Οι ΜΚΟ αξιώνουν από την Πολωνία να παραδώσει την επίβλεψη των συνόρων της σε «επαγγελματίες» του Μεταναστευτικού, ενώ η Ουγγαρία ζητά να διαχειριστεί μόνη της κονδύλια για την υποδοχή των Ουκρανών
Την ίδια στιγμή που οι ρωσικές δυνάμεις περικυκλώνουν τις ουκρανικές πόλεις, δημιουργώντας, μεταξύ άλλων, και καραβάνια προσφύγων προς τη Δύση, εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης μαίνεται ένας «κρυφός πόλεμος» όσον αφορά το Μεταναστευτικό.
Από τον Δημήτρη Παπαγεωργίου
Τα εκατομμύρια των Ουκρανών που καταφεύγουν στις χώρες της κεντρικής Ευρώπης προκαλούν τη ριζική αναδιάταξη της υφιστάμενης κατάστασης και φέρνουν ανατροπές σε αυτό που θεωρείτο «ισορροπία δυνάμεων» στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Το σύμπλεγμα που είχαν δημιουργήσει στις Βρυξέλλες συγκεκριμένες κυβερνήσεις δυτικοευρωπαϊκών κρατών, ΜΚΟ και διάφορων άλλων οργανώσεων δέχεται πιέσεις από τα κράτη του Βίσεγκραντ αλλά και με τη σειρά του πιέζει προκειμένου να αναλάβει τον «έλεγχο» της μετανάστευσης, που αυτά μέχρι τώρα διαχειρίζονταν μόνα τους.
Από τη μία, κράτη όπως η Ουγγαρία επιδιώκουν την αξιοποίηση (με δικό τους έλεγχο φυσικά) κονδυλίων της Ευρωπαϊκής Ενωσης και από την άλλη οργανώσεις ζητούν από κράτη όπως η Πολωνία να «παραδώσουν» τον έλεγχο των συνόρων τους σε οργανώσεις όπως η Frontex και σε «επαγγελματίες» του Μεταναστευτικού.
Αντεπίθεση του Βίσεγκραντ
Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Ορμπαν στις 18 Μαρτίου, με επιστολή του στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ζήτησε να αποδοθούν στη χώρα του όλα τα κοινοτικά χρήματα που της αναλογούν, προκειμένου να βοηθηθεί η διαχείριση της μεταναστευτικής κρίσης από την Ουκρανία. Στην επιστολή, που απευθυνόταν στην πρόεδρο της Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ο Ορμπαν τόνιζε ότι πρέπει να χρησιμοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα χρήματα – συμπεριλαμβανομένου και ενός δανείου για ζητήματα άμυνας, ελέγχου των συνόρων και ανθρωπιστικών κρίσεων. Δηλαδή μιας σειράς χρηματοδοτήσεων, που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν είχε εγκρίνει μέχρι σήμερα ούτε για την Ουγγαρία ούτε για την Πολωνία λόγω των γνωστών αντιθέσεων που υπάρχουν σε μια σειρά ζητημάτων που ξεκινούν από τα μέτρα για τους ΛΟΑΤΚΙ και φτάνουν ως τη διαχείριση του Μεταναστευτικού.
Ο Βίκτορ Ορμπαν, όπως ακριβώς θα περίμενε κανείς, τόνισε ότι η χώρα του έχει ήδη δεχτεί 450.000 πρόσφυγες από την Ουκρανία και υπογράμμισε το επείγον της κατάστασης, δίχως να αφήσει περιθώριο κάποιου είδους υποχωρήσεων της κυβέρνησής του σε όλα τα ζητήματα τα οποία έχουν προκαλέσει την αντιπαλότητα μεταξύ Ευρωπαϊκής Επιτροπής και Ουγγαρίας.
Είναι σαφές ότι οι επί μακρόν βαλλόμενες από τους «δικαιωματιστές» της Δύσης χώρες της κεντρικής Ευρώπης δεν θα χάσουν την ευκαιρία να επιδείξουν τη στάση τους στο δράμα του ουκρανικού λαού, προκειμένου να «απονομιμοποιήσουν» την προπαγάνδα εναντίον τους. Ανάλογες κινήσεις αναμένονται το επόμενο διάστημα και από την Πολωνία, που έχει δεχτεί άλλωστε το κύριο μέρος του προσφυγικού τσουνάμι από την Ουκρανία. Οι Αρχές της τονίζουν με ιδιαίτερη έμφαση ότι μέσα σε έναν μήνα η χώρα τους έχει δεχτεί μεγαλύτερο αριθμό μεταναστών από ό,τι ολόκληρη η Ευρωπαϊκή Ενωση στην κρίση του 2016.
Οι ΜΚΟ πιέζουν
Την ίδια στιγμή που ολόκληρος ο κόσμος παρακολουθούσε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την ανταπόκριση των απλών Πολωνών πολιτών στις ανάγκες των Ουκρανών προσφύγων, η οργάνωση Διεθνής Αμνηστία με ένα μακροσκελές κείμενο καλούσε την πολωνική κυβέρνηση να «απαλλάξει» τους εθελοντές που βοηθούσαν στα σύνορα ή στο εσωτερικό της χώρας και να επιτρέψει στους «επαγγελματίες» να αναλάβουν τη διαχείριση των μεταναστευτικών κυμάτων.
Στην ίδια ανακοίνωση συνεχιζόταν η επίθεση κατά της Ουγγαρίας, καθώς με νόημα υπογραμμιζόταν η «διαφορά» στον τρόπο με τον οποίο οι πολωνικές Αρχές διαχειρίζονται τις μεταναστευτικές ροές από τη Λευκορωσία το προηγούμενο διάστημα, δίχως φυσικά να γίνεται καμία αναφορά στον τεχνητό τρόπο με τον οποίο αυτές δημιουργήθηκαν από την κυβέρνηση Λουκασένκο.
«Οι εθελοντές παλεύουν για να καταγράψουν τις νέες αφίξεις. Αλλά χωρίς τυπικές διαδικασίες εγγραφής και παρακολούθησης, άνδρες, γυναίκες και παιδιά που έχουν φύγει από την Ουκρανία, ειδικά αυτοί που δεν μιλούν πολωνικά ή αγγλικά, είναι δυνητικά σε κίνδυνο από ανθρώπους ή εγκληματικές οργανώσεις που θα θελήσουν να εκμεταλλευτούν τη χαοτική κατάσταση».
Πίσω όμως από τις «ανησυχίες» της Διεθνούς Αμνηστίας για τον τρόπο με τον οποίο η Πολωνία άνοιξε τα σύνορά της, σύμφωνα με αναλυτές των χωρών της κεντρικής Ευρώπης, κρύβεται η «αγωνία» κυβερνήσεων της Δύσης να διατηρηθούν οι διαδικασίες προκειμένου να μπορούν μελλοντικά να «επαναπροωθήσουν» στις χώρες του Βίσεγκραντ τυχόν μετανάστες που θα ταξιδέψουν ακόμη πιο δυτικά, σε χώρες όπως η… Γερμανία.
Η χρησιμοποίηση εκ μέρους της Πολωνίας των «τυπικών διαδικασιών» εγγραφής θα σήμαινε περαιτέρω ότι αυτές θα έπρεπε να δώσουν πρόσβαση στα σύνορά τους στη Frontex, στον ευρωπαϊκό μηχανισμό ασύλου και άλλες σχετικές δομές της Ε.Ε., οι οποίες προβλέπονται στα σχέδια για τη δημιουργία του «ευρωπαϊκού μηχανισμού ασύλου». Σχεδιασμός που μέχρι στιγμής σκοντάφτει στην άρνηση των συγκεκριμένων χωρών να δεχτούν όχι απλά μετεγκαταστάσεις αλλά την ανάληψη -σε στάδια- του ελέγχου των συνόρων τους από αυτούς τους οργανισμούς.
Αρχίζουν πιέσεις προς την Ελλάδα να δεχτεί μετανάστες
Με τα σημερινά δεδομένα και τη νέα κατάσταση που δημιουργείται δεν είναι καθόλου περίεργη η «ανακίνηση» από πλευράς γερμανικών μέσων της υπόθεσης των «επιστροφών προσφύγων» από τη Γερμανία στην Ελλάδα.
Το γνωστό «Der Spiegel» για ακόμη μία φορά σε άρθρο του ανέφερε ότι υπήρξε σχετική συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας, σημειώνοντας μάλιστα ότι αυτή επετεύχθη κατά την τελευταία συνάντηση μεταξύ του Νότη Μηταράκη και της Γερμανίδας υπουργού Εσωτερικών Φέσερ.
Το γερμανικό δημοσίευμα διέψευσαν πηγές του υπουργείου Μετανάστευσης, παραπέμποντας μάλιστα στο σχετικό δελτίο Τύπου μετά τη συνάντηση των δύο πολιτικών, στο οποίο υπήρχε ρητή αναφορά ότι «δεν τίθεται θέμα επιστροφών όσων ήδη βρίσκονται στη Γερμανία με την παρούσα συμφωνία».
Η αλήθεια όμως είναι ότι ο «κρυφός πόλεμος» που ήδη έχει ξεσπάσει εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης μεταξύ των χωρών του Βίσεγκραντ και της Κομισιόν είναι πιθανό να δημιουργήσει έντονο πρόβλημα στη χώρα μας και στις άλλες χώρες του Νότου, οι οποίες, χάνοντας το «στάτους» των χωρών πρώτης υποδοχής, θα κληθούν στο επόμενο διάστημα να λειτουργήσουν ως… «προορισμός» για μετανάστες. Οι οποίοι δεν θα είναι αναγκαστικά Ουκρανοί.