Η Αυστραλία θεωρείται μία από τις χώρες που έχουν αναπτύξει ισχυρούς μηχανισμούς αντιμετώπισης της ξένης παρέμβασης, της κατασκοπείας και των κυβερνοεπιθέσεων. Ωστόσο, σύμφωνα με ανάλυση του ειδικού σε θέματα ασφαλείας Shay Gal, η Καμπέρα εμφανίζεται λιγότερο προετοιμασμένη απέναντι σε διακρατικά εξτρεμιστικά δίκτυα που λειτουργούν μέσω διασπορικών κοινοτήτων, πολιτιστικών οργανώσεων και πολιτικής επιρροής.
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι η Τουρκία δεν χρειάζεται στρατιωτικά μέσα ή επίσημες κρατικές οδηγίες για να επεκτείνει την πολιτική της επιρροή σε άλλες δημοκρατίες.
«Η επιρροή ταξιδεύει μέσω συμβόλων, η πίεση μέσω της διασποράς, η νομιμοποίηση μέσω εκλεγμένων αξιωματούχων και η άρνηση ευθυνών συνοδεύει όλα τα παραπάνω», σημειώνει χαρακτηριστικά.
Οι «Γκρίζοι Λύκοι» στο μικροσκόπιο των ευρωπαϊκών υπηρεσιών
Η ανάλυση υπενθυμίζει ότι αρκετές ευρωπαϊκές χώρες έχουν ήδη λάβει μέτρα απέναντι στο δίκτυο των Γκρίζων Λύκων.
Η Γαλλία δεν αντιμετώπισε την οργάνωση ως ένα απλό πολιτιστικό φαινόμενο, αλλά προχώρησε ακόμη και στη διάλυσή της.
Το 2020, γαλλικό διάταγμα χαρακτήρισε το κίνημα ως παραστρατιωτική και υπερεθνικιστική οργάνωση, η οποία συνδέεται με πράξεις βίας και υποκίνησης μίσους εναντίον Αρμενίων και Κούρδων.
Παράλληλα, η Αυστρία συμπεριέλαβε τα σύμβολα των «Graue Wölfe» στις απαγορευμένες απεικονίσεις βάσει της νομοθεσίας περί εξτρεμιστικών συμβόλων.
Η Γερμανία προειδοποιεί για τον τουρκικό υπερεθνικισμό
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στη Γερμανία, όπου οι υπηρεσίες εσωτερικής ασφάλειας παρακολουθούν στενά το ευρύτερο κίνημα των Ülkücü, το οποίο χαρακτηρίζεται ως μορφή τουρκικού ακροδεξιού εξτρεμισμού.
Σύμφωνα με τις γερμανικές εκτιμήσεις για το 2024:
- 12.900 άτομα συνδέονται με το κίνημα
- Περίπου 10.500 είναι οργανωμένα σε μεγάλες ενώσεις και ομοσπονδίες
Οι γερμανικές αρχές θεωρούν ότι το κίνημα βασίζεται σε:
- Ρατσιστικές αντιλήψεις
- Αντισημιτισμό
- Εθνοτική ιεραρχία
- Την ιδεολογία του παντουρκισμού και του «Τουράν»
«Δεν πρόκειται για περιθωριακές πολιτιστικές λέσχες, αλλά για οργανωμένη ιδεολογική υποδομή», επισημαίνει η ανάλυση.
Η Αυστραλία βλέπει αυξανόμενη ξένη παρέμβαση
Η Αυστραλιανή Υπηρεσία Πληροφοριών Ασφαλείας (ASIO) έχει ήδη προειδοποιήσει ότι η κατασκοπεία και η ξένη παρέμβαση βρίσκονται σε ιστορικά υψηλά επίπεδα.
Οι αυστραλιανές αρχές θεωρούν ότι ξένες κυβερνήσεις:
- Προσπαθούν να ελέγξουν κοινότητες της διασποράς
- Χρησιμοποιούν μεσάζοντες και οργανώσεις ως «πληρεξούσιους»
- Δρουν εντός της χώρας με δυνατότητα άρνησης ευθυνών
Η ανάλυση υποστηρίζει ότι οι Γκρίζοι Λύκοι αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου προβλήματος που συνδέεται με την Τουρκία.
Το ΝΑΤΟ δεν πρέπει να λειτουργεί ως «πλυντήριο» συμπεριφορών
Ο Shay Gal υποστηρίζει ότι η συμμετοχή μιας χώρας στο ΝΑΤΟ δεν θα πρέπει να λειτουργεί ως άλλοθι για δραστηριότητες που κινούνται στη λεγόμενη «γκρίζα ζώνη».
«Η επιρροή λειτουργεί μέσω της εγγύτητας, της πρόσβασης και της δυνατότητας άρνησης ευθυνών», αναφέρει.
Και προσθέτει:
- Εντολές χωρίς επίσημες εντολές
- Πίεση χωρίς αποτυπώματα
- Εκφοβισμός χωρίς πρεσβείες και διπλωματικές νότες
Κατά την ανάλυση, για την Άγκυρα:
Η διασπορά μετατρέπεται σε στρατηγικό βάθος, η ταυτότητα σε μοχλό πίεσης και η τοπική πολιτική σε πεδίο επιρροής.
Η υπόθεση της Μελβούρνης και οι ανησυχίες για πολιτική διείσδυση
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην Αυστραλία και συγκεκριμένα στη Μελβούρνη.
Το 2020, η Αρμενική Εθνική Επιτροπή Αυστραλίας κατηγόρησε τον πρώην υπουργό της πολιτείας της Βικτώριας, Adem Somyurek, ότι είχε στηρίξει και εγκαινιάσει εγκαταστάσεις που συνδέονταν με τους Γκρίζους Λύκους.
Παρότι οι καταγγελίες αυτές δεν έχουν επιβεβαιωθεί δικαστικά ή από επίσημες υπηρεσίες ασφαλείας, η ανάλυση θεωρεί ότι αναδεικνύουν ένα κρίσιμο ζήτημα:
Την πρόσβαση εξτρεμιστικών δικτύων σε πολιτικούς θεσμούς και κοινοτικές δομές.
Η Τουρκία επεκτείνει την ατζέντα ασφαλείας της μέχρι την Αυστραλία
Η ανάλυση αναφέρεται και στην περίπτωση της Κούρδισσας Αυστραλής Çiğdem Aslan (Lenna Aslan), η οποία συνελήφθη το 2024 στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης.
Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης ισχυρίστηκαν ότι συνδεόταν με δομές του PKK στην Αυστραλία.
Οι υποστηρικτές της απέρριψαν τις κατηγορίες ως πολιτικά υποκινούμενες.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον Shay Gal, το σημαντικό στοιχείο είναι ότι:
«Η γλώσσα ασφαλείας της Τουρκίας έφτασε μέχρι την καθημερινότητα της αυστραλιανής διασποράς».
Πολυπολιτισμικότητα ή ευάλωτο σημείο;
Η ανάλυση ξεκαθαρίζει ότι το ζήτημα δεν αφορά την τουρκική κοινότητα συνολικά.
Αντιθέτως, αφορά τη δυνατότητα συγκεκριμένων πολιτικών και ιδεολογικών δομών να αξιοποιούν τις ελευθερίες των φιλελεύθερων δημοκρατιών.
«Η πολυπολιτισμικότητα είναι δύναμη. Η απροστάτευτη πολυφωνία μπορεί να μετατραπεί σε αδυναμία», τονίζεται.
Ο κίνδυνος αρχίζει όταν κοινοτικές δομές μετατρέπονται σε:
- Δίκτυα πολιτικής κινητοποίησης
- Μηχανισμούς εκφοβισμού άλλων κοινοτήτων
- Εργαλεία εισαγωγής ξένων πολιτικών συγκρούσεων
Τι προτείνουν οι ειδικοί
Ο Shay Gal θεωρεί ότι η λύση δεν είναι απαραίτητα μια άμεση απαγόρευση τύπου Γαλλίας, αλλά η διαμόρφωση μιας ξεκάθαρης δημόσιας στρατηγικής.
Προτείνει:
1. Χαρτογράφηση των δικτύων
Οι υπηρεσίες ασφαλείας να εξετάσουν τους Γκρίζους Λύκους και τις συνδεδεμένες οργανώσεις στο πλαίσιο της ξένης υπερεθνικιστικής δραστηριότητας.
2. Αυστηρότερο έλεγχο πολιτικών επαφών
Τα πολιτικά κόμματα να γνωρίζουν:
- Τα σύμβολα
- Τις διασυνδέσεις
- Τις διεθνείς σχέσεις των οργανώσεων με τις οποίες συνεργάζονται
3. Διεύρυνση της συζήτησης για τη ξένη παρέμβαση
Η δημόσια συζήτηση να μην περιορίζεται μόνο σε Κίνα, Ρωσία και Ιράν.
4. Προστασία κοινοτήτων που στοχοποιούνται
Κούρδοι, Αρμένιοι, διαφωνούντες Τούρκοι και άλλες κοινότητες πρέπει να γνωρίζουν ότι κάθε μορφή εισαγόμενου εκφοβισμού αντιμετωπίζεται ως ζήτημα εθνικής ασφάλειας της Αυστραλίας και όχι ως εσωτερική διαμάχη κοινοτήτων.
Το μήνυμα της ανάλυσης
Το βασικό συμπέρασμα της έκθεσης είναι ότι οι σύγχρονες απειλές δεν εμφανίζονται πλέον μόνο μέσω στρατών, μυστικών υπηρεσιών ή κυβερνοεπιθέσεων.
Μπορούν να εμφανιστούν μέσα από κοινότητες, σύμβολα, οργανώσεις και δίκτυα επιρροής που λειτουργούν κάτω από το όριο της άμεσης κρατικής εμπλοκής.
Για τον Shay Gal, η Αυστραλία – και γενικότερα οι δυτικές δημοκρατίες – οφείλουν να αναπτύξουν μηχανισμούς που θα προστατεύουν την ανοιχτή κοινωνία χωρίς να επιτρέπουν την εκμετάλλευσή της από εξτρεμιστικές ή ξένες πολιτικές δομές.
«Η στρατηγική άρνησης δεν μπορεί να σταματά στα θαλάσσια σύνορα. Πρέπει να εμποδίζει και όσους επιχειρούν να μετατρέψουν την ανοικτότητα της δημοκρατίας σε όπλο εναντίον της», καταλήγει η ανάλυση.