Ο Τζάστιν Τριντό, ο χαρισματικός νεαρός πρωθυπουργός του Καναδά, επιδιώκει να καλλιεργήσει μια προοδευτική εικόνα. Η Wall Street Journal τον αποκαλεί «το χρυσό αγόρι της φιλελεύθερης πολιτικής στον κόσμο», ενώ θρηνεί ότι ένα σκάνδαλο διαφθοράς αμαύρωσε τη «δημοτικότητά του ως ροκ σταρ». Μεγάλο μέρος της προοδευτικής του πρόσοψης, ωστόσο, στηρίζεται σε μια αγκαλιά της πολιτικής ταυτότητας. Και, όπως συμβαίνει συχνά όταν τα εθνικά λόμπι υπερισχύουν των ατόμων, ο ριζοσπαστισμός κερδίζει ενώ η σιωπηλή πλειοψηφία χάνει.
Ο Καναδάς έχει μεγάλο πληθυσμό Σιχ, ίσως μισό εκατομμύριο άτομα, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων επιδιώκει να ασκήσει ειρηνικά την πίστη του ενώ ενσωματώνεται στην ευρύτερη καναδική κοινότητα. Αυτό είναι φυσιολογικό. Σε όλο τον κόσμο, οι Σιχ ζουν ειρηνικά με τους γείτονές τους.
Το Κασμίρ σε σύγκρουση
Το Πακιστάν τώρα το θέτει σε κίνδυνο. Για δεκαετίες, το Πακιστάν προσπάθησε, αλλά απέτυχε να εκμεταλλευτεί τη διαμάχη για το καθεστώς του Κασμίρ ως σφυρί κατά της Ινδίας. Ενώ αυτό έχει οδηγήσει σε τεράστιο ριζοσπαστισμό στο εσωτερικό του Πακιστάν, με ομάδες όπως οι Lashkar-e-Taiba, Harakat-ul-Mujahideen και Jamaat-e-Islami να βυθίζονται στην κοινωνία, η απήχησή του είναι περιορισμένη στο ινδικό Κασμίρ.
Ενώ το Πακιστάν και η διεθνής κοινότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αντέδρασαν με οργή όταν η Ινδία ακύρωσε το άρθρο 370 του Συντάγματος που χορηγούσε στο Κασμίρ ειδικό καθεστώς, το παιχνίδι της ινδικής κυβέρνησης πέτυχε. Όχι μόνο η κίνηση απελευθέρωσε τους απλούς κατοίκους του Κασμίρ που απελευθερώθηκαν από τις απειλές τρομοκρατικών και αυτονομιστικών ομάδων που υποστηρίζονται από το Πακιστάν, αλλά απελευθερώθηκαν από τη σκλήρυνση που επιβλήθηκε από μια χούφτα αριστοκρατικών οικογενειών που προσπάθησαν να διατηρήσουν το status quo σε βάρος της ευρύτερης άνθησης. Αυτό δημιουργεί μια κρίση νομιμότητας για τους Πακιστανούς ηγέτες: Έχουν περάσει δεκαετίες προωθώντας την αφήγηση ότι οι μουσουλμάνοι του Κασμίρ υποφέρουν, αλλά το βιοτικό επίπεδο και η θρησκευτική ελευθερία στο ινδικό Κασμίρ πλέον υπερισχύει της πακιστανικής πλευράς.
Με ματ στο Κασμίρ, η υπηρεσία Υπηρεσιών Πληροφοριών (ISI) του Πακιστάν που υποστηρίζει την τρομοκρατία στρέφεται όλο και περισσότερο στο Σχέδιο Β: μια προσπάθεια να πυροδοτήσει τον αυτονομισμό των Σιχ «Χαλιστάν» στο Παντζάμπ της Ινδίας, όπου ζουν περισσότεροι από 16 εκατομμύρια Σιχ. Πέρυσι, το Ινστιτούτο Χάντσον δημοσίευσε μια σημαντική έκθεση για την αυτονομιστική δραστηριότητα του Χαλιστάν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εντός των Ηνωμένων Πολιτειών, οι προσπάθειες του Πακιστάν να προωθήσει μια αυτονομιστική αφήγηση του Χαλιστάν εκδηλώνονται σε μεγάλο βαθμό σε μερικές μύγες και ακτιβιστές συνωμοσίας που κάνουν εκστρατεία παρενόχλησης Ινδοαμερικανών πολιτικών και από τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα.
Η απειλή εξαπλώνεται στον πληθυσμό των Σιχ στον Καναδά
Στον Καναδά, ωστόσο, η εκστρατεία έχει γίνει πιο κακόβουλη. Οι μαχητές Khalistani εκβιάζουν τακτικά χρήματα από την επιχειρηματική κοινότητα των Σιχ υπό την απειλή βίας. Οι τακτικές τους αντικατοπτρίζουν αυτό που έκαναν το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) και οι Τίγρεις Ταμίλ τη δεκαετία του 1980 και του 1990 μεταξύ της κουρδικής και της Ταμίλ διασποράς στην Ευρώπη.
Η διαφορά είναι ότι ενώ η ευρωπαϊκή αστυνομία προσπάθησε να πατάξει τον εκβιασμό από μαχητικές ομάδες που απειλούσαν με βία κατά των εθνοτικών κοινοτήτων, εκτός εάν οι επιχειρηματίες έδιναν στους μαχητές «δωρεές», η κυβέρνηση του Τριντό κλείνει τα μάτια. Αυτό έρχεται τώρα στο κεφάλι καθώς οι ριζοσπάστες Khalistani διοργανώνουν μια σειρά δημοψηφισμάτων για να προτείνουν υποστήριξη για τη δημιουργία ενός ξεχωριστού έθνους-κράτους εντός της Ινδίας. Στον Καναδά, αυτό συνέπεσε με την αύξηση των εγκλημάτων μίσους κατά της Ινδίας, κατά των Ινδουιστών και κατά των Σιχ. Η παθητικότητα του Τριντό αγνοεί επίσης τον χαρακτηρισμό των αυτονομιστικών ομάδων Khalistani ως τρομοκρατικές οντότητες από τον Καναδά.
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, τέτοιες δραστηριότητες μπορεί να φαίνονται πολύ μακριά. Καθώς η τρομοκρατία «Χαλιστάν» δεν χτυπά τα διεθνή πρωτοσέλιδα με τον τρόπο που η τρομοκρατία διαπράττεται από ριζοσπαστικές ισλαμιστικές ομάδες όπως το Ισλαμικό Κράτος και η Αλ Κάιντα, μπορεί επίσης να φαίνεται εύκολο να αγνοηθεί. Αυτό θα ήταν λάθος.
Η υποκίνηση είναι εύκολο να αναληφθεί, αλλά σχεδόν αδύνατο να εξαλειφθεί. Ο κόσμος συνεχίζει να πληρώνει το τίμημα για την υποκίνηση του ισλαμιστικού εξτρεμισμού από τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν από τη δεκαετία του 1970. Το να αγνοούνται οι προσπάθειες υποκίνησης μιας άλλης ομάδας που αριθμεί δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους είναι ανεύθυνο, ειδικά όταν ο πυρήνας μιας τέτοιας υποκίνησης βρίσκεται στις κυνικές πολιτικές μιας ξένης υπηρεσίας πληροφοριών, είναι ηθική και στρατηγική κακή πρακτική.
Το ISI του Πακιστάν προωθεί όλο και περισσότερο τον ριζοσπαστισμό για να αποσπάσει την προσοχή από τις αποτυχίες του ίδιου του Πακιστάν. Η ειρωνεία είναι ακραία. Ενώ το Πακιστάν επικρίνει την Ινδία για την εξομάλυνση του καθεστώτος του Κασμίρ στην Ινδία, το Πακιστάν διώχνει το Gilgit και το Baltistan, μια περιοχή που απέκλεισε παράνομα από το Κασμίρ. Αν και ισχυρίζεται ότι παραβιάζονται σοβαρές οι θρησκευτικές ελευθερίες στην Ινδία, οι Βαλτιστανοί λένε ότι είναι πιο ελεύθεροι στην Ινδία παρά στο Πακιστάν. Το ίδιο κάνουν και πολλοί Σιίτες, παρά το καθεστώς της ελίτ πριν και αμέσως μετά τη διάσπαση πολλών Σιιτών στο σημερινό Πακιστάν. Το ίδιο ισχύει και για άλλες μειονότητες.