Η έννοια της «Γαλάζιας Πατρίδας» εκφράζει τη βούληση της Τουρκίας να προστατεύσει τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας της στη Μαύρη Θάλασσα, το Αιγαίο Πέλαγος και την Ανατολική Μεσόγειο, και η νέα νομοθεσία αναμένεται να παρέχει ένα σαφέστερο και πιο θεσμικό πλαίσιο για αυτήν την προσέγγιση. Εάν εφαρμοστεί ο κανονισμός, αναμένεται ότι τα κυριαρχικά δικαιώματα της Τουρκίας στη θάλασσα, οι δραστηριότητες εξερεύνησης ενέργειας, οι πολιτικές ασφαλείας και η θέση της βάσει του διεθνούς δικαίου θα ενισχυθούν περαιτέρω. Το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», που αντιπροσωπεύει το όραμα της Τουρκίας για την προστασία των δικαιωμάτων και των συμφερόντων της στη θάλασσα, αποκτά ισχυρότερη νομική βάση με μια νέα νομική ρύθμιση.
Στο πλαίσιο της μελέτης «Νόμος για τις Περιοχές Θαλάσσιας Δικαιοδοσίας» που ανακοίνωσε το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, προβλέπεται η επανεξέταση των ζητημάτων που σχετίζονται με τα χωρικά ύδατα, την υφαλοκρηπίδα και τα δικαιώματα αποκλειστικής οικονομικής ζώνης της Τουρκίας. Το προσχέδιο στοχεύει στη νομική εγγύηση του ορίου των 12 ναυτικών μιλίων στη Μαύρη Θάλασσα και τη Μεσόγειο, και στη διατήρηση του υφιστάμενου καθεστώτος των 6 ναυτικών μιλίων στο Αιγαίο Πέλαγος. Σύμφωνα με τους ειδικούς, αυτός ο κανονισμός ξεχωρίζει ως μια στρατηγική κίνηση που θα ενισχύσει τις διεθνείς θέσεις της Τουρκίας, ιδιαίτερα στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο.
Η έννοια της «Γαλάζιας Πατρίδας» έχει γίνει μια από τις βασικές πτυχές της αντίληψης της Τουρκίας για την προστασία των δικαιωμάτων και των συμφερόντων της στις θάλασσες. Ιδιαίτερα στις διαμάχες για την υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο Πέλαγος και την κατανομή της δικαιοδοσίας στην Ανατολική Μεσόγειο, αυτή η έννοια παρέχει ένα πλαίσιο που ενισχύει τα διπλωματικά επιχειρήματα της Τουρκίας.
Το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας, ως ένα από τα πιο σημαντικά θέματα στο ναυτικό δίκαιο, τέθηκε στη διεθνή ατζέντα στα μέσα του 20ού αιώνα. Το σημείο εκκίνησης αυτής της διαδικασίας ήταν οι δηλώσεις του Προέδρου των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν το 1947. Η κυβέρνηση Τρούμαν κατέστησε σαφές ότι οι θάλασσες δεν ήταν μόνο περιοχές μεταφοράς και ασφάλειας. Ο βυθός και οι φυσικοί πόροι από κάτω του είχαν επίσης μεγάλη σημασία για τα οικονομικά συμφέροντα των κρατών.
Αυτή η προσέγγιση άνοιξε μια νέα εποχή, ιδιαίτερα στην εξερεύνηση πόρων όπως το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο στον βυθό. Μετά από αυτή την εξέλιξη, το ζήτημα άρχισε να αντιμετωπίζεται πιο καθαρά στο διεθνές δίκαιο. Με τη Σύμβαση της Γενεύης για το Δίκαιο της Θάλασσας, που υπογράφηκε το 1958, ορίστηκε επίσημα η έννοια της υφαλοκρηπίδας. Η Σύμβαση αναγνώρισε ότι τα παράκτια κράτη έχουν ορισμένα δικαιώματα επί του βυθού και των φυσικών πόρων που βρίσκονται από κάτω του. Έτσι, η υφαλοκρηπίδα έγινε μια από τις θεμελιώδεις έννοιες που καθορίζουν τη θαλάσσια δικαιοδοσία των χωρών.
Η διαδικασία που ξεκίνησε με τις δηλώσεις του Τρούμαν το 1947 έλαβε συγκεκριμένη βάση στο διεθνές δίκαιο με τη Σύμβαση της Γενεύης του 1958. Σήμερα, το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας εξακολουθεί να είναι σημαντικό όσον αφορά τους ενεργειακούς πόρους, τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας και τις περιφερειακές ισορροπίες δυνάμεων. Ιδιαίτερα όσον αφορά την κατανομή των φυσικών πόρων και την οριοθέτηση των θαλάσσιων ορίων, η υφαλοκρηπίδα ξεχωρίζει ως κρίσιμο θέμα στις διακρατικές σχέσεις.
Για την Τουρκία, η υφαλοκρηπίδα έχει μεγάλη σημασία, ειδικά δεδομένου ότι είναι μια χώρα που περιβάλλεται από θάλασσες από τρεις πλευρές. Οι ενεργειακοί πόροι στις θάλασσες, οι ισορροπίες ασφαλείας και τα οικονομικά δικαιώματα καθιστούν αυτό το ζήτημα όχι μόνο νομικό αλλά και στρατηγικό. Εδώ έρχεται η έννοια της «Γαλάζιας Πατρίδας». Η έννοια τονίζει ότι η Τουρκία πρέπει να προστατεύει τα δικαιώματά της στις θαλάσσιες περιοχές όσο και στα χερσαία σύνορά της. Σε μια εποχή που οι δραστηριότητες εξερεύνησης φυσικού αερίου και πετρελαίου εντείνονται στην Ανατολική Μεσόγειο, η Τουρκία υπερασπίζεται τις δικές της δικαιοδοσιακές περιοχές με αυτή την κατανόηση.
Η Άγκυρα βλέπει την προσέγγιση της Γαλάζιας Πατρίδας όχι μόνο ως πολιτική ασφαλείας αλλά και ως μια διπλωματική πράξη εξισορρόπησης. Ενώ η Τουρκία υποστηρίζει την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή και όχι τη σύγκρουση, δηλώνει σαφώς ότι δεν θα παραιτηθεί από τα δικά της δικαιώματα. Από αυτή την άποψη, η Γαλάζια Πατρίδα ξεχωρίζει ως μια σύγχρονη αντανάκλαση της βούλησης της Τουρκίας να προστατεύσει τα θαλάσσια δικαιώματά της, σύμφωνα με την αρχή «Ειρήνη στο σπίτι, ειρήνη στον κόσμο».
«Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΓΑΛΑΖΙΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ» ΕΡΧΕΤΑΙ.
Στις 14 Μαΐου, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας παρείχε σημαντικές πληροφορίες σχετικά με τη σύνταξη του Νόμου περί Ναυτικής Δικαιοδοσίας κατά την εβδομαδιαία ενημέρωσή του. Η δήλωση του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας ανέφερε: «Η διαδικασία σύνταξης του Νόμου περί Ναυτικής Δικαιοδοσίας είναι ένας νόμος-πλαίσιο που θα καθορίσει τις αρμοδιότητες στις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας μας και θα αντιμετωπίσει τις ελλείψεις στο εγχώριο νομικό μας πλαίσιο. Το Υπουργείο μας έχει συμμετάσχει σε αυτές τις νομοθετικές προσπάθειες σε στρατιωτικό, τεχνικό, ακαδημαϊκό και νομικό επίπεδο και οι συνεισφορές μας έχουν κοινοποιηθεί στους αρμόδιους φορείς. Οι τελικές εργασίες για το κείμενο του νόμου διεξάγονται από τους αρμόδιους φορείς της χώρας μας. Οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις θα συνεχίσουν, όπως πάντα, με ακλόνητη αποφασιστικότητα να προστατεύουν τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της χώρας μας στις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας της».
ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ
Η Τουρκία συνεχίζει τις προετοιμασίες της για έναν νέο νόμο που θα ρυθμίζει τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας στο πλαίσιο της έννοιας της «Γαλάζιας Πατρίδας». Ο κανονισμός, που αναμένεται να υποβληθεί στη Βουλή, θα νομιμοποιήσει το όριο των 12 ναυτικών μιλίων στη Μαύρη Θάλασσα και τη Μεσόγειο, διατηρώντας παράλληλα το υπάρχον όριο των 6 ναυτικών μιλίων στο Αιγαίο. Το σχέδιο θα καλύπτει επίσης την υφαλοκρηπίδα, την αποκλειστική οικονομική ζώνη και τις θαλάσσιες περιοχές με ειδικό καθεστώς.
Η νομοθετική διαδικασία αναμένεται να ξεκινήσει μετά την υποβολή του σχεδίου στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας. Στόχος του κανονισμού είναι η ενίσχυση του νομικού πλαισίου σχετικά με τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας στο πλαίσιο του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» της Τουρκίας.
Ο Μουσταφά Μπασκάρα, Πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Έρευνας για το Ναυτικό Δίκαιο, δήλωσε ότι ο καταρτισμένος κανονισμός δεν καλύπτει μόνο τα χωρικά ύδατα, αλλά περιλαμβάνει και τομείς όπως η συνορεύουσα ζώνη, η υφαλοκρηπίδα και η αποκλειστική οικονομική ζώνη. Ο Μπασκάρα δήλωσε: «Το έργο αυτό αποτελεί ολοκληρωμένη νομοθεσία που ρυθμίζει τα δικαιώματα και τις εξουσίες της Τουρκίας στη Μεσόγειο, τη Μαύρη Θάλασσα και το Αιγαίο Πέλαγος, καθώς και σε άλλες θάλασσες σε όλο τον κόσμο».
Ο Μουσταφά Μπασκάρα δήλωσε ότι ο εν λόγω κανονισμός θα ενισχύσει τα νομικά επιχειρήματα της Τουρκίας στη διεθνή σκηνή. Υπενθυμίζοντας ότι η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, ο Μπασκάρα εξήγησε ότι ο κύριος λόγος για αυτό είναι ότι οι μοναδικές γεωγραφικές συνθήκες του Αιγαίου Πελάγους δεν ελήφθησαν επαρκώς υπόψη στη σύμβαση. Ο Μπασκάρα πρόσθεσε: «Δεν υπάρχει άλλη θάλασσα με τόσο μοναδικές συνθήκες όσο το Αιγαίο Πέλαγος. Υπάρχουν επίσης διεθνείς δικαστικές αποφάσεις που υποστηρίζουν τα επιχειρήματα της Τουρκίας. Αυτός ο νόμος θα ενισχύσει περαιτέρω τα νομικά έρείσματα της Τουρκίας σε πιθανές διαφορές».