Ενώ όλα τα μάτια μας είναι στραμμένα στις φλογερές συγκρούσεις εναντίον του Ιράν και του Λιβάνου, ο πραγματικός πόλεμος που δεν είναι με φωτιά συμβαίνει παρασκηνιακά και πιο έντονα. Ακούμε γι’ αυτό σε ειδησεογραφικά δελτία κατά καιρούς («Τουρκία ναι, Τουρκία εκεί»), αλλά κανείς δεν έχει παρουσιάσει στο κοινό και στις ΗΠΑ το πλήρες παζλ, από το οποίο προκύπτει μια ιδιαίτερα επικίνδυνη εικόνα.
Ήρθε η ώρα να βάλουμε τα πράγματα στο τραπέζι και να πούμε ρητά: Αυτό που μοιάζει με μια «ρουτίνα» διευθέτησης εξωτερικών σχέσεων για τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και την Τουρκία είναι στην πραγματικότητα μια σιωπηλή και επικίνδυνη εκστρατεία για να εμποδίσει, σχεδόν με κάθε τρόπο, την πιθανότητα εγκαθίδρυσης μιας νέας περιφερειακής τάξης στη Μέση Ανατολή, ενώ παράλληλα προσπαθεί να διατηρήσει τα θεμέλια της παλιάς περιφερειακής τάξης που ήταν ιδιαίτερα κακή για το Ισραήλ.
Όποιος εμβαθύνει στο θέμα βλέπει μπροστά του μια εκστρατεία για τη συστηματική διάλυση του αμερικανικού οράματος με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες και γρήγορα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Τουρκία δεν ενεργεί μόνο κατά του Ισραήλ – ενεργεί ενεργά και πιο δυναμικά κατά των εθνικών συμφερόντων των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ χρησιμοποιεί εργαλεία που αντιγράφηκαν από το Ιράν, τη Ρωσία και την Κίνα για να υπονομεύσει τη δημιουργία αμερικανικής ηγεμονίας – και όλα αυτά με το πρόσχημα των «κοστουμιών και των χαμόγελων».
Η ιδεολογική μηχανή: Τζιχάντ με το πρόσχημα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας
Για να κατανοήσει κανείς την Τουρκία του 2026, πρέπει να κατανοήσει την θρησκευτικο-πολιτική της υποδομή. Ο Ερντογάν δεν είναι απλώς ένας εθνικιστής ηγέτης. Θεωρεί τον εαυτό του ως τον σημαιοφόρο του παγκόσμιου κινήματος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Για αυτόν, ο «νέος Οθωμανισμός» είναι ένα κάλυμμα για την προώθηση μιας τζιχαντιστικής ιδεολογίας που επιδιώκει να αντικαταστήσει τη φιλελεύθερη δυτική τάξη με ένα σύγχρονο χαλιφάτο.
Η ανεπιφύλακτη υποστήριξη προς τη Χαμάς, τα εξτρεμιστικά ρεύματα στη Λιβύη και τα ριζοσπαστικά στοιχεία στην Αφρική δεν είναι «τακτικό λάθος» αλλά μέρος ενός οργανωμένου σχεδίου. Ο Ερντογάν είναι σύμμαχος και πιστός στο πολιτικό Ισλάμ, το οποίο σήμερα σαφώς δεν έρχεται για να ενσωματωθεί, αλλά για να δημιουργήσει αστάθεια στις φιλοδυτικές χώρες.
Η στρατηγική συμμαχία με το Κατάρ είναι η ραχοκοκαλιά αυτού του άξονα – και οι δύο χώρες χρησιμεύουν ως ασφαλές και αρχηγείο για τη Μουσουλμανική Αδελφότητα σε όλο τον κόσμο. Με αυτόν τον τρόπο, στην πράξη, η Τουρκία του Ερντογάν είναι ένα ενεργό μέρος στη «σύγκρουση των πολιτισμών» και όχι από τη δυτική πλευρά του χάρτη. Γι’ αυτό, το Ισραήλ είναι το προπύργιο των ΗΠΑ, οι οποίες είναι ο «μεγάλος άπιστος» που πρέπει να εκδιωχθεί από την περιοχή.
Όλα όσα περιγράφονται εδώ δεν μπορούν να ερμηνευθούν ελαφρά τη καρδία – πρόκειται για ένα σαφές σαμποτάζ της πολεμικής προσπάθειας ενάντια στον άξονα της αντίστασης και ενάντια στις προσπάθειες δημιουργίας μιας νέας τάξης στη Μέση Ανατολή. Επομένως, είναι σαφές ότι η Τουρκία είναι «Δούρειος Ίππος» εντός του ΝΑΤΟ, λειτουργώντας ως «αμορτισέρ» για την Τεχεράνη.
Στο ιρανικό μέτωπο, ο Ερντογάν έκανε ό,τι μπορούσε για να αποτρέψει τη χρήση στρατιωτικής βίας εναντίον του Ιράν. Κάποιοι μπορεί να αναρωτιούνται γιατί και ποιο είναι το τουρκικό συμφέρον σε μια χώρα που μέχρι πρόσφατα ήταν σαφής αντίπαλος. Όταν απέτυχε στις προσπάθειές του για διαμεσολάβηση και «ψιθύρισε στο αυτί του Τραμπ», απαγόρευσε στις ΗΠΑ να χρησιμοποιούν βάσεις σε τουρκικό έδαφος προς όφελος της στρατιωτικής προσπάθειας, συνέχισε να υποκινεί την αντίθεση ορισμένων κρατών του Κόλπου σε δραστηριότητες κατά του καθεστώτος στο Ιράν, και πρόσφατα αναφέρθηκε ακόμη και ότι εμπόδισε θυμωμένα τον Τραμπ να χρησιμοποιήσει την κουρδική μειονότητα εναντίον του καθεστώτος στο Ιράν.