Ο Αλί Λαριτζανί εδραίωσε τη θέση του ως ο de facto ηγέτης του ιρανικού τρομοκρατικού καθεστώτος και ηγήθηκε των μαχών κατά του Κράτους του Ισραήλ και των χωρών της περιοχής, τη στιγμή που ο Γκολαμρέζα Σολεϊμανί είχε τη φήμη του «χασάπη των διαδηλώσεων».
Ανταπόκριση από Τελ Αβίβ: Χρήστος Μαζανίτης-enikos.gr
«Για χρόνια, ο Λαριτζανί θεωρείτο μία από τις πιο ανώτερες και έμπειρες προσωπικότητες στην ηγεσία του ιρανικού τρομοκρατικού καθεστώτος», ανέφερε ο Ισραηλινός Στρατός, επισημαίνοντας τη στενή του σχέση με τον Χαμενεΐ.
Μετά τον θάνατο του ανώτατου ηγέτη, ο Λαριτζανί «εδραίωσε τη θέση του ως ο de facto ηγέτης του ιρανικού τρομοκρατικού καθεστώτος και ηγήθηκε των μαχών κατά του Κράτους του Ισραήλ και των χωρών της περιοχής», πρόσθεσε ο Ισραηλινός Στρατός, σημειώνοντας ότι «στο πλαίσιο του ρόλου του, ο Λαριτζανί ηγήθηκε του συντονισμού πολιτικής και ασφάλειας του ιρανικού τρομοκρατικού καθεστώτος και συμμετείχε στην κατεύθυνση της διεθνούς δραστηριότητάς του».
Η πιο κρίσιμη καμπή για το μέλλον των Φρουρών της Επανάστασης
Η εξουδετέρωση των Αλί Λαριτζανί και ΓκολαμΡεζά Σολεϊμάνι – αρχηγού των Basij, θεωρείται η πιο κρίσιμη καμπή για το μέλλον των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) μετά τον θάνατο του Αλί Χαμενεΐ.
Κι αν για τον Λαριτζανί υπάρχει πληθώρα πληροφοριών, για τον Σολεϊμάνι, τον αρχηγό των Basij, των ταγμάτων ασφαλείας που αιματοκύλησαν τις διαδηλώσεις του Ιανουαρίου σ’ ολόκληρο το Ιράν, οι πληροφορίες παραμένουν ελάχιστες.
Ο Αλί Λαριτζανί δεν ήταν απλώς ένας αξιωματούχος, ήταν ο άνθρωπος που ισορροπούσε ανάμεσα στη στρατιωτική ισχύ και τη διπλωματία. Μετά τον θάνατο του Χαμενεΐ (28 Φεβρουαρίου), ο Λαριτζανί λειτουργούσε ως ο de facto πολιτικός ηγέτης και ο κύριος σύνδεσμος με την Κίνα και τη Ρωσία.
Το Ιράν χωρίς «πολιτικά φρένα»
Η απώλειά του αφαιρεί από το σύστημα τον τελευταίο έμπειρο «παίκτη» που μπορούσε να διαπραγματευτεί μια διέξοδο από τον πόλεμο. Αυτό αφήνει το Ιράν χωρίς «πολιτικά φρένα», παραδίδοντας τα ηνία αποκλειστικά στους σκληροπυρηνικούς στρατιωτικούς.
Από την άλλη, ο Γκολαμρεζά Σολεϊμάνι ήταν ο διοικητής των Basij, της παραστρατιωτικής δύναμης που είναι υπεύθυνη για την επιβολή της τάξης στο εσωτερικό του Ιράν.
Ο θάνατός του, μαζί με μεγάλο μέρος της ηγεσίας των Basij στις ίδιες επιδρομές, κλονίζει την ικανότητα των IRGC να καταστέλλουν τις εσωτερικές εξεγέρσεις. Σε μια περίοδο που οι διαδηλώσεις στην Τεχεράνη εντείνονται, η απουσία της ηγεσίας των Basij μπορεί να οδηγήσει σε κατάρρευση του εσωτερικού μετώπου. Οι Basij είναι η «σιδερένια γροθιά» του καθεστώτος απέναντι στον λαό.
Η εξόντωση του αρχηγού τους, μαζί με το επιτελείο του σε ένα “προσωρινό αρχηγείο”, δημιουργεί χάος στην αλυσίδα διοίκησης. Με την αεράμυνα κατεστραμμένη και την ηγεσία των Basij υπό διάλυση, το καθεστώς δυσκολεύεται πλέον να ελέγξει τις πόλεις. Ήδη από χθες το βράδυ υπάρχουν αναφορές για συγκεντρώσεις σε πλατείες της Τεχεράνης που οι αρχές προσπαθούν απεγνωσμένα να σφραγίσουν.
Η δολοφονία αυτών των στελεχών ανοίγει τον δρόμο για τη νέα γενιά των IRGC που στηρίζει τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ.
Με την απομάκρυνση παλαιότερων μορφών όπως ο Λαριτζανί, ο Μοτζτάμπα δεν έχει πλέον εσωτερική αντιπολίτευση. Οι Φρουροί της Επανάστασης γίνονται πλέον το ίδιο το κράτος, και όχι απλώς ένας θεσμός μέσα σε αυτό.
Τι εκτιμούν οι αναλυτές
Οι αναλυτές εκτιμούν ότι οι IRGC θα γίνουν πιο επιθετικοί και απρόβλεπτοι, καθώς η «παλαιά φρουρά» που κατανοούσε τα όρια της ισχύος έχει εξαλειφθεί.
Η δολοφονία τους δεν είναι απλώς μια στρατιωτική απώλεια, αλλά η εκκαθάριση της διοικητικής ελίτ του Ιράν. Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ φαίνεται να στοχεύουν στην πλήρη αποδιοργάνωση του κράτους, ελπίζοντας ότι η έλλειψη ηγεσίας θα οδηγήσει σε εσωτερική κατάρρευση του καθεστώτος.
Για πολλούς στη δύση, ο Λαρζιτζανί θεωρείτο ένας από τους ελάχιστους που θα μπορούσαν να διαπραγματευτούν μια «έντιμη» υποχώρηση ή μια κατάπαυση του πυρός. Χωρίς αυτόν, η ηγεσία στην Τεχεράνη μένει χωρίς πολιτικό μυαλό, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο μόνο στους σκληροπυρηνικούς στρατιωτικούς που βλέπουν τον πόλεμο ως υπαρξιακό μονόδρομο.
Ωστόσο, είναι γεγονός ότι το Ιράν αποδυναμώνεται δομικά. Το Ισραήλ πέτυχε να αφαιρέσει τα “φρένα” και τα “μάτια” του καθεστώτος. Η Τεχεράνη είναι πλέον μια δύναμη που μπορεί ακόμα να δαγκώσει – με τους εναπομείναντες πυραύλους – , αλλά δεν έχει πλέον τον εγκέφαλο για να σχεδιάσει μια νικηφόρα στρατηγική.