Γράφει ο Παντελής Σαββίδης
ΕΙΔΗΣΗ: Στην επίσημη οικογενειακή φωτογραφία, ο Ερντογάν και ο Τραμπ εμφανίστηκαν δίπλα-δίπλα, ανταλλάσσοντας χειραψία και σύντομη συνομιλία μπροστά στις κάμερες. Η σκηνή δεν ήταν απλώς εθιμοτυπική? αποτέλεσε εικονική επιβεβαίωση της θερμής φιλίας τους.
Μέσα από την ατμόσφαιρα της Χάγης, η Άγκυρα επιχειρεί να ανακτήσει ζωτικό διπλωματικό έδαφος και να ενισχύσει τη θέση της στο ΝΑΤΟ, ποντάροντας στη δύναμη των αριθμών, των συμμαχιών και των εικόνων.
ΣΧΟΛΙΟ: Ο Τράμπ αναγνωρίζει την αξία της δύναμης και την αποφασιστικότητα να την χρησιμοποιήσεις. Η Τουρκία του Ερντογάν έχει αυτά τα χαρακτηριστικά. Είναι παίκτης στην περιοχή εδώ και αρκετά χρόνια. Είναι πιο σκληρός και αποφασιστικός παίκτης στην προβολή σκληρής ισχύος ακόμη και απο την Ε.Ε. Επόμενο είναι να συγκλίνουν η Τουρκία του Ερντογάν με τις ΗΠΑ του Τράμπ. Τα υπόλοιπα είναι φιλολογίες.
Και επειδή όλα τα βλέπουμε -και δικαίως- υπο το πρίσμα της ισορροπίας Ελλάδας-Τουρκίας- η Ελλάδα στο πλαίσιο αυτό είναι ανύπαρκτος γεωπολιτικός παίκτης.
Είναι διαφορετικό πράγμα το αν έχεις γεωπολιτική βαρύτητα-που η Ελλάδα την έχει- και άλλο αν είσαι γεωπολιτικός παίκτης.
Το να είσαι παίκτης θέλει άλλο κρατικό μενταλιτέ. Και άλλους παράγοντες να το εφαρμόσουν. Δεν μπορεί να μην διαχωρίζεις το Σουέζ απο το Ορμούζ ή να χαίρεσαι όταν εγκαταλείπεις τα δίκαιά σου στην Κύπρο. Σε προσλαμβάνουν ως χρήσιμο ηλίθιο.
Η πολιτική τάξη στην Αθήνα είναι στην κατηγορία των στρουμφακίων. Ολόκληρη η πολιτική τάξη.
Την δε ηγεμονεύουσα οικονομική τάξη την χαρακτήρισε εύστοχα ο Ανδρέας: κομπραδόρικη. Διαμεσολαβήτρια με τον μπαχτσίσι.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της θέσης της Αθήνας στην περιοχή είναι το γεγονός ότι ο Τράμπ δεν βρίσκει διπλωμάτη να στείλει στην ελληνική πρωτεύουσα. Βρήκε έναν προσωρινό στην θέση της Γκιλφόιλ αλλά η κυρία Κίμπερλι λένε οι πληροφορίες αρνήθηκε την προσφορά. Ένδειξη απόλυτης παρακμής της χώρας.