Μια νέα, «πρωτοποριακή» εποχή στις σχέσεις Τουρκίας–Λιβύης έχει ξεκινήσει, σύμφωνα με τον Ibrahim Karagul, αρθρογράφο της Yeni Safak και στενό σύμβουλο του Προέδρου Erdogan.
Σε άρθρο του, ο Karagul αναλύει τη στρατηγική στροφή της Άγκυρας, τονίζοντας πως η συνεργασία με την αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Τρίπολης (GNA) επεκτείνεται πλέον και σε μια νέα φάση προσέγγισης με τον Khalifa Haftar και την κυβέρνηση της Ανατολικής Λιβύης με έδρα τη Βεγγάζη.
Ο Τούρκος αρθρογράφος θέτει το ερώτημα για την αναγκαιότητα αυτής της «αλλαγής πολιτικής», καθώς η Τουρκία, έχοντας ήδη δημιουργήσει μια ισχυρή «συνεργασία» με την Τρίπολη, επεκτείνεται τώρα στην Ανατολική Λιβύη.
Η προσέγγιση αυτή χαρακτηρίζεται από αμοιβαίες επισκέψεις, οικονομικές συνεργασίες και σχεδιασμό με προοπτική, ανοίγοντας μια νέα φάση στο ευρύτερο γεωπολιτικό «παιχνίδι ισχύος» της Τουρκίας στη Μεσόγειο και την Αφρική.
Ο Karagul υπογραμμίζει ότι η κίνηση αυτή αποσκοπεί στην ολοκλήρωση της Λιβύης και στην ενίσχυση της Τουρκίας ως του «μεγαλύτερου παίκτη» στην ευρεία γεωγραφία που εκτείνεται από το Σουδάν έως τη Λιβύη, στο πλαίσιο μιας «συνεργασίας ενάντια στον αποικιακισμό».
Από την Κεντρική Αφρική στη Λιβύη: Η αντιαποικιακή προσέγγιση
Η Τουρκία παρακολουθείται στενά σε μια περιοχή όπου κλιμακώνεται η αναμέτρηση των μεγάλων δυνάμεων.
Οι θεμελιώδεις αρχές της αντιαποικιακής προσέγγισης της Άγκυρας, βασισμένες σε «συνεργασίες» με τις χώρες της περιοχής, έχουν πλέον «καθιερωθεί».
Ο Karagul αναφέρεται στον «επαναστατικό μετασχηματισμό» της Κεντρικής Αφρικής, όπου χώρες απέλασαν τους Δυτικούς, ειδικά τη Γαλλία.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Τουρκία στέκεται ως «κεντρική δύναμη υποστήριξης», διαθέτοντας τη στρατιωτική της τεχνολογία στον μέγιστο δυνατό βαθμό.
Η Λιβύη είναι η Πύλη: «Η Κεντρική Αφρική είναι αδιανόητη χωρίς τη Λιβύη», τονίζει ο Karagul.
Ως ένα απέραντο μεσογειακό έθνος με τεράστια αποθέματα πετρελαίου, φυσικού αερίου και υπόγειων υδάτινων πόρων, η Λιβύη αποτελεί τη μεγαλύτερη πύλη προς την Κεντρική Αφρική.
Η σταθερότητα των χωρών του Σαχέλ, από το Σουδάν έως το Τσαντ, εξαρτάται από τη σταθερότητα της Λιβύης.
Ο κίνδυνος διαίρεσης
Ο αρθρογράφος επισημαίνει ότι η διαίρεση της Λιβύης αποτελεί «θανάσιμη απειλή» που θα φέρει καταστροφή σε όλη την Κεντρική Αφρική. Η Τουρκία, βλέποντας αυτόν τον κίνδυνο, «ανέλαβε δράση». Η διατήρηση εγγύτητας μόνο με την κυβέρνηση της Τρίπολης, και η απόσταση από την Ανατολή, κρίθηκε επικίνδυνη.
Η πρόσφατη προσέγγιση με την κυβέρνηση Haftar κρίνεται επιτακτική:
Υπογράφονται σημαντικές συμφωνίες μεταξύ της Βεγγάζης και τουρκικών εταιρειών.
Η κυβέρνηση Haftar πιέζει τη Βουλή των Αντιπροσώπων να αποδεχτεί τη Συμφωνία της Γαλάζιας Πατρίδας.
Η Τρίπολη θεωρείται «όμηρος των ΗΠΑ και της Ευρώπης», οι οποίες επιβάλλουν «Ομοσπονδία» αντί για την ολοκλήρωση της χώρας.
Οι επαφές έχουν ενταθεί εντυπωσιακά:
Ο διευθυντής της MİT, IbrahimKalın, συναντήθηκε με τον Haftar στις 26 Αυγούστου.
Το τουρκικό πολεμικό πλοίο TCG Kınalıada επισκέφθηκε το λιμάνι της Βεγγάζης, σηματοδοτώντας προσέγγιση στον στρατιωτικό τομέα.
Ο γιος του Haftar, Belkasım, επισκέφθηκε την Άγκυρα και συναντήθηκε με τον Υπουργό Εξωτερικών Hakan Fidan.
Ο Karagul τονίζει πως το ζήτημα δεν είναι μόνο οικονομικό, αλλά αφορά «γεωπολιτικές προτεραιότητες».
Ο Belkasım συντονίζει σημαντικά αναπτυξιακά έργα στην Ανατολική Λιβύη, όπως η κατασκευή ενός νέου αυτοκινητόδρομου που θα συνδέει τη Βεγγάζη με την καρδιά της Αφρικής, επιτρέποντας στα εμπορεύματα από την Τουρκία να φτάνουν στην Κεντρική Αφρική σε λίγες ημέρες.
Ο Karagul καταλήγει ότι η σχέση Τουρκίας-κυβέρνησης Haftar καθοδηγείται από μια «ενοποιητική αποστολή» για τη Λιβύη. «Το χάσμα μεταξύ Τρίπολης και Βεγγάζης πρέπει να τερματιστεί», τονίζει.
Η Τουρκία, έχοντας «σπάσει τα στερεότυπα αιώνων», είναι η μοναδική πηγή σταθερότητας για αυτές τις χώρες και ο ισχυρότερος διεθνής υποστηρικτής της Λιβύης.
Για να επιβιώσει η Λιβύη, πρέπει να οικοδομήσει ένα ισχυρό κράτος και να αποκτήσει ισχυρό στρατό, κάτι που είναι «εφικτό μόνο με την αιώνια εμπειρία της Τουρκίας».
Τελευταία Προτροπή: «Είναι επιτακτική ανάγκη να προσκληθεί ο Khalifa Haftar στην Τουρκία, να μετατραπεί η εταιρική σχέση Ανατολής-Δύσης σε κεντρική δύναμη και να εδραιωθεί επειγόντως η εποικοδομητική και ειρηνική συνεργασία που επιδιώκει η Τουρκία σε όλη την περιοχή.»