Η Τουρκία του Ερντογάν στο στόχαστρο ισραηλινής ανάλυσης: «Η επόμενη μεγάλη πρόκληση μετά το Ιράν»
Στις 10 Ιουνίου 2026, ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ενώπιον βουλευτών του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) ότι οι ισραηλινές επιχειρήσεις στον Λίβανο και τη Συρία «απειλούν επίσης την Τουρκία». Συνδέοντας την ασφάλεια της χώρας του με τη Βηρυτό και τη Δαμασκό, υποστήριξε ότι η «ισραηλινή επιθετικότητα» θέτει σε κίνδυνο ολόκληρη την περιοχή και «πρέπει να σταματήσει».
Σύμφωνα με την ανάλυση, οι δηλώσεις αυτές δεν αποτελούν ένα μεμονωμένο ξέσπασμα, αλλά εντάσσονται σε μια ευρύτερη στρατηγική ρητορική. Υπενθυμίζεται μάλιστα η παλαιότερη αναφορά του Ερντογάν ότι η Τουρκία θα μπορούσε να παρέμβει κατά του Ισραήλ «όπως έκανε στο Καραμπάχ και τη Λιβύη».
Για δεκαετίες, το Ισραήλ επικέντρωνε την προσοχή του στο Ιράν, τις πυρηνικές του φιλοδοξίες, το δίκτυο των φιλοϊρανικών οργανώσεων, τη Χεζμπολάχ και τη Χαμάς. Ωστόσο, κατά τον συντάκτη, η Τουρκία εξελίσσεται πλέον στη νέα μακροπρόθεσμη πρόκληση για την ισραηλινή στρατηγική.
Σε αντίθεση με το Ιράν, η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ, διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους στρατούς της Συμμαχίας, αναπτυσσόμενη αμυντική βιομηχανία, προηγμένα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και σημαντική επιρροή στις δυτικές δομές ασφαλείας.
Η ιδεολογική διάσταση
Κατά την ανάλυση, η ανησυχία ξεκινά από την ιδεολογική προσέγγιση της τουρκικής ηγεσίας απέναντι στη Χαμάς.
Ο Ερντογάν δεν αντιμετωπίζει τη Χαμάς ως τρομοκρατική οργάνωση, αλλά έχει χαρακτηρίσει τα μέλη της «μουτζαχεντίν» και «μαχητές της ελευθερίας». Η Τουρκία έχει φιλοξενήσει στελέχη της οργάνωσης, έχει επιτρέψει πολιτικές δραστηριότητες και, σύμφωνα με το άρθρο, έχει ανεχθεί δίκτυα οικονομικής υποστήριξής της.
Η στάση αυτή αποδίδεται στις ιδεολογικές ρίζες του AKP στους κόλπους της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και στη φιλοδοξία του Ερντογάν να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στον πολιτικό ισλαμισμό.
Η «Γαλάζια Πατρίδα» και οι περιφερειακές διεκδικήσεις
Το άρθρο δίνει ιδιαίτερη έμφαση στο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» (Mavi Vatan), μέσω του οποίου η Άγκυρα διεκδικεί περίπου 462.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα θαλάσσιου χώρου στη Μαύρη Θάλασσα, το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Σύμφωνα με τον συντάκτη, οι διεκδικήσεις αυτές έρχονται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα της Ελλάδας, της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Ισραήλ, ενώ επηρεάζουν και τα ενεργειακά σχέδια που θα μπορούσαν να συνδέσουν την Ανατολική Μεσόγειο με την Ευρώπη.
Η παρουσία τουρκικών ναυτικών δυνάμεων γύρω από την Κύπρο, η στρατιωτική παρουσία στη βόρεια Συρία, η εμπλοκή στη Λιβύη, η στήριξη προς το Αζερμπαϊτζάν και η πίεση προς την Ελλάδα παρουσιάζονται ως στοιχεία μιας ευρύτερης νεο-οθωμανικής στρατηγικής.
Το πλεονέκτημα του ΝΑΤΟ
Κατά το δημοσίευμα, η ιδιότητα της Τουρκίας ως μέλους του ΝΑΤΟ καθιστά την πρόκληση ακόμη πιο σύνθετη.
Η Τουρκία διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό της Συμμαχίας, εκσυγχρονισμένα F-16, υποβρύχια, μη επανδρωμένα συστήματα και μια ταχέως αναπτυσσόμενη αμυντική βιομηχανία.
Παράλληλα, φιλοξενεί στην αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ αμερικανικά πυρηνικά όπλα B61, αν και η ύπαρξή τους δεν έχει επιβεβαιωθεί επίσημα.
Ο συντάκτης υποστηρίζει ότι η Άγκυρα αξιοποιεί τα πλεονεκτήματα της συμμετοχής της στη Συμμαχία όταν αυτό την εξυπηρετεί, ενώ παράλληλα μπλοκάρει ή καθυστερεί νατοϊκές πρωτοβουλίες όταν το κρίνει σκόπιμο.
Πώς προτείνεται να απαντήσει το Ισραήλ
Το άρθρο προτείνει μια πολυεπίπεδη στρατηγική ανάσχεσης της τουρκικής επιρροής.
Πρώτον, εισηγείται την περαιτέρω εμβάθυνση της συνεργασίας του Ισραήλ με την Ελλάδα και την Κύπρο, μέσω κοινών ασκήσεων, ανταλλαγής πληροφοριών, συνεργασίας στην αεράμυνα, προστασίας ενεργειακών υποδομών και κοινών ναυτικών δραστηριοτήτων.
Παράλληλα, προτείνει τη διεύρυνση των Συμφωνιών του Αβραάμ με τη συμμετοχή της Ελλάδας και της Κύπρου, δημιουργώντας έναν ευρύτερο άξονα συνεργασίας που θα συνδέει την Ανατολική Μεσόγειο με τις χώρες του Κόλπου και άλλους εταίρους.
Σε στρατιωτικό επίπεδο, η ανάλυση υποστηρίζει ότι το Ισραήλ θα πρέπει να προετοιμαστεί για σενάρια που περιλαμβάνουν σμήνη τουρκικών drones, ηλεκτρονικό πόλεμο, πυραυλικά συστήματα μεγάλης εμβέλειας και επιχειρήσεις μέσω τρίτων δυνάμεων.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται επίσης στη ναυτική διάσταση, με στόχο τον περιορισμό της τουρκικής επιρροής στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω συνεργασίας με Ελλάδα και Κύπρο, ανάπτυξης υποβρυχιακών δυνατοτήτων, ναυτικών drones και κοινών περιπολιών.
«Η Τουρκία είναι η νέα πρόκληση»
Στο πολιτικό πεδίο, το άρθρο καλεί το Ισραήλ να αναδείξει διεθνώς ζητήματα όπως οι σχέσεις της Άγκυρας με τη Χαμάς, το Κουρδικό, η κατοχή της βόρειας Κύπρου, οι διώξεις δημοσιογράφων και οι πιέσεις στη δικαιοσύνη.
Παράλληλα, υποστηρίζεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να επανεξετάσουν τη στάση τους απέναντι στην Τουρκία, επιβάλλοντας αυστηρότερους όρους στη μεταφορά προηγμένων οπλικών συστημάτων και τεχνολογίας.
Καταλήγοντας, ο συντάκτης εκτιμά ότι η μεγαλύτερη πρόκληση για το Ισραήλ δεν προέρχεται πλέον μόνο από το Ιράν, αλλά και από μια Τουρκία που επιδιώκει να αυξήσει την περιφερειακή της επιρροή από τη Συρία και τον Λίβανο μέχρι την Κύπρο, το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Κατά την ανάλυση, η αντιμετώπιση αυτής της πρόκλησης απαιτεί ισχυρές περιφερειακές συμμαχίες, στρατηγική αποτροπή και συντονισμένη διπλωματική δράση.