Η αρχή «Μία Κίνα» της Κίνας και η πολιτική της, «Μία χώρα, δύο συστήματα» είναι ειρωνικές μεταξύ τους. Η αρχή είναι η επιθυμία της Κίνας να καταλάβει το νησί της Ταϊβάν, ενώ η πολιτική της είναι ένα νανούρισμα για να υποσχεθεί ότι το Χονγκ Κονγκ θα απολάμβανε τις ίδιες δημοκρατικές παραδόσεις και θεσμούς που απολάμβαναν οι κάτοικοί του ακόμη και μετά τη μεταφορά του στο Πεκίνο.
Αλλά κάθε φορά που η Κίνα έχει οποιαδήποτε αλληλεπίδραση με μια τρίτη χώρα, την αναγκάζει να υπογράψει μια δήλωση ότι τηρεί την «Αρχή της Μίας Κίνας». Λαμβάνοντας υπόψη τις δραστηριότητες που έκανε η Κίνα στην Ταϊβάν, όπως η αποστολή πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών στην παράκτια περιοχή της Η Ταϊβάν για να απειλήσει την Ταϊπέι με υποταγή και την επιβολή του νόμου για την Εθνική Ασφάλεια στο Χονγκ Κονγκ τον Ιούλιο του 2020, φαίνεται ότι η πολιτική «Μία χώρα, δύο συστήματα» έχει γίνει μάλλον απρεπής ταφή, ανέφερε η Global Strat View.
Η Κίνα, το 1984, υποσχέθηκε στο Χονγκ Κονγκ να αναπτύξει την πολιτική «Μία χώρα, δύο συστήματα», αλλά τώρα ακούγεται κάτι περισσότερο από κοροϊδία. «Ακολουθούμε μια πολιτική «μία χώρα δύο συστήματα», σύμφωνα με ένα άρθρο στο China Internet Information Centre, μια κρατική διαδικτυακή πύλη στην Κίνα, που πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 1984.
«Η κινεζική κυβέρνηση είναι σταθερή στη θέση, τις αρχές και τις πολιτικές της για το Χονγκ Κονγκ. Αφού η Κίνα συνεχίσει την άσκηση της κυριαρχίας της στο Χονγκ Κονγκ το 1997, τα τρέχοντα κοινωνικά και οικονομικά συστήματα του Χονγκ Κονγκ θα παραμείνουν αμετάβλητα, το νομικό του σύστημα θα παραμείνει βασικά αμετάβλητο. Οι πολιτικές μας σε σχέση με το Χονγκ Κονγκ θα παραμείνουν αμετάβλητες για 50 χρόνια και αυτό εννοούμε», ανέφερε η διαδικτυακή πύλη σύμφωνα με την Global Strat View.
Η σχέση Χονγκ Κονγκ-Κίνας άνοιξε το δρόμο της πίσω το 1984, όταν υπογράφηκε η Σινο-Βρετανική Κοινή Διακήρυξη. Σύμφωνα με την κοινή δήλωση, το Χονγκ Κονγκ επρόκειτο να παραδοθεί στην Κίνα το 1997. Σύμφωνα με τη Διακήρυξη, το Χονγκ Κονγκ επρόκειτο να συσταθεί ως Ειδική Διοικητική Περιφέρεια υπό τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, απολαμβάνοντας «υψηλού βαθμού αυτονομία, εκτός από το εξωτερικό και αμυντικών υποθέσεων».
Ωστόσο, τα υφιστάμενα δικαιώματα, ελευθερίες και τρόπος ζωής αυτής της Ειδικής Διοικητικής Περιφέρειας παραμένουν αμετάβλητα για 50 χρόνια από το 1997, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων και των ελευθεριών του ατόμου, του λόγου, του Τύπου, της συγκέντρωσης, των ταξιδιών, της απεργίας, της ακαδημαϊκής έρευνας και της θρησκευτικής πεποίθησης.
Σύμφωνα με ένα ενημερωτικό έγγραφο της Βουλής των Κοινοτήτων που εκδόθηκε στις 5 Ιουλίου 2019, η Κοινή Διακήρυξη είναι μια νομικά δεσμευτική συνθήκη. Καταχωρήθηκε στα Ηνωμένα Έθνη στις 27 Μαΐου 1985. Ωστόσο, η Κίνα δεν άργησε πολύ να αρνηθεί την Κοινή Διακήρυξη. Αξιωματούχοι του Υπουργείου Εξωτερικών της Κίνας, όπως αναφέρει το Ενημερωτικό Έγγραφο της Βουλής των Κοινοτήτων, το 2017 πρότειναν ότι οι ρυθμίσεις στο πλαίσιο της Κοινής Διακήρυξης ήταν «πια ιστορία».
Μετά την ανησυχία της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου σχετικά με την αστυνομική καταστολή των διαδηλώσεων στο Χονγκ Κονγκ τον Ιούνιο – Ιούλιο 2019, ο εκπρόσωπος του κινεζικού υπουργείου Εξωτερικών Γκενγκ Σουάνγκ είπε ότι πρόκειται για «καθαρά εσωτερικές υποθέσεις της Κίνας».
Οι διαμαρτυρίες αφορούσαν κυρίως ένα νομοσχέδιο που επιτρέπει την έκδοση ατόμων στην ηπειρωτική Κίνα για να αντιμετωπίσουν ποινικές διώξεις. Ο πρεσβευτής της Κίνας στο Λονδίνο, Liu Xiaoming, κατηγόρησε την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου για παρέμβαση στις υποθέσεις της Κίνας.
Και η δημοσίευση του Νόμου Εθνικής Ασφάλειας στο Χονγκ Κονγκ τον Ιούνιο του 2020 χτύπησε το καμπανάκι του θανάτου της πολιτικής «Μία χώρα δύο συστήματα», ανέφερε η Global Strat View.
Ο νόμος για την εθνική ασφάλεια δίνει στην κεντρική κυβέρνηση της Κίνας και στην κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ σαρωτικές εξουσίες για τον έλεγχο των σχολείων, των κοινωνικών οργανώσεων, των μέσων ενημέρωσης και του διαδικτύου.
Η «Αρχή μιας Κίνας» της Κίνας περιγράφεται ως ο θεμέλιος λίθος για την πολιτική της κυβέρνησής της για την Ταϊβάν. Οπλισμένη με αυτή τη μονομερή «αρχή», η Κίνα θέλει να επιτύχει μια «ειρηνική επανένωση» της Ταϊβάν, αλλά θα μπορούσε να καταφύγει και στη «χρήση βίας».
Εφόσον η κινεζική κυβέρνηση έχει μετατρέψει αυτήν την «Αρχή της μίας Κίνας» σε «μάντρα», κάθε τρίτη χώρα που συνάπτει οποιαδήποτε συμφωνία με την κινεζική κυβέρνηση – είτε είναι η Πρωτοβουλία Belt and Road είτε οποιαδήποτε άλλη διμερής σχέση, πρέπει να υπογράψουν μια δήλωση ότι Συμμορφώνεται με την «Αρχή της Μίας Κίνας».
Ως πρόσφατο παράδειγμα, αφού ο τότε πρωθυπουργός του Πακιστάν Imran Khan συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Xi Jinping στο Πεκίνο τον Φεβρουάριο του 2022 κατά τη διάρκεια των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων, η κοινή δήλωση ανέφερε: «Η πλευρά του Πακιστάν εξέφρασε τη δέσμευσή της στην πολιτική της μίας Κίνας και την υποστήριξη της Κίνας στην Ταϊβάν , Θάλασσα της Νότιας Κίνας, Χονγκ Κονγκ, Σιντζιάνγκ και Θιβέτ».
Υπάρχει ελάχιστη ιστορική δικαιολογία για τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας να διεκδικήσει την κυριαρχία του στο νησί της Ταϊβάν. Η ΛΔΚ δεν είχε ποτέ επεκτείνει την εξουσία της στην Ταϊβάν ή σε οποιοδήποτε άλλο νησί που τώρα διαχειρίζεται η Δημοκρατία της Κίνας.