Το πιο παραπλανητικό σημείο είναι η ισχυρισμός ότι η πλήρης επίδραση των ελληνικών νησιών «αποκλείει» την Τουρκία από το Αιγαίο.
Δεν πρόκειται για νομικό επιχείρημα, αλλά για πολιτική δυσφορία απέναντι στη γεωγραφία.
Τα διεθνή δικαστήρια λένε ξεκάθαρα: η δικαιοσύνη δεν συνεπάγεται την επανεγγραφή της γεωγραφίας. Το δικαστήριο μπορεί να διορθώσει τη γραμμή στην οριοθέτηση υφάλου ή Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, αλλά δεν μπορεί να αλλάξει τη γεωγραφία, δεν μπορεί να αγνοήσει τα νησιά.
Πιο σημαντικό είναι το εξής:
Ακόμα κι αν ένα δικαστήριο απονείμει σε ορισμένα νησιά μειωμένη, ή ακόμα και μηδενική επίδραση ως προς το υφαλοκρημνικό ή την ΑΟΖ, δεν καταργεί τα χωρικά ύδατα αυτών των νησιών. Τα νησιά κατέχουν πλήρη χωρικά ύδατα.
Με άλλα λόγια, τα ελληνικά νησιά δεν είναι διακοσμητικές κουκκίδες στον χάρτη. Είναι κυρίαρχο ελληνικό έδαφος και παράγουν χωρικά ύδατα.
Λαμβάνοντας υπόψη τα 12 ναυτικά μίλια χωρικών υδάτων, το μεγαλύτερο μέρος του Αιγαίου καθορίζεται ήδη από την περιοχή κυριαρχίας των ελληνικών νησιών.
Η τουρκική αφήγηση προσπαθεί ακριβώς να αποκρύψει αυτό: το ζήτημα δεν αφορά μόνο την ΑΟΖ, αλλά την γεωγραφική και νομική πραγματικότητα του Αιγαίου.
Στα νησιά του Αιγαίου, η ακτογραμμή της ηπειρωτικής Ελλάδας είναι 22% μεγαλύτερη από αυτή της Τουρκίας. Όταν προσμετρηθούν και οι ακτογραμμές των νησιών, το συνολικό μήκος της ακτογραμμής της Ελλάδας είναι 5 φορές μεγαλύτερο από αυτό της Τουρκίας. Στην εικόνα, λαμβάνοντας υπόψη τα 12 ναυτικά μίλια χωρικών υδάτων, φαίνεται καθαρά και ο εναπομείνας χώρος για τον καθορισμό της υφαλοκρηπίδας / Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.