Την πρώτη του εκδήλωση σε συνεργασία με το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών πραγματοποίησε το International Institute of Strategy τη Δευτέρα 4 Μαΐου 2026.
Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Σάι Γκαλ ο οποίος μίλησε για πρώτη φορά σε εκδήλωση στην Ελλάδα, πραγματοποιώντας μια ομιλία υψηλής έντασης και σαφούς στρατηγικού προσανατολισμού. Ο Ισραηλινός αναλυτής έθεσε στο κέντρο της ανάλυσής του την Τουρκία, την Κύπρο, το Αιγαίο, το Ακούγιου, τη Λιβύη, τη Γάζα, το Ιράν και τη νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας που, κατά την εκτίμησή του, πρέπει να οικοδομήσουν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ. Παράλληλα απάντησε σε ερωτήσεις των προσκεκλημένων της εκδήλωσης, ανάμεσα στους οποίους ήταν στρατηγοί, ναύαρχοι, πτέραρχοι, καθηγητές πανεπιστημίου, πολιτικοί, αναλυτές και δημοσιογράφοι.
Ο Γκαλ ξεκίνησε την ομιλία του με ιδιαίτερη αναφορά στην Αθήνα και στη συμβολική βαρύτητα της 28ης Οκτωβρίου, την επίσημη ονομασία της οδού Πατησσίων, στην οποία βρίσκονται τα γραφεία του ΕΛΙΣΜΕ, τονίζοντας ότι για την Ελλάδα το «Όχι» δεν υπήρξε απλή ρητορική, αλλά ιστορική απόφαση. Με αυτό το πλαίσιο συνέδεσε το ελληνικό ιστορικό ένστικτο με το σημερινό στρατηγικό περιβάλλον, υποστηρίζοντας ότι η Ευρώπη αρχίζει μόλις τώρα να αντιλαμβάνεται κάτι που η Ελλάδα γνωρίζει βαθιά. Η Ιστορία δεν βρίσκεται πίσω μας, αλλά κάτω από τα σύνορα, τις θάλασσες, τα νησιά, τις βάσεις, τους αγωγούς, τα λιμάνια και τις μνήμες.
Στον πυρήνα της ομιλίας του βρέθηκε η έννοια της «τουρκικής περιμέτρου». Κατά τον Γκαλ, η Τουρκία δεν κινείται αποσπασματικά σε Αιγαίο, Κύπρο, Λιβύη, Συρία, Μαύρη Θάλασσα, Βόσπορο, Ακούγιου, Σομαλία, Χαμάς, ενέργεια και μεταναστευτικό. Αντίθετα, συνδέει όλα αυτά τα πεδία σε ένα ενιαίο λειτουργικό σύστημα πίεσης. Όπως υποστήριξε, η γραφειοκρατία χωρίζει τους φακέλους, αλλά η στρατηγική τους ενώνει — και η Άγκυρα τους ενώνει.
Σύμφωνα με τον Ισραηλινό αναλυτή, η Τουρκία δεν επιδιώκει απαραίτητα έναν ανοιχτό πόλεμο. Επιδιώκει κάτι πιο χρήσιμο: μια περιοχή όπου κάθε βασικός δρων θα πρέπει να υπολογίζει την Τουρκία πριν κινηθεί. Η Ελλάδα πριν επεκτείνει δικαιώματα, η Κύπρος πριν προχωρήσει σε ενεργειακές κινήσεις, το Ισραήλ πριν συνδεθεί με την Ευρώπη, η Ευρώπη πριν επιβάλει κυρώσεις και το ΝΑΤΟ πριν αναπτύξει δυνάμεις.
Αυτό, κατά τον Γκαλ, δεν είναι εταιρική σχέση. Είναι υπό όρους κυριαρχία. Και η υπό όρους κυριαρχία, όπως είπε με σαφήνεια, δεν είναι πραγματική κυριαρχία· είναι άδεια από τρίτο.
Η Κύπρος ως «κατεχόμενη υποδομή»
Ιδιαίτερα σκληρή ήταν η αναφορά του στην Κύπρο. Ο Γκαλ απέρριψε τον όρο «παγωμένη σύγκρουση», χαρακτηρίζοντάς τον μία από τις πιο επικίνδυνες διπλωματικές αυταπάτες της Ευρώπης. Κατά την ανάλυσή του, οι παγωμένες συγκρούσεις δεν χτίζουν διαδρόμους, δεν φιλοξενούν drones, δεν αναπτύσσουν κόμβους πληροφοριών και δεν μετατρέπουν λιμάνια, πανεπιστήμια, αεροδρόμια και οικονομικά δίκτυα σε μηχανισμούς επιρροής και κάλυψης.
Για τον Γκαλ, τα Κατεχόμενα δεν είναι απλώς πολιτική εκκρεμότητα. Είναι τουρκικό βάθος. Στρατιωτικό, πληροφοριακό, πολιτικό, ψυχολογικό και επιχειρησιακό βάθος. Περιέγραψε το βόρειο τμήμα της Κύπρου ως «αβύθιστο αεροπλανοφόρο» της Τουρκίας μέσα στον ευρωπαϊκό χώρο ασφαλείας, τονίζοντας ότι η Ευρώπη έχει μάθει να ζει με αυτή την κατάσταση.
Αυτή, όπως υπογράμμισε, είναι η πραγματική ντροπή: όχι μόνο η κατοχή, αλλά η προσαρμογή στην κατοχή.
Στο πλαίσιο αυτό ενέταξε και το δόγμα «Poseidon’s Wrath», το οποίο παρουσίασε όχι ως κάλεσμα πολέμου, αλλά ως «δόγμα συνεπειών». Σύμφωνα με τον Γκαλ, αν το κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου μετατραπεί πλήρως σε πλατφόρμα απειλής κατά του Ισραήλ, της Κύπρου, της Ελλάδας ή της ευρωπαϊκής διασυνδεσιμότητας, τότε δεν μπορεί να συνεχίσει να καλύπτεται πίσω από τη διπλωματική γλώσσα της «εκκρεμότητας».
Το μήνυμά του προς την Άγκυρα ήταν ευθύ: η κατεχόμενη βόρεια Κύπρος δεν είναι πλέον κρυμμένη πίσω από τον διπλωματικό ύπνο. Έχει εισέλθει στον στρατηγικό σχεδιασμό. Και από τη στιγμή που κάτι γίνεται ορατό, δεν μπορεί να ξαναγίνει αόρατο.
Διαβάστε την συνέχεια στο International Institute of Strategy