Η Ρωσία θα μπορούσε, χάρη σε ένα αμερικανικό σχέδιο για την Ουκρανία, να καταλάβει χωρίς να πολεμήσει μια έκταση σχεδόν ισοδύναμη με την επιφάνεια του Λουξεμβούργου, σύμφωνα με την ανάλυση από το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) των δεδομένων που διέθεσε το αμερικανικό Ινστιτούτο για τη Μελέτη του Πολέμου (ISW), το οποίο εργάζεται με το Critical Threats Project (CTP).
Το σχέδιο, το οποίο περιήλθε σε γνώση του AFP, προβλέπει κυρίως την απόσυρση του ουκρανικού στρατού από εδάφη, τα οποία εξακολουθεί και ελέγχει, οδηγώντας σε ένα καθαρό κέρδος περίπου 2.300 τετραγωνικών χιλιομέτρων για τη Μόσχα, ήτοι σχεδόν η έκταση του Λουξεμβούργου (2.590 km2), αμαχητί.
Το Κίεβο θα έπρεπε επίσης να παραιτηθεί από σχεδόν 5.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα που βρίσκονται υπό τον έλεγχό του στην περιφέρεια του Ντονέτσκ, τα οποία θα χρησιμοποιηθούν στη συνέχεια για να δημιουργηθεί μία «ουδέτερη ζώνη» και ένας θύλακας 45 τετραγωνικών χιλιομέτρων στην περιφέρεια του Λουχάνσκ. Αυτές οι παραχωρήσεις περιλαμβάνουν τις μεγάλες πόλεις Κραματόρσκ και Σλοβιάνσκ.
Ως αντάλλαγμα, η Μόσχα θα παραχωρούσε στην Ουκρανία σχεδόν 2.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα που διεκδικεί ή που ελέγχει τουλάχιστον εν μέρει στην περιφέρεια του Χαρκόβου, 450 km2 στο Ντνιπροπετρόφσκ, 300 τετραγωνικά χιλιόμετρα στο Σούμι και 20 τετραγωνικά χιλιόμετρα στο Τσερνίχιβ.
Το έγγραφο προβλέπει επίσης να αναγνωριστούν ντε φάκτο ρωσικές η Κριμαία, που προσάρτησε η Μόσχα το 2014 και οι περιφέρειες του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ. Εκχωρεί επίσης στη Ρωσία τεράστια εδάφη που ελέγχει αυτήν τη στιγμή στις περιφέρειες Χερσώνα και Ζαπορίζια.
Εντέλει, το σχέδιο που προτείνει η Ουάσιγκτον θα οριστικοποιούσε την εγκατάλειψη από την Ουκρανία του 20% του εδάφους της, για να ανακτήσει λιγότερο από 0,5%.
Από τις αρχές του Νοεμβρίου, ο ρωσικός στρατός προωθήθηκε κατά περίπου 400 km2 στην ουκρανική επικράτεια, με έναν ταχύτερο ρυθμό σε σύγκριση με τους μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο.
Στις 20 Νοεμβρίου ήλεγχε πλήρως ή εν μέρει το 19,3% της ουκρανικής επικράτειας. Περίπου το 7% της Κριμαίας και ζωνών του Ντονμπάς ήταν ήδη υπό ρωσικό έλεγχο πριν από την έναρξη της εισβολής τον Φεβρουάριο του 2002.