Γράφει ο Θεόδωρος Νικολοβγένης*
Σε δημοσίευμα του eurasiantimes.com, αναφέρθηκε πως οι ΗΠΑ προτίθενται να παραδώσουν στην Ουκρανία ρουκέτες Hydra 70 και μάλιστα στην εκσυγχρονισμένη τους μορφή ( APKWS) για χρήση από τα Bayraktars της τελευταίας!
Το δημοσίευμα επίσης αναφέρει πως η τουρκική ηγεσία βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, καθώς με την πρώτη έχει πολύ μεγάλη συνεργασία στο ενεργειακό κομμάτι (πυρηνικά εργοστάσια) ενώ με την δεύτερη στο κομμάτι της πολεμικής βιομηχανίας. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο έσπευσε να ξεκαθαρίσει πως η συμφωνία για την πώληση των Bayraktars στην Ουκρανία, έλαβε χώρα μεταξύ της ιδιωτικής κατασκευάστριας εταιρείας (Baykar) και του πελάτη, υποδηλώνοντας έτσι ότι το επίσημο τουρκικό κράτος δεν εμπλέκεται στην συνδιαλλαγή αυτή.
Η δικαιολογία που χρησιμοποιήθηκε από την τουρκική πλευρά δεν είναι αβάσιμη, καθώς όπως είχαμε αναφέρει τον Ιανουάριο του 2020 (αμέσως μετά το πέρας του πολέμου στο Αρτσάχ, όταν δηλαδή τα εγχώρια Μέσα Ενημέρωσης είχαν ανάγει τα Bayraktars στο απόλυτο υπερσυμπαντικό υπερόπλο) μεταξύ της Baykar και της Ivenco είχε δημιουργηθεί μια νέα εταιρεία με την ονομασία «Ασπίδα της Μαύρης Θάλασσας» μέσω της οποίας θα ελάμβανε χώρα ανταλλαγή τεχνογνωσίας κατασκευής ΜΕΑ (Μη Επανδρωμένων Αεροχημάτων) και κινητήρων παντός είδους, χωρίς τα απότοκα προϊόντα να δεσμεύονται από περιορισμούς για πωλήσεις σε τρίτους.
Η Ουκρανία λοιπόν, είχε παραγγείλει 12 (αγορά από Baykar) + 48 (εγχώριας κατασκευής) TB-2 Bayraktars.
Πάνω και κάτω: Φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο με ημερομηνία 18 Οκτ 2021, που απεικονίζουν MAM-C σε ουκρανικό ΤΒ-2.
Με βάση τις ανοιχτές πηγές, ως και τον Ιανουάριο του 2022 είχαν παραδοθεί στους Ουκρανούς 12+6 ή 12+12 TB-2 τουρκικής κατασκευής (δλδ συνολικά 18-24), ενώ από την έναρξη του πολέμου και έπειτα έλαβαν χώρα δύο παραδόσεις των 10 αεροχημάτων η καθεμιά (2*10=20). Ομιλούμε δηλαδή για έναν συνολικό αριθμό 18-24 + 10+10= 28-34 ΤΒ-2.
Τις εκτιμήσεις μας αυτές (περί εκτιμήσεων πρόκειται) ήρθε να επαληθεύσει δημοσίευμα του Reuters το οποίο ομιλεί για συνολικό αριθμό 36 ΤΒ-2 ο οποίος παραδόθηκε ως τις αρχές του Μαρτίου της παρούσης χρονιάς.
Πιστεύουμε λοιπόν, πως υπήρξε συνεννόηση μεταξύ των δύο πλευρών και αποφασίστηκε να παραχωρηθούν ΤΒ-2 που υπηρετούσαν στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις (ΤΕΔ) καθώς ακόμη και αν οι εγκαταστάσεις κατασκευής των ουκρανικών ΤΒ-2 δεν καταστρέφονταν, οι Ουκρανοί είχαν ανάγκη τα ΜΕΑ άμεσα. Μια λύση δηλαδή, όμοια με αυτή που ακολουθήθηκε και για τα Rafales της ΠΑ.
Όμως, τι κρύβεται πίσω από την παράδοση APKWS ;
Το σημείο αυτό, ίσως είναι πιο πικάντικο από τον αριθμό των ΤΒ-2 που επιχείρησαν τελικώς στους ουκρανικούς ουρανούς, καθώς η προμήθειά τους συνοδεύτηκε από την προμήθεια των MAM-L και MAM-C, πέραν πάσης αμφιβολίας.
Φωτογραφίες από MAM-L , λάφυρα των Ρώσων. Οι συγκεκριμένες κατασκευάστηκαν τον Απρίλιο του 2020, ενώ ενδιαφέρον είναι ο αριθμός 62.500 που αναγράφεται με ως Part No. Είναι δυνατόν να αναφέρεται στον αριθμό των MAM-L που κατασκευάστηκαν ;
Κατά συνέπεια, δύο ενδεχόμενα υπάρχουν: ή η Roketsan αδυνατεί να παράξει τον απαιτούμενο αριθμό βομβών ΜΑΜ προκειμένου να εξοπλίσει την Ουκρανία (πράγμα αδύνατο, διότι μην ξεχνάμε ότι υπάρχει απόθεμα τέτοιων πυρομαχικών στις ΤΕΔ και θα μπορούσε να ακολουθηθεί το μοντέλο των ΤΒ-2) ή η πίεση από την ρωσική πλευρά προκειμένου να σταματήσει η ροή πυρομαχικών προς την Ουκρανία είναι τόσο μεγάλη που η τουρκική ηγεσία αναγκάστηκε να το πράξει. Βλέπετε, η Roketsan δεν είναι μέλος της κοινοπραξίας «Ασπίδα της Μαύρης Θάλασσας» οπότε δεν υπάρχει η δυνατότητα προφάσεων.
Και αυτό ίσως αποτελεί την εξήγηση του φαινομένου κατά το οποίο στην τελευταία περίοδο της ρωσικής εισβολής βλέπουμε ραγδαία μείωση των βίντεο με πλήγματα από ουκρανικά TB-2 εναντίων των Ρώσων εισβολέων.
Υπάρχει και ένα τρίτο σενάριο, πιο διεστραμμένο, κατά το οποίο η απρόσκοπτη προμήθεια ΤΒ-2 και ΜΑΜ προς την Ουκρανία χρησιμοποιήθηκε ως διαπραγματευτικό χαρτί από την τουρκική πλευρά, προκειμένου αυτή να αποκομίσει ανταλλάγματα από τις ΗΠΑ/ Καναδά/ Μ. Βρετανία (υπενθυμίζουμε την φωτό με το Akinci φέρον καναδικούς κινητήρες).
Το project APKWS:
Το project APKWS I / II προέκυψε από τον προβληματισμό των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ σχετικά με την αξιοποίηση του τεραστίου αριθμού «σιδερικών» ρουκετών Hydra των 70mm (2,75 in) που υπήρχαν στις αποθήκες, και φυσικά λόγω της επιχειρησιακής ανάγκης για φθηνά βλήματα ακριβείας.
Η σύμβαση δόθηκε στην BAE Systems η οποία αλλάζοντας την κεφαλή των χαζών Hydra, τις μετέτρεψε σε καθοδηγούμενες ρουκέτες. Μια εξαιρετικά value for money λύση, η οποία λόγω του ότι προσφέρεται σε 47 (!!!) φορείς, λύνει τα χέρια πολλών στρατών.
Διαβάστε τη συνέχεια στο amynageostratigiki.eu