Τι αναφέρει ο Ισραηλινός αναλυτής Σάι Γκαλ
Οι Ινουίτ της Γροιλανδίας αποτελούν το τεστ αντοχής, όχι μια πρόκληση: ένας λαός με καταγεγραμμένη ιστορία, γλώσσες, πατρίδες και μια από τις πιο σαφείς αρκτικές μεταναστεύσεις που έχουν καταγραφεί. Οι πρόγονοί τους αναδύθηκαν από τον κόσμο του Βερίγγειου Πορθμού στον Αρκτικό Καναδά και τη Γροιλανδία. Ο πολιτισμός των Θούλων αναδύθηκε στη Βόρεια Αλάσκα γύρω στο 1000 μ.Χ. περίπου το 1200 μ.Χ., οι Θούλοι Ινουίτ διέσχισαν την Αρκτική της Βόρειας Αμερικής στη Γροιλανδία ως πρόγονοι των σύγχρονων Ινουίτ. Η γενετική στηρίζει ότι η μετανάστευση στη Σιβηρία πάλλεται στην Αμερική και την Αρκτική.
Ο πρώιμος τουρκικός κόσμος είναι κοντά, όχι συγγενής: Εσωτερική Ασία, Νότια Σιβηρία, Μογγολία, η ζώνη Αλτάι-Σαγιάν, ο κόσμος Ορκόν και οι παρακείμενες κοινωνίες στέπας. Ένα θέατρο πάγου, δάσους, στέπας, μετανάστευσης και αυτοκρατορικής φαντασίας στη βόρεια Ευρασία. Αρκετά κοντά για μύθο. Πουθενά αρκετά κοντά για αλήθεια.
Εδώ τελειώνει ο ισχυρισμός. Το “Οι Ινουίτ είναι τουρκικός λαός” είναι ανοησία. Δεν είναι αμφιλεγόμενο. Δεν είναι τολμηρό. Ανοησίες. Οι γλώσσες των Ινουίτ ανήκουν στην οικογένεια Ινουίτ-Γιουπίκ-Ουνανγκάν, ή Εσκιμώων-Αλεούτων. Οι τουρκικές γλώσσες ανήκουν αλλού, με ξεχωριστή ιστορία, γραμματική, κειμενική καταγραφή και κοινωνική γεωγραφία. Η εγγύτητα δεν είναι συγγένεια. Η Σιβηρία δεν είναι διαβατήριο. Η μετανάστευση δεν είναι ταυτότητα. Κανένας λαός δεν γίνεται τουρκικός επειδή κάποιος σχεδιάζει ένα βέλος σε έναν χάρτη.
Το μοιραίο λάθος: ως γλωσσική-πολιτιστική κατηγορία, η «τουρκική» είναι νόμιμη. Υπάρχουν τουρκικές γλώσσες, λογοτεχνίες, κράτη και κοινότητες, διαμορφωμένες από τουρκικές ελίτ, νομάδες, εμπόρους, στρατιώτες, ποιητές και γραφειοκρατίες. Όταν η «τουρκική» γίνεται φυλετική μνήμη, πολιτικό πεπρωμένο ή διηπειρωτικό δικαίωμα, η ακαδημαϊκή δραστηριότητα τελειώνει και ξεκινά η μυθολογία. Η γενετική δεν δείχνει πολιτισμική καθαρότητα σε όλη την τουρκική Ευρασία, μόνο ένα μοτίβο: πληθυσμοί που μοιάζουν με τους γείτονές τους, με άνισα ίχνη εσωτερικής ασιατικής καταγωγής. Οι τουρκικές γλώσσες εξαπλώνονται πέρα από τον ανατολικό ευρασιατικό πυρήνα τους μέσω της αντικατάστασης γλώσσας, της κυριαρχίας των ελίτ και της κοινωνικής δύναμης, όχι μέσω μαζικής βιολογικής αντικατάστασης.
«Τούρκος» δεν είναι η γραμμή αίματος αλλά η δύναμη. Η τουρκική ακαδημαϊκή έρευνα χρονολογεί την επίσημη ταυτότητά της στο κράτος των Γκιοκτούρκ, το οποίο εμφανίστηκε το 542 και κήρυξε την ανεξαρτησία του το 552. Ιδρυμένο στη Μογγολία, το κράτος χρησιμοποιούσε τη μορφή Türük στις επιγραφές. Η βυζαντινή χρήση τοποθέτησε το «Τουρκία» πρώτα στην Κεντρική Ασία, αργότερα σε ζώνες από τον Βόλγα έως την Κεντρική Ευρώπη, στη συνέχεια στην Αίγυπτο και τη Συρία, και μόνο από τον δωδέκατο αιώνα στην Ανατολία. Το όνομα ταξίδεψε: επανεφαρμόστηκε, εδαφικοποιήθηκε. Δεν κατέβηκε από τον ουρανό ως αιώνιο έθνος-κράτος.
Η τουρκική ταυτότητα της Ανατολίας είναι πραγματική, αλλά όχι ο βιολογικός κληρονόμος μιας μόνο φυλής της στέπας. Είναι πολυεπίπεδη εθνογένεση. Οι ομάδες Ογούζων και Σελτζούκων-Τουρκμένων μετακινήθηκαν μέσω του Ιράν στην Ανατολία τον ενδέκατο αιώνα. Μετά το Μαντζικέρτ το 1071, η Ανατολία άνοιξε σε βαθύτερη τουρκική στρατιωτική και πολιτική κυριαρχία. Δεν εισήλθαν σε καμία κενή γη. Εισήλθαν σε ένα ανθρώπινο παλίμψηστο: Ελληνορθόδοξοι, Αρμένιοι, Συρο-Ασσύριοι, Γεωργιανοί, Κούρδοι, Βαλκάνιοι, Καυκάσιοι, Εβραίοι και άλλα στρώματα, συντριπτικά χριστιανικά σε πολλές περιοχές. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, οι άνθρωποι έγιναν «Τούρκοι» μέσω της μεταστροφής, της αλλαγής γλώσσας, των γάμων μεταξύ των ανθρώπων, της γαιοκτησίας, της στρατιωτικής θητείας, της προστασίας, της φορολογίας, της αστικοποίησης, της ασφάλειας και της επιβίωσης. Κάποιοι προσηλυτίστηκαν ελεύθερα. Άλλοι υπό πίεση. Κάποιοι παρέμειναν χριστιανοί μέχρι την απέλαση, την ανταλλαγή, τη δολοφονία ή την απορρόφηση. Η τουρκική Ανατολία δεν ήταν καθαρή μετανάστευση. Ήταν μια αυτοκρατορική παραμεθόρια περιοχή που μετασχηματίστηκε.
Ο Παντουρανισμός δεν είναι υπερβολική ιστορία. Είναι οπλισμένη επιλεκτική μνήμη. Παίρνει μια πραγματική γλωσσική οικογένεια, προσθέτει έναν αυτοκρατορικό χάρτη, μπολιάζει μυθική καταγωγή, σβήνει τους προσηλυτισμένους, τους απορροφημένους, τους δολοφονημένους και τους μετονομασμένους, και αποκαλεί το αποτέλεσμα πεπρωμένο. Κηρύττει την ενότητα και την αρχαία αδελφότητα, ενώ αποκρύπτει την ομογενοποίηση της βίας και βασίζεται στη σύγχρονη κρατική εξουσία, τους στρατιωτικούς διαδρόμους, τις ενεργειακές οδούς, την πολιτική του αλφαβήτου, τη διαχείριση της διασποράς και τη θεσμική διπλωματία. Η μυθοπλασία είναι ένας φυσικός τουρκικός οργανισμός που περιμένει επανένωση.
Όταν ο Μύθος Λαμβάνει Διεύθυνση
Η Ουγγαρία εκθέτει την απάτη με χειρουργική σαφήνεια. Η ουγγρική είναι ουραλική, μαζί με τη φινλανδική και την εσθονική, όχι τουρκική. Το αρχαίο DNA εντοπίζει μέρη της ουραλικής ιστορίας στη Σιβηρία. Δεν δημιουργεί καμία τουρκική αξίωση. Ένας σιβηριανός ορίζοντας δεν καθιστά τους Ούγγρους, τους Φινλανδούς ή τους Εσθονούς τουρκικούς όπως ο Βερίγγειος Πορθμός δεν καθιστά τους Ινουίτ της Γροιλανδίας τουρκικούς. Η επαφή, τα δάνεια, τα συγκολλητικά χαρακτηριστικά, η μνήμη της στέπας και ο θρύλος της ελίτ δεν υπερισχύουν της γλώσσας, της ιστορίας και του πολιτικού γεγονότος.
Η Φινλανδία και η Εσθονία είχαν το ίδιο υλικό. Δεν το μετέτρεψαν σε όπλο. Η ευρωπαϊκή τους αγκυροβόληση δεν ήταν προς πώληση. Ο Όρμπαν έκανε την Ουγγαρία διαπραγματεύσιμη. Στη σύνοδο κορυφής του Τουρκικού Συμβουλίου του 2018, χαρακτήρισε την ουγγρική ως συγγενή με τις τουρκικές γλώσσες, επικαλέστηκε την «ουγγρική καταγωγή» της Ουγγαρίας, χαρακτήρισε τους Ούγγρους ως τον δυτικότερο λαό της Ανατολής και επιδίωξε στενότερη συνεργασία με το Τουρκικό Συμβούλιο. Η Ουγγαρία έλαβε καθεστώς παρατηρητή εκείνο το έτος. Δεν επρόκειτο για γλωσσολογία αλλά για γεωπολιτικό ξέπλυμα.
Ο Οργανισμός Τουρκικών Κρατών (OTS) δίνει στην επιχείρηση μια διεύθυνση: Αζερμπαϊτζάν, Καζακστάν, Κιργιστάν, Τουρκία και Ουζμπεκιστάν ως μέλη· Ουγγαρία, Τουρκμενιστάν, Οργάνωση Οικονομικής Συνεργασίας και κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Κύπρου ως παρατηρητές, με το κατοχικό καθεστώς της Άγκυρας να εισάγεται λαθραία στη διπλωματία ως τουρκικός παρατηρητής. Μετατρέπει την καταγωγή σε μοχλό πίεσης: σχετικοποιώντας τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της Ουγγαρίας, μετατρέποντας την ένταξη στην ΕΕ σε ανατολικό προγεφύρωμα, θολώνοντας την πολιτιστική διπλωματία σε πολιτισμικό εκβιασμό, ομαλοποιώντας την κατοχή της Τουρκίας στην Κύπρο, δηλώνοντας την Ουγγαρία αχώριστη από τον τουρκικό κόσμο και αναδιατυπώνοντας μια γλωσσική οικογένεια ως γεωπολιτικό μπλοκ, σύστημα μνήμης και αρχιτεκτονική ήπιας ισχύος. Το εμπόριο, οι μεταφορές, η ενέργεια, η εκπαίδευση, ο πολιτισμός και η διπλωματία είναι πολιτική τέχνη· η γλώσσα, η γεωγραφία και το συμφέρον είναι νόμιμοι λόγοι συνεργασίας. Η παραβίαση ξεκινά όταν η πολιτική τέχνη γίνεται μεταφυσική. Αυτό είναι ξέπλυμα δικαιωμάτων: η γλώσσα σκληραίνει σε πεπρωμένο, το πεπρωμένο σε δικαίωμα, το δικαίωμα σε αξίωση έναντι αποδεικτικών στοιχείων.
Το πιο σκοτεινό κεφάλαιο είναι ανθρώπινο, όχι ακαδημαϊκό. Ο παντουρκισμός αναδύθηκε στα τέλη του δέκατου ένατου και στις αρχές του εικοστού αιώνα ως ένα σχέδιο για την πολιτική ένωση των τουρκόφωνων λαών σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία, τη Ρωσία, την Κίνα, το Ιράν και το Αφγανιστάν. Οι συγγραφείς της δόξασαν ένα θρυλικό κοινό παρελθόν και μια μελλοντική τουρκική φυλή. Από το 1913 έως το 1918, η οθωμανική κυβέρνηση προώθησε επίσημα την παντουρκική προπαγάνδα. Η Επιτροπή Ένωσης και Προόδου (ΚΕΠ) μετέτρεψε τον συγκεντρωτισμό, την πολεμική παράνοια, τη δημογραφική μηχανική και τον εκτουρκισμό σε κρατική βία. Η γενοκτονία των Αρμενίων δεν ήταν χάος στο πεδίο της μάχης. Ήταν η εξάλειψη της αρμενικής παρουσίας για να εξασφαλιστεί η μουσουλμανική τουρκική κυριαρχία στην κεντρική και ανατολική Ανατολία. 1,5 εκατομμύριο Αρμένιοι δολοφονήθηκαν μέσω σφαγών, απελάσεων, πείνας, έκθεσης και ασθενειών.
Οι Αρμένιοι δεν ήταν μόνοι. Μεταξύ 1914 και 1923, η οθωμανική εκστρατεία κατά των χριστιανικών μειονοτήτων κατέστρεψε τους Ασσυρίους και τους Ποντίους και τους Έλληνες της Ανατολίας. Ο Σάιφο δολοφόνησε 750.000 Ασσυρίους μέσω σφαγών, καταστροφής χωριών, απελάσεων, αναγκαστικών προσηλυτισμών, πείνας, εκτοπίσεων και εξάλειψης. Η γενοκτονία των Ποντίων Ελλήνων δολοφόνησε 353.000 ανθρώπους, ενώ η ευρύτερη ελληνική παρουσία στην Ανατολία, την Ανατολική Θράκη, την Ιωνία, την Καππαδοκία και τον Πόντο διαλύθηκε μέσω δολοφονιών, πορειών θανάτου, τάγματος εργασίας, απελάσεων και πολιτιστικής καταστροφής. Αυτά τα εγκλήματα είχαν περισσότερες από μία κινητήριες δυνάμεις: πόλεμο, κατάρρευση κράτους, φόβο για τη Ρωσία, κατάσχεση περιουσίας, εκδίκηση, θρησκευτική ιεραρχία και εθνικιστική οικοδόμηση κράτους. Αλλά η παντουρανική φαντασίωση έδωσε στη βία έναν χάρτη. Ο δρόμος από την Ανατολία προς την Κεντρική Ασία μπλοκαρίστηκε από άβολους λαούς. Αυτοί οι λαοί απομακρύνθηκαν.
Πέρα από την Ανατολία, οι εκτελέσεις του Τζεμάλ Πασά και ο λιμός στο Όρος Λίβανος αποκάλυψαν την ίδια αυτοκρατορική γραμματική: ο συγκεντρωτισμός, ο καταναγκασμός σε καιρό πολέμου και η περιφρόνηση μετατρέπονται σε μαζικό θάνατο.
Ο Τζένγκις Χαν στρατολογείται συστηματικά στο Τουράν. Η αυτοκρατορία του αποδεικνύει το αντίθετο. Ιδρυμένη το 1206, η Μογγολική Αυτοκρατορία εκτεινόταν στα τέλη του δέκατου τρίτου αιώνα από τον Ειρηνικό μέχρι τον Δούναβη και τον Περσικό Κόλπο, η μεγαλύτερη συνεχόμενη χερσαία αυτοκρατορία στην ιστορία. Ήταν μογγολική, όχι τουρκική, ακόμη και όταν απορρόφησε τουρκικές φυλές και συνδύασε μογγολικές και τουρκικές ελίτ, στρατούς και υποτελείς πληθυσμούς. Το δυτικό της πλευρό, η Χρυσή Ορδή, ήταν Τουρκο-Μογγολική: Τουρκοποιημένη, εξισλαμισμένη και κυριαρχούσε σε Ανατολικούς Σλάβους, Μορδοβίνους, Έλληνες, Γεωργιανούς, Αρμένιους και άλλους. Η συνομοσπονδία των Κιπτσάκων καταστράφηκε και ενσωματώθηκε στην Ορδή. Μερικοί Κουμάνοι κατέφυγαν στην Ουγγαρία, άλλοι εισήλθαν στην υπηρεσία του Βυζαντίου και οι σκλάβοι των Κιπτσάκων έγιναν Μαμελούκοι στην Αίγυπτο και τη Συρία. Το μογγολικό σοκ διαμόρφωσε τους Ρώσους, τη Μοσχοβία, τους Τατάρους της στέπας, τα δίκτυα της Κριμαίας, τις πολιτείες του Βόλγα και τις ευρωπαϊκές παραμεθόριες περιοχές. Αλλά καμία σοβαρή ιστορία δεν αποκαλεί τους Ρώσους Μογγόλους επειδή η Μοσχοβία πλήρωνε φόρο υποτέλειας στην Ορδή, τους Ούγγρους τουρκικούς επειδή Κουμάνοι εισήλθαν στην Ουγγαρία ή τους Έλληνες Λατίνους επειδή Σταυροφόροι κυβέρνησαν μέρη του Βυζαντίου. Οι αυτοκρατορίες δημιουργούν λαούς, ονόματα και πολιτικές μνήμες· δεν αποδεικνύουν την φυλετική ενότητα. Η επιρροή δεν είναι ουσία. Η αυτοκρατορία δεν είναι καταγωγή. Η πολιτική υποταγή δεν είναι εθνική ταυτότητα.
Η κατάκτηση δεν ήταν μονόδρομος. Η αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου εκτεινόταν από τη Μακεδονία μέχρι την Αίγυπτο και τον Ινδό ποταμό. Οι Σταυροφορίες δημιούργησαν λατινικά πολιτεύματα στην ανατολική Μεσόγειο. Η Τέταρτη Σταυροφορία κατέστρεψε την Κωνσταντινούπολη. Η ρωσική επέκταση ανέτρεψε το Χανάτο της Σιβηρίας, μετέφερε Κοζάκους και εμπόρους γούνας στη Βερίγγειο Θάλασσα και έφερε τα χανάτα της Κεντρικής Ασίας υπό τσαρική εξουσία. Αυτά τα κινήματα άφησαν πίσω τους γλώσσες, πόλεις, εκκλησίες, αρχεία, νομικές κατηγορίες, μικτές κοινότητες και τραύματα. Ωστόσο, κανείς δεν ισχυρίζεται ότι όλοι όσοι άγγιξαν ο Αλέξανδρος είναι Έλληνες, όλοι όσοι άγγιξαν οι Σταυροφόροι είναι Φράγκοι ή ότι κάθε Σιβηρικός λαός που συνάντησε η Ρωσία είναι ρωσικής καταγωγής. Γιατί θα πρέπει η τουρκική αυτοκρατορική επαφή να αντιμετωπίζεται διαφορετικά;
Οι Ινουίτ της Γροιλανδίας είναι η καταπακτή.
Αν αρκούν η Σιβηρική μετακίνηση, η εγγύτητα στη βόρεια Ευρασία, η επιβίωση σε σκληρές εκτάσεις, η βαθιά συνέχεια, οι ουραλικές ηχώ, η επαφή με τη στέπα, η ανατολική μνήμη ή η αυτοκρατορική επαφή, η φαντασίωση μπορεί να προσαρτήσει οποιονδήποτε: Ινουίτ, Ούγγρους, Φινλανδούς, Εσθονούς, τη μισή Ευρασία. Αυτή είναι η απάτη: συγγένεια σφυρηλατημένη, ιστορία επεξεργασμένη, εξουσία ντυμένη ως καταγωγή.
Η γραμμή είναι οριστική. Οι Ινουίτ δεν είναι τουρκικοί. Οι Ούγγροι, οι Φινλανδοί και οι Εσθονοί δεν είναι τουρκικοί. Οι Τούρκοι της Ανατολίας δεν είναι καθαρό μεταμόσχευση στέπας. Οι τουρκικές γλώσσες είναι πραγματικές. οι πολιτισμοί τους πλούσιοι. τα κράτη τους νόμιμα. Ο Παντουρανισμός είναι μυθολογία αίματος και χάρτη: όχι θάρρος, όχι ακαδημαϊκή γνώση, όχι πεπρωμένο. Το θάρρος υπερασπίζεται τους λαούς χωρίς να εφευρίσκει καταγωγή, χτίζει συνεργασία χωρίς φυλετική μυθολογία και αρνείται την Ευρασία σε ηγεμόνες που μπερδεύουν τα βέλη με αποδεικτικά στοιχεία και τους χάρτες με αλήθεια.
Ο Shay Gal συνεργάζεται με κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμούς για τη λήψη αποφάσεων στρατηγικής, κινδύνου και ασφάλειας σε περιβάλλοντα υψηλού διακυβεύματος.