Δείτε τι γράφει το επίσημο όργανο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας!
Οι Global Times είναι μια καθημερινή κινεζική ταμπλόιντ υπό την αιγίδα της εμβληματικής εφημερίδας του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος, της People’s Daily, που σχολιάζει διεθνή θέματα από μια κινεζική εθνικιστική προοπτική. Ιδρύθηκε ως δημοσίευση το 1993, η αγγλική έκδοσή του κυκλοφόρησε το 2009.
”Σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα του Politico, η κυβέρνηση των ΗΠΑ «έχει έναν νέο ευρωπαϊκό στόχο στο στόχαστρό της: την κρατική ιδιοκτησία του λιμανιού του Πειραιά στην Ελλάδα από την Κίνα».
Το δημοσίευμα επικαλέστηκε σχόλια της νέας πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα, η οποία είπε: «Είναι ατυχές, αλλά νομίζω ότι υπάρχουν τρόποι να βρεθεί λύση, είτε ακολουθούμε μια πορεία ενίσχυσης της παραγωγής σε άλλες περιοχές είτε ίσως ο Πειραιάς να μπορεί να πωληθεί… Νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό να υπάρχουν αμερικανικές υποδομές εδώ για να βοηθήσουν στην υποστήριξη της περιοχής. Ίσως, μάλιστα, να ενισχύσουμε την παραγωγή από άλλα λιμάνια και περιοχές για να εξισορροπήσουμε την κινεζική επιρροή με το λιμάνι του Πειραιά».
Αν και διατυπώνονται ως ανησυχία για την οικονομική ασφάλεια και τα περιφερειακά στρατηγικά συμφέροντα της Ελλάδας, τα σχόλιά της αποκαλύπτουν κάτι στην καρδιά της στρατηγικής των ΗΠΑ απέναντι στην Κίνα: να αντιμετωπίζουν άλλες χώρες – και ακόμη και Ευρωπαίους συμμάχους – ως εργαλεία γεωπολιτικής αντιστάθμισης και όχι ως ανεξάρτητους οικονομικούς παράγοντες.
Ο στόχος της Ουάσιγκτον δεν είναι να προωθήσει την ευημερία της Ελλάδας, αλλά να εκτοπίσει την Κίνα «αντικαθιστώντας» τις κινεζικές επενδύσεις και αναγκάζοντας τις χώρες σε μια δυαδική επιλογή.
Η ιστορία του Πειραιά θα μπορούσε να αποτελέσει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα επιτυχημένης διεθνούς συνεργασίας. Όταν η Ελλάδα βρισκόταν σε μια σοβαρή κρίση χρέους και χρειαζόταν απεγνωσμένα ξένα κεφάλαια, ο κινεζικός ναυτιλιακός γίγαντας COSCO επένδυσε και απέκτησε δικαιώματα λειτουργίας στο λιμάνι. Έκτοτε, η διακίνηση και τα έσοδα έχουν αυξηθεί απότομα και ο Πειραιάς έχει γίνει βασικός ευρωπαϊκός κόμβος στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» που πρότεινε η Κίνα.
Για την Ελλάδα, οι κινεζικές επενδύσεις αναβάθμισαν τις υποδομές, δημιούργησαν θέσεις εργασίας και φορολογικά έσοδα και αναμόρφωσαν τα δίκτυα logistics. Ενώ η συνεργασία δεν είναι τέλεια, έχει αναμφισβήτητα βελτιώσει την οικονομική θέση και τον περιφερειακό ρόλο της Ελλάδας.
Τώρα, ένας διπλωματικός απεσταλμένος των ΗΠΑ επιδιώκει να υπονομεύσει αυτή τη συνεργασία και να αντικαταστήσει τις κινεζικές επενδύσεις με αμερικανικά κεφάλαια. Αυτή η λογική αντιβαίνει στα συμφέροντα της Ελλάδας να διατηρήσει διαφοροποιημένες και ανοιχτές επενδύσεις και αποκλίνει από την αρχή του αμοιβαίου οφέλους που θα πρέπει να τηρεί η παγκόσμια οικονομική ολοκλήρωση.
Η πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στην Κίνα καθοδηγείται ολοένα και περισσότερο από την επιθυμία για «αποκλειστικό ανταγωνισμό». Από την τεχνολογία έως τις αλυσίδες εφοδιασμού και από τη χρηματοδότηση έως τις υποδομές, η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει την Κίνα ως τον κορυφαίο στρατηγικό της αντίπαλο και προσπαθεί να μηχανευτεί την «αποκινεζοποίηση» σε όλο τον κόσμο.
Το πρόβλημα είναι ότι η παγκόσμια οικονομία δεν λειτουργεί ως παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος. Οι αυξημένες επενδύσεις και οι εμπορικές ροές μπορούν να ενισχύσουν τις τοπικές οικονομίες και να επεκτείνουν τις αγορές – δεν βλάπτουν εγγενώς τα συμφέροντα μιας άλλης χώρας.
Εάν οι ΗΠΑ θέλουν πραγματικά να επεκτείνουν το οικονομικό τους αποτύπωμα παγκοσμίως, πρέπει να ανταγωνιστούν την Κίνα με τρόπους που είναι συνεργατικοί και αμοιβαία επωφελείς, αντί μέσω καταστολής ή αντικατάστασης. Οι προσπάθειες εκδίωξης της Κίνας σπάνια κάνουν τις ΗΠΑ ισχυρότερες.
Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα στρατηγικό σταυροδρόμι μεταξύ Ευρώπης και Ασίας, χρησιμεύοντας ως βασικός κόμβος για τη μεσογειακή ναυτιλία, τη διαμετακόμιση ενέργειας και το εμπόριο. Τα εθνικά της συμφέροντα δεν έγκεινται στην επιλογή πλευράς μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ, αλλά στη μεγιστοποίηση των διαφοροποιημένων επενδύσεων και στην εξισορρόπηση εξωτερικών παικτών για την προώθηση της δικής της ανάπτυξης. Εάν η Ουάσιγκτον θέλει πραγματικά να βοηθήσει την Ελλάδα να αναζωογονήσει τις υποδομές της, θα πρέπει να το κάνει σε ένα ανοιχτό και συνεργατικό πλαίσιο – όχι θέτοντας τη μείωση της κινεζικής επιρροής ως προϋπόθεση.
Τα σχόλια της αποτελούν ένα ανησυχητικό μήνυμα: Αποκαλύπτουν μια βαθιά ριζωμένη «νοοτροπία αντικατάστασης» εντός της αμερικανικής στρατηγικής κοινότητας – αντιμετωπίζοντας την παγκόσμια ανάπτυξη ως έναν αγώνα για πόρους αντί για μια πλατφόρμα συνεργασίας. Μια τέτοια σκέψη μπορεί να προσφέρει βραχυπρόθεσμη πολιτική κινητοποίηση, αλλά μακροπρόθεσμα θα διαβρώσει την ελκυστικότητα των ΗΠΑ στις αναδυόμενες αγορές. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν – και δεν χρειάζεται – να καλύψουν κάθε τομέα. Σε ορισμένους στρατηγικούς τομείς, ωστόσο, δεν μπορούν να φτάσουν την επενδυτική κλίμακα της Κίνας ή να αναπαράγουν τη βιώσιμη, βασισμένη στις λειτουργίες προσέγγιση των κινεζικών επιχειρήσεων. Αντί να προσπαθούν να «εκδιώξουν την Κίνα», μια πιο έξυπνη προσέγγιση θα ήταν να «καταστήσουν τη συνεργασία πιο αποτελεσματική και πιο διαφανή», ανταγωνιζόμενοι μέσω διακυβέρνησης και θεσμικών πλεονεκτημάτων, όχι αποκλεισμού.
Τα σχόλια του πρέσβη είναι λανθασμένα όχι μόνο επειδή παραβιάζουν τη διπλωματική διακριτικότητα, αλλά και επειδή αντανακλούν μια ξεπερασμένη κοσμοθεωρία. Σε έναν αλληλεξαρτώμενο 21ο αιώνα, η αληθινή ηγεσία δεν αφορά την αποκλειστική κυριαρχία – αφορά τη δημιουργία χωρίς αποκλεισμούς.
Για να επιτύχουν οι μελλοντικές διεθνείς σχέσεις σταθερότητα και ευημερία, ο κόσμος πρέπει να ξεπεράσει τη σκέψη μηδενικού αθροίσματος και να κινηθεί προς ένα μοντέλο συν-οικοδόμησης και συν-κοινής χρήσης. Αυτός δεν είναι μόνο ένας πιο ισορροπημένος τρόπος να βλέπουμε τις κινεζικές επενδύσεις – είναι μια βαθύτερη κατανόηση της ίδιας της παγκοσμιοποίησης: Ο ανταγωνισμός εντός της συνεργασίας είναι το είδος του ανταγωνισμού που πραγματικά ευθυγραμμίζεται με το πνεύμα της εποχής.