Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης
Υπό την ηγεσία του Ντόναλντ Τραμπ οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν προσαρμόσει την εξωτερική τους πολιτική σε μια προεδροκεντρική οπτική των γεωπολιτικών ζητημάτων. Ο Αμερικανός Πρόεδρος κυβερνά τις ΗΠΑ ως επιχειρηματίας, παρακάμπτοντας αρκετές φορές επιδεικτικά τους παραδοσιακούς θεσμούς, όπως συμβούλους, διπλωμάτες, τη στρατιωτική διοίκηση, ενώ δείχνει να υποτιμά το Διεθνές Δίκαιο.
Την ίδια στιγμή, σε αρκετούς κύκλους επικρατεί η αίσθηση, ότι τα αποθέματα των Αμερικανών σε πυρομαχικά και πυραύλους έχουν μειωθεί επικίνδυνα. Σημαντικά οπλικά συστήματα (ραντάρ σε διάφορες βάσεις, αεροσκάφη κ.λπ.) έχουν υποστεί ζημιές και φθορές. Τούτο βέβαια είναι μια πραγματικότητα που την επιζητούν και την εκμεταλλεύονται το Ιράν, η Ρωσία, η Κίνα, και πιθανόν άλλα κράτη που προς το παρόν δεν εκδηλώνονται ανοιχτά. Αυτή η στρατιωτική κόπωση συνδέεται άρρηκτα με το εσωτερικό της χώρας, καθώς πάρα πολλοί καταλαβαίνουν ότι η οικονομία της Αμερικής πάει κάθε μέρα από το κακό στο χειρότερο.
Το Ιρανικό Ζήτημα και το «Φίδι από την Τρύπα»
Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων με γνώσεις και κρίση καταλαβαίνουν ότι οι προηγούμενοι Πρόεδροι των ΗΠΑ απέφυγαν συστηματικά τον πόλεμο με το Ιράν, αλλά το έπραξαν χωρίς να εξαλείψουν την πραγματική, υπαρκτή απειλή. Η στρατιωτική ισχύς της Τεχεράνης σε πυρομαχικά, πυραύλους, drones και η προετοιμασία της πυρηνικής βόμβας, παράλληλα με τη δημιουργία συμμάχων τύπου Χούθι, Χεζμπολάχ και Χαμάς, είχε ξεφύγει εντελώς από τον έλεγχο των ισχυρών κρατών.
Η θέση του Μπέντζαμιν Νετανιάχου φαίνεται επισφαλής. Ρεπορτάζ αναφέρουν, οι ΗΠΑ και ο Τραμπ δεν τον υποστηρίζουν όπως παλαιότερα. Βέβαια ίδιες διαρροές αφήνονταν πριν το πρώτο χτύπημα των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ιράν, το καλοκαίρι του 2025. Διεθνή ΜΜΕ υποστήριζαν, ότι είχε δημιουργηθεί απόσταση μεταξύ του Ισραηλινού πρωθυπουργού και του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος φερόταν να τον κρατά μακριά προκειμένου να μην τον επηρεάζει. Και όμως η επίθεση του Ισραήλ στις 13 Ιουνίου 2025 και η συμμετοχή των ΗΠΑ στον πόλεμο των 12 ημερών γκρέμισε τις ψευδαισθήσεις που φυσικά είχαν δημιουργηθεί τεχνηέντως.
Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου σίγουρα έκαναν πολλά λάθη σε αυτόν τον πόλεμο. Από την άλλη, το Ιράν έκανε επίσης λάθη, αλλά πολύ λιγότερα. Στον πόλεμο, όποιος κάνει πολλά και μεγάλα λάθη, τελικά χάνει, εάν δεν διορθώσει γρήγορα όσα μπορεί να διορθώσει.
Η Εσωτερική και Στρατιωτική Κατάσταση του Ιράν
Παρά την τακτική του αυτοσυγκράτηση, το Ιράν έχει υποστεί μεγάλες οικονομικές, κοινωνικές και διοικητικές καταστροφές. Η στρατιωτική ισχύς του έχει μειωθεί σημαντικά σε πυρομαχικά, πυραύλους, στρατιωτικό εξοπλισμό, πλατφόρμες εκτόξευσης, drones και πλοία.
Υπάρχει ακόμα χρόνος και τρόπος ώστε το Ιράν να υποστεί ακόμα μεγαλύτερες καταστροφές σε όλους τους τομείς, εκεί όπου θα πονέσει περισσότερο ο απλός λαός του. Φάνηκε όμως ξεκάθαρα, ότι η επίθεση έφερε και μια συσπείρωση ενάντια στον εξωτερικό εχθρό. Αυτό είναι ένα στοιχείο που σίγουρα δεν υπολόγισαν ΗΠΑ και Ισραήλ και αποτελεί ένα από τα μεγάλα λάθη των υπολογισμών.
Μέσα στο θεοκρατικό καθεστώς σίγουρα υπάρχουν πολλοί αντιφρονούντες, αλλά δεν τολμούν να αντιδράσουν, διότι την άλλη μέρα οι Μουλάδες θα τους κόψουν το κεφάλι, όσο μεγάλος κι αν είναι ο αριθμός τους. Φαίνεται άλλωστε, πως το πολεμικό δόγμα του μωσαϊκού που ακολουθεί το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης δεν μπόρεσε να καταστραφεί, από τη στιγμή που η άμυνα έχει δομηθεί σε επίπεδα, τα οποία φτάνουν από τις παραστρατιωτικές ομάδες Μπασίτζ, παιρνούν στους Φρουρούς της Επανάστασης και τον τακτικό στρατό και ο αντικειμενικός σκοπός είναι να κρατηθεί όρθιο το καθεστώς ανεξάρτητα από τις διαπραγματεύσεις και τις συνομιλίες της ανώτερης πολιτικής ηγεσίας, η οποία οποιαδήποτε συζήτηση κάνει γίνεται υπό το άγρυπνο βλέμμα της θρησκευτικής, της οποίας διάδοχος είναι ο γιος του Αλί Χαμενεΐ, Μοζνταμπά, που τραυματίστηκε σοβαρά, στην επίθεση που σκοτώθηκε ο πατέρας του.
Το στρατηγικό λάθος της Δύσης: Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έπρεπε να είχαν οργανώσει «ομάδες εξέγερσης» τις οποίες θα υποστήριζαν, και όχι μόνο να είχαν καλή πληροφόρηση του εσωτερικού διοικητικού χώρου απλώς για να σκοτώσουν την ηγεσία του Ιράν. Εκεί όμως ΗΠΑ και Ισραήλ βρέθηκαν προ εκπλήξεων, καθότι η προσπάθεια να μεταφερθεί οπλισμός ανακόπηκε από τις ιρανικές αρχές που ανακάλυψαν (σίγουρα με κινεζική πληροφόρηση) την ενέργεια και αποφεύχθηκε το σκηνικό. Επίσης η προσπάθεια να κινητοποιηθούν οι Κούρδοι του Ιράκ έπεσε στο κενό, ιδιαίτερα από τη στιγμή που το πρόσφατο παράδειγμα της εγκατάλειψης της Ροζάβα, της υπό κουρδική διοίκηση δομής στη βορειοανατολική Συρία, από τις ΗΠΑ δεν άφηνε περιθώριο για συνεργασία…
Διαβάστε την συνέχεια στο International Institute of Strategy