Η Ευρώπη μπορεί σταδιακά να καταστεί όμηρος της Τουρκίας, σε πολλαπλά επίπεδα:
▪ στην ενέργεια, όπου η Άγκυρα αυτοπροβάλλεται ως αναγκαίος διάδρομος μεταξύ Ανατολής, Καυκάσου, Κεντρικής Ασίας και Ευρώπης,
▪ στο εμπόριο και στις εφοδιαστικές αλυσίδες, όπου αξιοποιεί τη γεωγραφική της θέση ως κόμβο μεταξύ Ευρώπης, Μαύρης Θάλασσας, Μέσης Ανατολής και Ασίας,
▪ στην αμυντική βιομηχανία, όπου προσπαθεί να διεισδύσει σε ευρωπαϊκά προγράμματα και να αποκτήσει ευρωπαϊκή σφραγίδα για τουρκικά προϊόντα,
▪ στη διπλωματία, όπου παρουσιάζει τον εαυτό της ως δήθεν αναντικατάστατη γέφυρα μεταξύ Δύσης, Ρωσίας, ισλαμικού κόσμου και παγκόσμιου Νότου.
Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα: η Τουρκία θέλει να ενσωματωθεί στους μηχανισμούς από τους οποίους η Ευρώπη θα εξαρτάται για την ασφάλεια, την ενέργεια, το εμπόριο και τη γεωπολιτική της διαχείριση.
Η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία όμως δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω σε εξάρτηση από ένα κράτος που εργαλειοποιεί συστηματικά τη γεωγραφία, τη θρησκεία, τη μετανάστευση, την ενέργεια, τη βιομηχανία, το οθωμανικό παρελθόν της και την ευρωπαϊκή ασφάλεια ως μέσα πίεσης.
Η Τουρκία έχει κάθε λόγο να επιδιώκει τέτοιο ρόλο. Η Ευρώπη δεν έχει κανέναν λόγο να της τον παραχωρήσει.