Ενώ όλα τα μάτια μας είναι στραμμένα στις φλογερές συγκρούσεις εναντίον του Ιράν και του Λιβάνου, ο πραγματικός πόλεμος που δεν είναι με φωτιά συμβαίνει παρασκηνιακά και πιο έντονα. Ακούμε γι’ αυτό σε ειδησεογραφικά δελτία κατά καιρούς («Τουρκία ναι, Τουρκία εκεί»), αλλά κανείς δεν έχει παρουσιάσει στο κοινό και στις ΗΠΑ το πλήρες παζλ, από το οποίο προκύπτει μια ιδιαίτερα επικίνδυνη εικόνα.
Ήρθε η ώρα να βάλουμε τα πράγματα στο τραπέζι και να πούμε ρητά: Αυτό που μοιάζει με μια «ρουτίνα» διευθέτησης εξωτερικών σχέσεων για τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και την Τουρκία είναι στην πραγματικότητα μια σιωπηλή και επικίνδυνη εκστρατεία για να εμποδίσει, σχεδόν με κάθε τρόπο, την πιθανότητα εγκαθίδρυσης μιας νέας περιφερειακής τάξης στη Μέση Ανατολή, ενώ παράλληλα προσπαθεί να διατηρήσει τα θεμέλια της παλιάς περιφερειακής τάξης που ήταν ιδιαίτερα κακή για το Ισραήλ.
Όποιος εμβαθύνει στο θέμα βλέπει μπροστά του μια εκστρατεία για τη συστηματική διάλυση του αμερικανικού οράματος με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες και γρήγορα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Τουρκία δεν ενεργεί μόνο κατά του Ισραήλ – ενεργεί ενεργά και πιο δυναμικά κατά των εθνικών συμφερόντων των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ χρησιμοποιεί εργαλεία που αντιγράφηκαν από το Ιράν, τη Ρωσία και την Κίνα για να υπονομεύσει τη δημιουργία αμερικανικής ηγεμονίας – και όλα αυτά με το πρόσχημα των «κοστουμιών και των χαμόγελων».
Για να κατανοήσει κανείς την Τουρκία του 2026, πρέπει να κατανοήσει την θρησκευτικο-πολιτική της υποδομή. Ο Ερντογάν δεν είναι απλώς ένας εθνικιστής ηγέτης. Θεωρεί τον εαυτό του ως τον σημαιοφόρο του παγκόσμιου κινήματος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Για αυτόν, ο «νέος Οθωμανισμός» είναι ένα κάλυμμα για την προώθηση μιας τζιχαντιστικής ιδεολογίας που επιδιώκει να αντικαταστήσει τη φιλελεύθερη δυτική τάξη με ένα σύγχρονο χαλιφάτο.
Η ανεπιφύλακτη υποστήριξη προς τη Χαμάς, τα εξτρεμιστικά ρεύματα στη Λιβύη και τα ριζοσπαστικά στοιχεία στην Αφρική δεν είναι «τακτικό λάθος» αλλά μέρος ενός οργανωμένου σχεδίου. Ο Ερντογάν είναι σύμμαχος και πιστός στο πολιτικό Ισλάμ, το οποίο σήμερα σαφώς δεν έρχεται για να ενσωματωθεί, αλλά για να δημιουργήσει αστάθεια στις φιλοδυτικές χώρες.
Η στρατηγική συμμαχία με το Κατάρ είναι η ραχοκοκαλιά αυτού του άξονα – και οι δύο χώρες χρησιμεύουν ως ασφαλές και αρχηγείο για τη Μουσουλμανική Αδελφότητα σε όλο τον κόσμο. Με αυτόν τον τρόπο, στην πράξη, η Τουρκία του Ερντογάν είναι ένα ενεργό μέρος στη «σύγκρουση των πολιτισμών» και όχι από τη δυτική πλευρά του χάρτη. Για αυτήν, το Ισραήλ είναι το προκεχωρημένο προκεχωρημένο των ΗΠΑ, που είναι ο «μεγάλος άπιστος» που πρέπει να εκδιωχθεί από την περιοχή.
Το ρωσο-κινεζικό μοντέλο ενίσχυσης σε μια τουρκική εκδοχή
Αυτό που έκανε η Ρωσία εδώ και χρόνια στη Μέση Ανατολή και η Κίνα στη Νότια Σινική Θάλασσα με φυλάκια στη Μέση Ανατολή, με το Ιράν ως προωθημένο φυλάκιο, κάνει τώρα η Τουρκία στη Μέση Ανατολή και την Αφρική – χτίζοντας μια ανεξάρτητη στρατιωτική δύναμη σχεδιασμένη τόσο για να εξαλείψει την εξάρτησή της από τη Δύση και το ΝΑΤΟ όσο και για να ελέγξει κρίσιμους ενεργειακούς πόρους:
Πρόγραμμα Πυραύλων και Διηπειρωτικών Βαλλιστικών Πυραύλων: Πρόσφατες αναφορές για την ολοκλήρωση της τουρκικής ανάπτυξης διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων και την πρόθεση της Τουρκίας να πραγματοποιήσει μια δοκιμαστική εκτόξευση, χρησιμοποιώντας σομαλικό έδαφος, αποτελούν «κλήση αφύπνισης» για την Ουάσιγκτον. Αυτή η δυνατότητα θα της επέτρεπε να απειλήσει τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και τις αμερικανικές βάσεις, όπως ακριβώς κάνουν οι αντίπαλες δυνάμεις.
Ληστρική στρατιωτική παραγωγή και ανεξαρτησία: Η παραγωγή μαχητικών αεροσκαφών πέμπτης γενιάς (KAAN), η εκτεταμένη βιομηχανία μη επανδρωμένων αεροσκαφών και η παραγωγή ενός αεροπλανοφόρου δεν είχαν ως στόχο την ενίσχυση του ΝΑΤΟ, αλλά τη δημιουργία ενός ισλαμικού άξονα εξουσίας που θα μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς την αμερικανική έγκριση. Θα πρέπει να αναφερθεί σε αυτό το πλαίσιο ότι στο παρελθόν, όταν το Ισραήλ προσπάθησε να δημιουργήσει στρατιωτική ανεξαρτησία για τον εαυτό του με τον ίδιο τρόπο, όπως το έργο των αεροσκαφών Levant, οι ΗΠΑ φρόντισαν να το μπλοκάρουν με επιδεικτικό τρόπο.
Ενώ οι ΗΠΑ μιλούν για συνδέσεις υποδομών, δρόμους, σιδηροδρόμους, οπτικές ίνες, αγωγούς φυσικού αερίου και πετρελαίου και άλλα, από τα Εμιράτα, μέσω του εδάφους της Σαουδικής Αραβίας και της Ιορδανίας, στο Ισραήλ ως τη θαλάσσια διέξοδο για όλη την Ευρώπη, ο Ερντογάν προσπαθεί, μέσω μιας σειράς αναπτυξιακών συμφωνιών που υπέγραψε πρόσφατα η Τουρκία, να δημιουργήσει μια διαφορετική πραγματικότητα που υπονομεύει το αμερικανικό όραμα.
Το τουρκικό όραμα – εκτροπή συνδέσεων υποδομών από την Ιορδανία προς τη Συρία και από εκεί στην Τουρκία, να διασφαλίσει ότι η Άγκυρα θα είναι η κύρια πύλη προς την Ευρώπη και όχι το Ισραήλ, και ίσως ακόμη και να συνδέσει αυτήν την υποδομή με την υποδομή του κινεζικού διαδρόμου («Belt and Road») που η Άγκυρα προσπαθεί να προωθήσει εδώ και χρόνια.