Τι αναφέρει ο Σάι Γκαλ:
”Οι Συμφωνίες Αβραάμ βασίζονται στη σύγκλιση: αναγνώριση, αμοιβαιότητα, ευθυγράμμιση, ολοκλήρωση και κοινό συμφέρον για περιφερειακή σταθερότητα. Δεν αποτελούν όχημα για την ανασυσκευασία αποτυχιών στην αμερικανική πολιτική για τη Νότια Ασία.
Το λάθος της Ουάσιγκτον για το Πακιστάν δεν θα γίνει πολιτική του Ισραήλ.
Για δεκαετίες, η Ουάσιγκτον αντιμετώπιζε το Πακιστάν ως σύμμαχο, ενώ υποτιμούσε την Ινδία. Μπερδεύτηκε την πρόσβαση με την ευθυγράμμιση και τη χρησιμότητα με την εμπιστοσύνη. Αυτή η πολιτική αποδυνάμωσε τη σαφήνεια, αντάμειψε την μόχλευση και διαστρέβλωσε τη στρατηγική ισορροπία της Νότιας Ασίας. Δεν είναι το μοντέλο του Ισραήλ.
Η διάκριση είναι σαφής: το ζήτημα είναι το πακιστανικό κράτος, όχι ο πακιστανικός λαός.
Το Πακιστάν δεν αναγνωρίζει το Ισραήλ. Η θέση του για την Ιερουσαλήμ παραμένει μαξιμαλιστική. Ο στρατός του παραμένει ο αποφασιστικός πολιτικός διαιτητής της χώρας. Το στρατηγικό του δόγμα δεν πληροί το όριο που κατέστησε δυνατές τις Συμφωνίες Αβραάμ. Καμία τελετή δεν μπορεί να μετατρέψει ένα τέτοιο σύστημα σε εταίρο.
Το Καζακστάν δεν είναι το προηγούμενο. Είναι η προειδοποίηση. Το Καζακστάν είχε ήδη σχέσεις με το Ισραήλ. Η προσθήκη του στις Συμφωνίες Αβραάμ δεν δημιούργησε καμία στρατηγική πρόοδο. Προκάλεσε θέαμα, σύγχυση σχετικά με τους περιφερειακούς χάρτες και αυτοσυγκράτηση στην Ιερουσαλήμ. Ήταν θέατρο επιχειρήσεων χωρίς ζημιές.
Το Πακιστάν είναι διαφορετικό.
Το Καζακστάν ήταν μια οφθαλμαπάτη. Το Πακιστάν θα ήταν μια πληγή.
Το κόστος θα πληρωνόταν στο Νέο Δελχί.
Η Ινδία δεν είναι άλλο ένα διμερές θέμα για το Ισραήλ. Είναι ένας από τους στρατηγικούς πυλώνες του Ισραήλ: δημοκρατικός, τεχνολογικός, στρατιωτικός, οικονομικός και πολιτισμικός. Συνδέει την ισραηλινή καινοτομία με την ινδική κλίμακα, την ισραηλινή εμπειρία ασφαλείας με το ινδικό βάθος και την Ανατολική Μεσόγειο με τον Ινδο-Ειρηνικό.
Αυτή η σχέση χτίστηκε με την πάροδο του χρόνου, μέσω της εμπιστοσύνης και της στρατηγικής πειθαρχίας. Δεν θα αποδυναμωθεί από την πακιστανική συνήθεια της Ουάσιγκτον.
Η ένταξη του Πακιστάν στις Συμφωνίες του Αβραάμ τώρα θα έστελνε στην Ινδία ένα καταστροφικό μήνυμα. Θα νομιμοποιούσε την ίδια αρχιτεκτονική μέσω της οποίας η Ουάσιγκτον υποτίμησε την Ινδία και αντάμειψε την επιρροή του Πακιστάν.
Αυτό δεν θα επέκτεινε την ειρήνη.
Θα μετέτρεπε την ειρήνη σε σφήνα ενάντια στον άξονα Ιερουσαλήμ-Νέου Δελχί.
Η ομαλοποίηση δεν είναι ένα τρόπαιο. Δεν είναι μια επέκταση της μάρκας. Δεν είναι ένας διπλωματικός κάδος ανακύκλωσης για αμερικανικές ψευδαισθήσεις. Είναι πολιτική τέχνη.
Λειτουργεί μόνο όταν η αναγνώριση αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, η συνεργασία αντικατοπτρίζει την ευθυγράμμιση και η τελετή ακολουθεί τη στρατηγική.
Το Ισραήλ καλωσορίζει την ειρήνη με κάθε σοβαρό κράτος που αποδέχεται την αναγνώριση, την αμοιβαιότητα και τη σαφήνεια. Το Πακιστάν δεν έχει κάνει αυτή την επιλογή. Μέχρι να το κάνει, η θέση του δεν είναι μέσα στις Συμφωνίες του Αβραάμ.
Η Ουάσινγκτον μπορεί να εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το Πακιστάν ως συνήθεια.
Η Ιερουσαλήμ δεν θα μετατρέψει αυτή τη συνήθεια σε πολιτική.
Το μεγαλύτερο λάθος στην αμερικανική πολιτική για τη Νότια Ασία έχει ένα όνομα. Το Ισραήλ δεν θα το υπογράψει.”