία στην πόλη. Αυτό, επίσης, είναι ιστορία. Η προσκόλληση δεν είναι προέλευση.
Οι Έλληνες αναγνώστες γνωρίζουν τη διάκριση. Τα Σκόπια μπορεί να έχουν κρατική υπόσταση. Μπορεί να μην κληρονομήσουν τη Μακεδονία χωρίς όρους. Οι Παλαιστίνιοι μπορεί να έχουν κυριαρχία. Μπορεί να μην κληρονομήσουν την Ιερουσαλήμ με μετάφραση. Αυτή η αρχή δεν είναι κατά της ειρήνης. Είναι η προϋπόθεση της ειλικρινούς ειρήνης.
Κάποια ονόματα η ιστορία δεν τα παραδίδει επειδή η πολιτική τα ζητάει ευγενικά. Η Μακεδονία είναι μία. Η Ιερουσαλήμ είναι μία. Δεν είναι ακατέργαστες κτήσεις. Είναι κηδεμονίες, που διατηρήθηκαν όταν η αυτοκρατορία, η κατάκτηση και η ευκολία συνηγορούσαν υπέρ της παράδοσης.
Ο κόσμος συχνά αντιμετωπίζει την εβραϊκή επιμονή στην Ιερουσαλήμ ως πείσμα. Οι Έλληνες γνωρίζουν την πιο ακριβή λέξη: πίστη.
Η λύση των δύο κρατών δεν αποτελεί άδεια για γλωσσική δήμευση. Απαιτεί υπερασπίσιμα σύνορα, λειτουργικές πρωτεύουσες, αναγνωρισμένη κυριαρχία και ειλικρινή γλώσσα. Μια παλαιστινιακή πρωτεύουσα δίπλα στην Ιερουσαλήμ μπορεί να εξυπηρετήσει την ειρήνη. Μια δεύτερη Ιερουσαλήμ θα εξυπηρετούσε τη σύγκρουση.
Ένα πλαστό όνομα δεν μπορεί να φέρει ειρήνη. Μετατρέπει τον συμβιβασμό σε παράπονο και το παράπονο σε πόλεμο.
Ένα σύνορο μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Ένα όνομα που οδήγησε έναν λαό από την αρχαιότητα στην επιβίωση δεν είναι σύνορο. Είναι μια διαθήκη.
Η ελληνική Μακεδονία διδάσκει τον κανόνα. Η εβραϊκή Ιερουσαλήμ αποδεικνύει το κόστος.
Από τον Shay Gal