Στις ενδιάμεσες περιλήψεις του μαραθωνίου γύρου συνομιλιών που πραγματοποιήθηκαν στο Ισλαμαμπάντ στις 11-12 Απριλίου 2026, το Ιράν απέρριψε μια λίστα βασικών αμερικανικών απαιτήσεων, με κυριότερη την παύση της χρηματοδότησης και της υποστήριξης προς τη Χεζμπολάχ, τους Χούθι και τη Χαμάς.
Πίσω από το ρεπορτάζ
Το ρεπορτάζ βασίζεται σε ενημερώσεις ανώτερων Αμερικανών αξιωματούχων (συμπεριλαμβανομένου του Αντιπροέδρου Τζ. Ντ. Βανς) μετά την ολοκλήρωση 21 ωρών άμεσων συνομιλιών.
Σύγκρουση συμφερόντων: Οι ΗΠΑ έχουν θέσει την αποδόμηση του «άξονα αντίστασης» ως προϋπόθεση για την άρση των κυρώσεων και τον τερματισμό του ναυτικού αποκλεισμού.
Η θέση του Ιράν: Η ιρανική αντιπροσωπεία, με επικεφαλής τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου Μοχάμεντ Μπακέρ Καλιμπάφ, κατέστησε σαφές ότι η υποστήριξη προς τους συμμάχους της αποτελεί μέρος του «δόγματος εθνικής ασφάλειας» και δεν είναι διαπραγματεύσιμη.
Επιρροή των Φρουρών της Επανάστασης: Οι αναφορές δείχνουν ότι ο διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης, Αχμάντ Αχίντι, άσκησε βέτο σε οποιονδήποτε συμβιβασμό στο ζήτημα των πληρεξουσίων κατά τη διάρκεια των συνομιλιών.
Η σημασία της απόρριψης
Η άρνηση του Ιράν να σταματήσει τη χρηματοδότηση αυτών των οργανισμών έχει βαθιά στρατηγική σημασία:
Αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις: Αυτός είναι ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους ο πρώτος γύρος έληξε χωρίς συμφωνία. Χωρίς ιρανική δέσμευση σε αυτό το ζήτημα, η κυβέρνηση Τραμπ αρνείται να ξεπαγώσει τα παγωμένα ιρανικά περιουσιακά στοιχεία (περίπου 6 δισεκατομμύρια δολάρια στο Κατάρ).
Συνέχιση του ναυτικού αποκλεισμού: Η αναβολή οδήγησε στην απόφαση του Προέδρου Τραμπ να αυστηροποιήσει τον αποκλεισμό του Στενού του Ορμούζ, με την κατανόηση ότι μόνο η ακραία οικονομική πίεση θα μπορούσε να αλλάξει τη θέση της Τεχεράνης.
Διαχωρισμός αρένων: Το Ιράν προσπαθεί να διαχωρίσει τον άμεσο πόλεμο εναντίον των ΗΠΑ από τις δραστηριότητες των αντιπροσώπων του, ενώ οι ΗΠΑ επιμένουν σε ένα «ενιαίο πακέτο» (Grand Bargain).
Είναι αυτή μια τακτική κίνηση;
Υπάρχουν δύο κύριες ερμηνείες της ιρανικής συμπεριφοράς:
Μια άκαμπτη ιδεολογική θέση (όχι τακτική): Για το καθεστώς στην Τεχεράνη, η εγκατάλειψη της Χεζμπολάχ ή των Χούθι θεωρείται στρατηγική αυτοκτονία. Πιστεύουν ότι χωρίς αυτούς, το Ιράν θα παρέμενε ευάλωτο σε μια άμεση επίθεση στο έδαφός του χωρίς «στρατηγικό βάθος».
Βελτίωση θέσεων (τακτική): Το Ιράν μπορεί να φυλάει αυτό το χαρτί για μεταγενέστερους γύρους. Στις συνομιλίες στην Ισλαμαμπάντ, οι Ιρανοί πρότειναν «πρωτοβουλίες με προοπτική» (σύμφωνα με τον Qalibaf), πιθανώς συμπεριλαμβανομένης μιας συμφωνίας για τον περιορισμό των τύπων όπλων που μεταφέρονται, αλλά όχι για την πλήρη διακοπή της χρηματοδότησης.