Η Τουρκία συνεχίζει ν’ αναπτύσσει νέα οπλικά συστήματα στα κατεχόμενα, εκσυγχρονίζοντας τον Αττίλα και στέλνοντας το μήνυμα ότι δεν έχει πρόθεση ν’ αποχωρήσει από την Κύπρο. Το γεγονός αυτό δημιουργεί εκ των πραγμάτων πρόβλημα ως προς την προοπτική επανέναρξης των συνομιλιών και βιώσιμης λύσης, χωρίς την παρουσία ξένων στρατών στο νησί.
Βάθος πυρός… και γειτονικές χώρες
Μετά τα αντιαεροπορικά – αντιπυραυλικά συστήματα HISAR, ήρθαν στην Κύπρο πιο επικίνδυνα όπλα. Πρόκειται για μια πυροβολαρχία Συστήματος Πολλαπλών Εκτοξευτών Πυραύλων τύπου TRG-300, που βρίσκονται στο Κιόνελι και έχουν βεληνεκές 90 με 120 χιλιόμετρα! Και με τη δυνατότητα ταχείας μετακίνησης. Στην ουσία, οι κατοχικές δυνάμεις διαθέτουν πλέον μοναδικό βάθος πυρός και καλύπτουν κάθε γωνιά της ελεύθερης Κύπρου κλείνοντας επίσης τους θαλάσσιους και εναέριους διαδρόμους σε όλη την περιοχή μας προς τη Συρία και τον Λίβανο. Ανάλογη ανάπτυξη των TRG-300 έχει παρατηρηθεί προς τη Συρία. Αυτό σημαίνει ότι οι στρατηγικές αφορούν, εκτός των άλλων, και το Ισραήλ, υπό την εξής έννοια:
Η Τουρκία ενισχύεται στην περίπτωση κρίσης με το Ισραήλ και πεδίο τη Συρία. Η απειλή του Αττίλα διά της κατεχόμενης Κύπρου απλώνεται και στις γειτονικές χώρες και τι τελικά επιβεβαιώνεται, όχι θεωρητικώς, αλλά στην πράξη; Ότι η τουρκική αναθεωρητική πολιτική της Άγκυρας υλοποιείται βήμα – βήμα. Και αφορά στην αλλαγή των γεωπολιτικών και νομικών σχέσεων της Τουρκίας με γειτονικές χώρες, τις οποίες επιδιώκει να έχει κάτω από τον έλεγχό της διά της σκιάς ή της χρήσης της ισχύος.
Στόχοι και αναβάθμιση
Συνήθως, μια πυροβολαρχία TRG-300 περιλαμβάνει: εκτοξευτές, οχήματα διοίκησης, ραντάρ και συστήματα επικοινωνιών, καθώς και οχήματα επαναγέμισης και υποστήριξης. Αυτό μεταφράζεται ως ικανότητα πολλαπλών κτυπημάτων και ταχύτητα αντίδρασης σε περίπτωση κρίσης. Οι συγκεκριμένοι πύραυλοι έχουν τρομακτική ακρίβεια διότι χρησιμοποιούν GPS/INS καθοδήγηση. Και δύνανται να εξουδετερώσουν στρατηγικούς στόχους, όπως:
αεροδρόμια,
στρατόπεδα,
κέντρα διοίκησης,
υποδομές – κυβερνητικά κτήρια, τηλεπικοινωνίες,
συγκεντρώσεις κρίσιμων μονάδων κ.λπ.
Το TRG-300 θεωρείται κυρίως επιθετικό όπλο κρούσης μεγάλου βεληνεκούς και αποτυπώνει τη γενικότερη στρατηγική της Τουρκίας στην Κύπρο, που σχετίζεται: 1) Με τα νέα αυτοκινούμενα ραντάρ ALP-100, που έχουν εμβέλεια 185 χλμ και συμπληρώνουν εκείνα της εγκαίρου προειδοποιήσεως, και δη στον Προφήτη Ηλία, για τον εντοπισμό και την εξουδετέρωση drones. 2) Με το αντιπυραυλικό HISAR, το οποίο έχει εμβέλεια έως και 40 χιλιόμετρα. 3) Με την αναβάθμιση του συντάγματος καταδρομών του Αττίλα, με έδρα τη Χαλεύκα, σε ταξιαρχία. 4) Με την ανάπτυξη drones Bayraktar και Akinci στο Λευκόνοικο. 5) Με τη ναυτική Βάση στο Μπογάζι, καθώς 6) και με την ανάπτυξη αεροσκαφών F-16 στην Τύμπου.
Γίνεται, λοιπόν, αντιληπτό ότι το TRG-300 λειτουργεί σε συνδυασμό με τα μεγάλης εμβέλειας και δυνατοτήτων ραντάρ, όπως είναι τα TRS/STR-700G και KALKAN-II. Αυτά τα συστήματα, σε συνδυασμό με τα HISAR, εντοπίζουν:
- αεροσκάφη,
- drones,
- περιφερόμενα όπλα,
- ελικόπτερα,
- πυραύλους cruise,
- ακόμη και χαμηλά ιπτάμενους στόχους.
Κάθε εκτοξευτής TRG-300 διαθέτει 4 πυραύλους και κάθε πυροβολαρχία 4-6 περίπου εκτοξευτές, δηλαδή 16-24 πυραύλους. Μια Μοίρα με 3 πυροβολαρχίες έχει 12-18 εκτοξευτές συνολικά και 48-72 πυραύλους έτοιμους για άμεση εκτόξευση.
Ο «εγκέφαλος»
Όλα τα δεδομένα από τα ραντάρ μεταφέρονται στο «HAKIM», το οποίο αποφασίζει ποια μονάδα θ’ αναλάβει την αναχαίτιση ή την αντίδραση. Το «HΑΚΙΜ» είναι, όπως πολλάκις έχουμε αναφέρει σε προηγούμενα κείμενα, τουρκικό δικτυοκεντρικό σύστημα Διοίκησης και Ελέγχου (C2) για την αεράμυνα, που λειτουργεί ως ο «κεντρικός εγκέφαλος». Ως εκ τούτου, συνδέει ραντάρ, αισθητήρες και αντιαεροπορικά μέσα σε ένα ενιαίο δίκτυο, αποσαφηνίζοντας εναέριες εικόνες σε πραγματικό χρόνο (ποιος πετά, πού, πώς και ποια τα χαρακτηριστικά της απειλής). Στο πλαίσιο αυτής της λειτουργίας αξιολογεί και ιεραρχεί απειλές (UAV, αεροσκάφη, πύραυλοι cruise και ελικοπτέρων), δίνοντας εντολή εμπλοκής του καταλληλότερου διαθέσιμου όπλου.
Λαμβάνει γρήγορες αποφάσεις εντός δευτερολέπτων, χωρίς διπλές εμπλοκές και λάθη μεταξύ διαφορετικών μονάδων. Χαρακτηρίζεται από ανθεκτικότητα στις ηλεκτρονικές παρεμβολές και αυξημένη αποτελεσματικότητα των αντιαεροπορικών συστημάτων που συνδέονται σε αυτό. Συνεργάζεται με ραντάρ και ηλεκτρονικά συστήματα που βρίσκονται στον Πενταδάκτυλο – στο ύψωμα 888, όπου βρίσκεται το ραντάρ TRS-22XX με ακτίνα επιτήρησης 500 χιλιόμετρα – και στο Κιόνελι (πρόκειται για το σύστημα STR-700G με ραντάρ εμβέλειας 250 χιλιομέτρων) και άλλους ηλεκτροοπτικούς αισθητήρες, συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και τα ραντάρ των λοιπών αντιαεροπορικών συστημάτων που βρίσκονται στα κατεχόμενα. Όλο αυτό το δίκτυο είναι συνδεδεμένο με την Τουρκία και, πιο συγκεκριμένα, με το σύστημα «HΑΚΙΜ».
Διαλειτουργικότητα συστημάτων
Ο συνδυασμός «HAKIM», ραντάρ, HISAR και TRG-300 δημιουργεί ουσιαστικά ένα δικτυοκεντρικό περιβάλλον μάχης:
- τα ραντάρ εντοπίζουν,
- το «HAKIM» συντονίζει,
- τα HISAR προστατεύουν,
- και οι TRG-300 συνδυαστικά με τους αντίστοιχους πολλαπλούς εκτοξευτές Τ-122, 18 στο σύνολό τους, με βεληνεκές που εκτείνεται από 40 έως 120 χλμ, εκτελούν επιθετικά μεμονωμένα ή μαζικά πλήγματα κατά χερσαίων και στόχων επιφανείας.
Τα ραντάρ είναι τα μάτια και τ’ αφτιά, το «HAKIM» ο εγκέφαλος, και το TRG-300 είναι η αιχμή του δόρατος που πλήττει, με τα HISAR ν’ αποτελούν την ασπίδα που προστατεύει.
Ανάγκη για ενίσχυση της ΕΦ
Υπό αυτές τις συνθήκες γίνεται κατανοητό ότι: 1. Η Κύπρος είναι ένας από τους κεντρικούς πυλώνες της Γαλάζιας Πατρίδας και το μακρύ χέρι της Τουρκίας. 2. Μειώνονται οι πιθανότητες αποχώρησης τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο, διότι η Τουρκία μετατρέπει το νησί σε δικό της αβύθιστο αεροπλανοφόρο και ορμητήριο στην Ανατολική Μεσόγειο. 3. Επιβάλλεται η ταχεία αναβάθμιση και ενίσχυση της ΕΦ για τη δημιουργία αποτροπής. 4. Δεν δικαιολογείται η όποια τουρκική αντίδραση στις συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας με τη Γαλλία, που έχουν, εκτός των άλλων, αμυντικό χαρακτήρα. Το ίδιο ισχύει και για το Ισραήλ. Δηλαδή, τι θα έπρεπε να κάνουμε σύμφωνα με το κατοχικό καθεστώς και την Άγκυρα; Να μένει το νόμιμο κράτος με τα χέρια δεμένα αφημένο στο έλεος του Αττίλα; Εκείνο που δικαιολογείται είναι η απόκτηση και ενίσχυση του αντιπυραυλικού και αντιαεροπορικού συστήματος BARAK, καθώς και άλλων, στη λογική και πρακτική πολιτική του δικαιώματος της αυτοάμυνας (άρθρο 51 του Χάρτη του ΟΗΕ).
Πολιτική της ΕΕ
Πρόσθετα, επιβάλλεται όπως: Πρώτο, τεθεί θέμα θεσμοθέτησης της Ευρωπαϊκής Πολυεθνικής Δύναμης (Ελλάδα, Γαλλία, Ισπανία, Ολλανδία, Ιταλία που βρίσκονται στην Κύπρο και στην περιοχή λόγω κρίσης με το Ιράν ή άλλες πρόθυμες ευρωπαϊκές χώρες) μέσω της ΕΕ, με διοικητικό κέντρο τη Βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» ή τη Ναυτική Βάση «Ε. Φλωράκης». Εάν δεν είναι αυτές οι χώρες που θα συμμετάσχουν, μπορεί να είναι κάποιες άλλες. Ή θα ήταν δυνατό μια τέτοια δύναμη να λειτουργεί στη λογική της εθελοντικής συμμετοχής. Άρα, το λογικότερο είναι αυτή η «Δύναμη Ασφάλειας, Σταθερότητας και Ειρήνης» να είναι τμήμα υποσυστήματος της ΕΕ στην πρακτική της νέας αρχιτεκτονικής άμυνας και ασφάλειας σε συνεργασία με τις ΗΠΑ, που θέλουν να επενδύσουν στη Βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» και στο Μαρί για την ολοκλήρωση της κατασκευής του ελικοδρομίου. Δεύτερο, τεθεί το θέμα της αύξησης της τουρκικής απειλής και της κατοχής ως τέτοιας ενώπιον του επικείμενου Συμβουλίου των Υπουργών Άμυνας της ΕΕ και όπως προωθηθεί μια τέτοια πολιτική, ώστε σε επόμενο Συμβούλιο Αρχηγών Κρατών και Κυβερνήσεων να περιληφθεί παράγραφος, στην οποία να περιλαμβάνεται το άρθρο 42,7 των Συνθηκών. Ως γνωστό, το εν λόγω άρθρο καθορίζει ότι, εάν κράτος μέλος δεχθεί επίθεση, τότε η ΕΕ και τα κράτη μέλη σπεύδουν να το υπερασπιστούν με ό,τι στρατιωτικά μέσα διαθέτουν. Το 42,7 είναι συναφές και συνδυάζεται με το άρθρο 222 των Συνθηκών περί Αλληλεγγύης, καθώς και με το άρθρο 51 του Χάρτη των Ην. Εθνών που αφορά στο δικαίωμα της αυτοάμυνας.
Συνομιλίες και ερωτήματα
Η δεύτερη ανωτέρω επιλογή συνιστά τη διπλωματική και νομική αποτροπή και η πρώτη την πρακτική. Πέραν, δε, τούτων, υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα: Στις 8 του μήνα θα γίνει νέα συνάντηση μεταξύ του Προέδρου Χριστοδουλίδη και του κατοχικού ηγέτη, Τουφάν Ερχιουρμάν, για την επανέναρξη των συνομιλιών. Πώς θα πάμε σε διάλογο, όταν το λεγόμενο «υπεξ» του ψευδοκράτος τονίζει ότι η συμφωνία της Κύπρου με τη Γαλλία, που περιλαμβάνει και τον αμυντικό τομέα, είναι προκλητική και δεν πρόκειται να γίνει δεκτή από το κατοχικό καθεστώς και την Τουρκία; Όπως οι Ερχιουρμάν και Ερτουγλούρογλου αναφέρουν, παραβιάζεται η «κυριαρχία του κράτους» τους. Διευκρινίζεται, δε, ότι μόνο η Τουρκία μπορεί να εγγυηθεί με τον στρατό της τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων στο νησί. Δηλαδή, ο Αττίλας δικαιούται να εξοπλίζεται, αλλά η Κυπριακή Δημοκρατία, που τελεί υπό κατοχή, δεν έχει δικαίωμα να υπογράφει αμυντικές συνεργασίες με κράτη μέλη της ΕΕ όπως είναι η Γαλλία. Μήπως τελικά τα ΜΟΕ δεν συνιστούν εργαλεία «επανένωσης», αλλά «καλής γειτονίας» μεταξύ «δύο κρατών», που θα υπογράψουν μια «συνιδρυτική πράξη» στο γεωπολιτικό πλαίσιο του νεο-Οθωμανικού Μεγαλοϊδεατισμού;
Αποτυπώνει το Σύστημα Εγκαίρου Προειδοποιήσεως.
1. Ροζ χρώμα, το ραντάρ στον Προφήτη Ηλία (ύψωμα 888), με εμβέλεια 500 χιλιόμετρα.
2. Κόκκινο χρώμα, το ραντάρ STR-E 700 G στο Κιόνελι, με εμβέλεια 250 χιλιόμετρα.
3. Πράσινο χρώμα, το ραντάρ “Kalkan II”, με 120 χιλιόμετρα.
4. Κίτρινο χρώμα, εμβέλεια πυρός του «Hisar» από 25-40 χιλιόμετρα
simerini.sigmalive.com