Σελίδες όπως το “Turkish Century” φαίνεται να ζουν σε άλλη εποχή, ίσως κάπου στο 1821 (και ξέρουμε πώς κατέληξε αυτό). Το να ζητούν την προσάρτηση πρώην οθωμανικών νησιών επειδή… έτσι τους βολεύει η υφαλοκρηπίδα τους, δεν είναι απλώς πρόκληση, είναι πολιτική παράνοια.
Η «λευκή επιταγή» που δίνουν στο Πολεμικό τους Ναυτικό να παρεμβαίνει βάσει εσωτερικού δικαίου είναι σαν να ψηφίζει κάποιος νόμο ότι το σπίτι του γείτονα του ανήκει και μετά να στέλνει τον σκύλο του να κάνει περιπολία στον κήπο του. Μόνο που ο γείτονας έχει και αυτός δόντια, και οι διεθνείς κανόνες δεν είναι για διακοσμητικοί.
Ο νέος νόμος φαίνεται να δίνει «λευκή επιταγή» στο τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό και την Ακτοφυλακή για παρεμβάσεις στο πεδίο. Όπως επισημαίνουν Τούρκοι αναλυτές, οι δυνάμεις της Άγκυρας θα έχουν πλέον μια νόμιμη εντολή δράσης ακόμη και σε περιοχές όπου η κυριαρχία αμφισβητείται (ζώνες EGEAYDAK) ή σε περιοχές που καλύπτονται από το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο.
Η Τουρκία αποκτά πλέον τη στρατηγική ευελιξία να επιβάλλει τον έλεγχό της εκτός επίσημων συμφωνιών, επικαλούμενη το εσωτερικό της δίκαιο.
Ο Ερντογάν καυχιέται για την τεχνολογική του υπεροχή, από τα βάθη της θάλασσας μέχρι το διάστημα. Είναι υπέροχο να φτιάχνεις δικά σου όπλα, αλλά …Από πότε τα drones αντικαθιστούν τις Διεθνείς Συνθήκες; Η προσπάθεια να επιβάλουν τη «Γαλάζια Πατρίδα» μέσω της αμυντικής βιομηχανίας δείχνει ότι το μόνο επιχείρημα που τους έχει απομείνει είναι η ισχύς, αφού από δίκαιο έχουν πάρει… κάτω από τη βάση.
Η απάντηση της Αθήνας: Ψυχραιμία και αποτροπή
Ενώ εκείνοι στήνουν φιέστες και ψηφίζουν νόμους-φαντάσματα, η Αθήνα παραμένει το προπύργιο της σταθερότητας. Η ειρωνεία τους περί «πανικού» επιστρέφεται αυτούσια: Πανικό έχει αυτός που νιώθει την ανάγκη να εφεύρει νόμους για να στηρίξει τις παράλογες διεκδικήσεις του. Η Ελλάδα ενισχύει την αποτρεπτική της ισχύ και θωρακίζεται διπλωματικά, αφήνοντας την Άγκυρα να φωνάζει μόνη της στο κενό.