Απίστευτη τουρκική προπαγάνδα, τι αναφέρουν:
”Ο Κρυμμένος Φάκελος της Ελλάδας: Η Κατάσχεση 487 Τουρκικών Ιδρυμάτων και η Σιωπηλή Εξαφάνιση της Τουρκικής Κληρονομιάς.
Η Ελλάδα, ενώ φέρνει στο προσκήνιο τα περιουσιακά στοιχεία των εκκλησιών στην Τουρκία· γιατί τα τουρκικά ιδρύματα, τα δικαιώματα ιδιοκτησίας της τουρκικής μειονότητας και η κατάσχεση της τουρκικής πολιτιστικής κληρονομιάς δεν μεταφέρονται στην ατζέντα της Ευρώπης;
Η Ελλάδα φέρνει συχνά σε διεθνή fora τις Ελληνικές ορθόδοξες εκκλησίες της Τουρκίας, τα ζητήματα του πατριαρχείου και τα δικαιώματα της μειονότητας. Ωστόσο, η ίδια Ελλάδα κρύβει από την παγκόσμια κοινή γνώμη εδώ και δεκαετίες τις πρακτικές της σχετικά με τα τουρκικά ιδρύματα εντός των συνόρων της, τα δικαιώματα ιδιοκτησίας της τουρκικής μειονότητας και την τουρκική πολιτιστική κληρονομιά.
Σήμερα, στο έδαφος της Ελλάδας· στην Καβάλα, την Αλεξανδρούπολη, την Κομοτηνή, την Ξάνθη, τη Θεσσαλονίκη, τη Σέρρες, τα Γιαννιτσά, τα Ιωάννινα, τη Θεσσαλία, την Αθήνα, την Πρέβεζα, την Κέρκυρα, την Κεφαλονιά, την Κρήτη, τη Μυτιλήνη, τη Χίο, τη Ρόδο και την Κω, μεταξύ άλλων, υπάρχουν συνολικά 487 τουρκικά ιδρύματα που ιδρύθηκαν κατά την οθωμανική περίοδο και έχουν καταγραφεί σε εγγραφές ιδρυτικών εγγράφων. Όλα αυτά τα ιδρύματα έχουν καταγραφεί λεπτομερώς στο πεντάτομο έργο «Τα Ιδρυτικά Έγγραφα της Ελλάδας» που εξέδωσε το IRCICA.
Χιλιάδες στρέμματα γης, τζαμιά, μεντρεσέδες, σχολεία, χανιά, χαμάμ, γέφυρες, μύλοι, εργαστήρια και αμέτρητα ακίνητα που ανήκουν σε αυτά τα ιδρύματα έχουν αφαιρεθεί από τα χέρια της τουρκικής κοινότητας με διάφορες μεθόδους όλα αυτά τα χρόνια. Έτσι, όχι μόνο τα δικαιώματα ιδιοκτησίας, αλλά και η τουρκική ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά στα Βαλκάνια έχουν εξαλειφθεί συστηματικά.
Ειδικά στη Δυτική Θράκη, τα ιδρύματα που έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα έχουν επιβαρυνθεί με βαρύτατα χρέη λόγω διοικητικών και οικονομικών πιέσεων από τις ελληνικές αρχές· στη συνέχεια, μέσω κατασχέσεων και κατάσχεσης περιουσίας, τα περιουσιακά στοιχεία των ιδρυμάτων έχουν επιχειρηθεί να αφαιρεθούν από τη διαχείριση της τουρκικής κοινότητας. Αυτή η κατάσταση έρχεται σε αντίθεση όχι μόνο με το δίκαιο των ιδρυμάτων, αλλά και με τις διατάξεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που ρυθμίζουν το δικαίωμα της ιδιοκτησίας.
Μετά την Ειρηνοποιητική Επιχείρηση της Κύπρου του 1974, ξεκίνησαν εντατικές πιέσεις στα ιδιωτικά περιουσιακά στοιχεία των Τούρκων που ζουν στη Δυτική Θράκη, τη Ρόδο, την Κω και τη Μυτιλήνη, κατασχέθηκαν χιλιάδες στρέμματα γης, συλλήφθηκαν πολλοί Τούρκοι για διάφορους λόγους και αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στην Τουρκία μέσω οικονομικών πιέσεων. Έτσι, στοχεύτηκε στη μείωση του τουρκικού πληθυσμού στις περιοχές.
Μια άλλη πολιτική της Ελλάδας είναι η μετατροπή της ταυτότητας των χριστιανικών κοινοτήτων τουρκικής καταγωγής. Οι χριστιανοί Τούρκοι από την Πάφρα, την Ούτσυ, την Καραμάν, την Καππαδοκία και τη Ματσούκα, οι κοινότητες Σουλτανίδες από την εποχή των Σελτζούκων και οι Γκαγκαούζοι Τούρκοι, μέσω της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, αποκόπτονται από την εθνική τους καταγωγή και επιχειρείται να αφομοιωθούν στην ελληνική ταυτότητα.
Παρομοίως, υπάρχουν πολλές κατηγορίες σχετικά με την διεξαγωγή διάφορων δραστηριοτήτων θρησκευτικής και πολιτιστικής αφομοίωσης σε Αλβανούς και Τούρκους εργάτες που έρχονται στην Ελλάδα για εργασία. Αυτή η κατάσταση εγείρει σοβαρά ερωτήματα όσον αφορά τις καθολικές αρχές της ελευθερίας της θρησκείας και της συνείδησης.
Τα προβλήματα των Τούρκων της Δυτικής Θράκης στον τομέα της εκπαίδευσης συνεχίζονται επίσης. Οι πρακτικές όπως το κλείσιμο σχολείων που ανήκουν στην τουρκική μειονότητα, η συρρίκνωση της εκπαίδευσης στα τουρκικά και η μείωση των μαθημάτων στα τουρκικά δεν συνάδουν με τα δικαιώματα εκπαίδευσης της μειονότητας που κατοχυρώθηκαν με τη Συνθήκη της Λωζάνης.
Επιπλέον, παρά τις σαφείς διατάξεις της Συνθήκης της Λωζάνης, η θρησκευτική αυτονομία των Τούρκων της Δυτικής Θράκης περιορίζεται. Η κυβέρνηση της Αθήνας δεν εφαρμόζει εδώ και χρόνια τις διατάξεις της συνθήκης σχετικά με τους μουφτήδες που πρέπει να εκλέγονται ελεύθερα από την τουρκική κοινότητα· περιορίζει στην πράξη το δικαίωμα των Τούρκων της Δυτικής Θράκης να εκλέγουν τους δικούς τους θρησκευτικούς ηγέτες.
Είναι σαφές ότι η Ελλάδα δεν δείχνει την ίδια ευαισθησία για τα δικαιώματα της τουρκικής μειονότητας εντός των συνόρων της, όπως αυτή που επιδεικνύει για τα δικαιώματα της μειονότητας στην Τουρκία. Η κατάσχεση των τουρκικών ιδρυμάτων, η παραβίαση των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, ο περιορισμός των εκπαιδευτικών και θρησκευτικών ελευθεριών και η εξαφάνιση της πολιτιστικής κληρονομιάς δεν είναι μόνο πρόβλημα μεταξύ δύο χωρών· είναι επίσης σημαντικό ζήτημα από την άποψη του διεθνούς δικαίου, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς.”