Τρομερή ανάλυση από τον λογαριασμό moderatus
Η τουρκική εκστρατεία προετοιμασίας της κοινής γνώμης γύρω από το φημολογούμενο νομοσχέδιο της «Γαλάζιας Πατρίδας» δεν είναι απλώς επικοινωνιακή εκστρατεία psyops. Δημιουργεί δυναμική αυτοεγκλωβισμού.
Όταν ένα κράτος ανεβάζει τόσο ψηλά τις αναθεωρητικές προσδοκίες της κοινωνίας του, δεν δεσμεύεται μόνο από το περιεχόμενο του ίδιου του νομοσχεδίου αλλά κυρίως από τον τρόπο που θα το υπερασπιστεί πολιτικά, διπλωματικά και επιχειρησιακά.
Η Άγκυρα έχει πλέον παρουσιάσει τη «Γαλάζια Πατρίδα» όχι ως διαπραγματευτική θέση αλλά σχεδόν ως αυτονόητο εθνικό δικαίωμα και ζήτημα κυριαρχίας.Αυτό περιορίζει τα περιθώρια υπαναχώρησης χωρίς πολιτικό κόστος στο εσωτερικό της Τουρκίας.
Η πιο ισχυρή εξήγηση της τουρκικής τακτικής φαίνεται να είναι τριπλή:
▪ εσωτερική εθνικιστική συσπείρωση,
▪ θεσμοποίηση και «νομιμοφανής» κατοχύρωση των τουρκικών διεκδικήσεων,
▪ σταδιακή σαλαμοποίηση με σκοπό να μετατραπούν ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα σε δήθεν «διαπραγματεύσιμες διαφορές».
Το κρίσιμο σημείο είναι ότι τέτοιου τύπου νομοθετικές κινήσεις δεν στοχεύουν απαραίτητα σε άμεση πολεμική σύγκρουση.
Στόχος τους είναι συχνά η δημιουργία τετελεσμένων χαμηλής έντασης και η μετατόπιση της διεθνούς συζήτησης.
Πρώτα παράγεται εσωτερικό «δίκαιο», μετά χαράσσονται χάρτες, εκδίδονται NAVTEX και NOTAM, ανακοινώνονται θαλάσσια πάρκα ή περιοχές ερευνών, εμφανίζονται ακταιωροί ή ερευνητικά πλοία και τελικά δημιουργείται η εικόνα ότι υπάρχει «αμφισβητούμενη περιοχή» που απαιτεί διαπραγμάτευση.
Στα Ίμια πλέον δεν ανεβαίνει πλέον κανείς και η προσέγγιση για ψάρεμα είναι από προβληματική έως αδύνατη.
Αυτό ακριβώς είναι το επικίνδυνο στοιχείο της σαλαμοποίησης: η σταδιακή μετατροπή παράνομων και μονομερών διεκδικήσεων σε «θέμα προς διαπραγμάτευση».
Το πρόβλημα για την Ελλάδα είναι ότι η σκληρή τουρκική υπεράσπιση αυτών των διαρροών και αφηγημάτων εγκλωβίζει αναπόφευκτα και την ελληνική πλευρά σε σκληρότερη αντίδραση. Και όταν δύο χώρες εισέρχονται σε κύκλο αμοιβαίας κλιμάκωσης υπό πίεση εθνικιστικής ρητορικής, αυξάνεται ο κίνδυνος στρατιωτικής κρίσης ακόμη κι αν καμία πλευρά δεν επιδιώκει αρχικά γενικευμένο πόλεμο.
Ο πραγματικός κίνδυνος λοιπόν δεν είναι μόνο τι θα γράφει το νομοσχέδιο. Είναι η εφαρμογή του.
- Ποια περιοχή θα επιλέξει πρώτη η Άγκυρα.
- Με ποιο μέσο: ακτοφυλακή, ερευνητικό, γεωτρύπανο, UAV, πολεμικό ναυτικό ή αεροπορία.
- Σε ποιον χρόνο.
- Και κυρίως με ποια στρατιωτική συνοδεία και με ποιο επίπεδο επιθετικής προστασίας.
Γιατί εκεί θα φανεί αν η Τουρκία επιδιώκει επικοινωνιακή πίεση με προοπτικές κλιμάκωσης ή αν επιχειρεί την άμεση έναρξη ενός κύκλου οργανωμένης αναθεωρητικής κλιμάκωσης.