Η ολοένα και στενότερη σύμπλευση του Ισραήλ, της Ελλάδας και της Κύπρου δεν είναι μια συγκυριακή διπλωματική εξέλιξη, αλλά η απαρχή μιας νέας περιφερειακής πραγματικότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, γράφει σε άρθρο του στην εφημερίδα «Γεντιότ Αχρονότ» ο Ισραηλινός πανεπιστημιακός και αναλυτής Νιλ Μπαρ.
Η Τουρκία, αναφέρει, έχει αντιληφθεί πως ο άξονας Ισραήλ-Ελλάδας-Κύπρου αποκτά πλέον ουσιαστικό στρατηγικό βάθος και συνιστά πραγματικό αντίβαρο στις περιφερειακές της φιλοδοξίες. Κατά την ανάλυσή του, η αυξανόμενη τουρκική ενόχληση δεν υπονομεύει τη σημασία αυτής της συνεργασίας, αλλά λειτουργεί ως έμμεση επιβεβαίωσή της.
Ο Μπαρ εντάσσει αυτή τη μετατόπιση στο νέο περιβάλλον, που διαμορφώθηκε μετά την 7η Οκτωβρίου, εκτιμώντας ότι η εξασθένηση του Ιράν και το στρατηγικό κενό που ακολούθησε όξυναν τον ανταγωνισμό για περιφερειακή ηγεμονία.
Όπως σημειώνει, η Άγκυρα για μεγάλο διάστημα έβλεπε το Ισραήλ να φθείρεται σε πολλαπλά μέτωπα και να μην είναι σε θέση να συγκροτήσει αποτελεσματικό γεωπολιτικό ανάχωμα απέναντι στην τουρκική ισχύ. Αυτό ακριβώς, αναφέρει, αρχίζει τώρα να αλλάζει.
Στην ανάγνωσή του, ο ακαδημαϊκός, με ειδίκευση στις ριζοσπαστικές ιδεολογίες, τον πολιτικό εξτρεμισμό, τα ακροδεξιά κόμματα και τα υπερεθνικιστικά κινήματα, στέκεται ιδιαίτερα στο ότι αυτή η τριμερής συνεργασία έχει ήδη ξεπεράσει το επίπεδο της τεχνογνωσίας, της οικονομικής συνεργασίας και των αμυντικών επαφών και εξελίσσεται σε βαθύτερη στρατηγική σχέση με σαφές πολιτικό αποτύπωμα.
Ο Μπαρ θεωρεί ότι η Τουρκία έχει αναγνωρίσει τη μεταβολή αυτή και επιχειρεί να την αναχαιτίσει, κυρίως μέσω πολιτικής και επικοινωνιακής πίεσης προς την Αθήνα και τη Λευκωσία.
Ως ενδεικτικό παράδειγμα, παραπέμπει σε άρθρο της φιλοκυβερνητικής τουρκικής εφημερίδας «Γενί Σαφάκ», το οποίο, όπως σημειώνει, ήταν γραμμένο στα αγγλικά και παρουσίαζε την Ελλάδα ως «Δούρειο Ίππο» του Ισραήλ για την αποδυνάμωση του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Το γεγονός ότι το κείμενο απευθυνόταν σε διεθνές και όχι σε τουρκικό κοινό, δείχνει, θεωρεί, οργανωμένη προσπάθεια διαμόρφωσης ευρύτερης αφήγησης κατά της τριμερούς.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσει και τις προειδοποιήσεις του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν προς Ελλάδα και Κύπρο. Ο Μπαρ σημειώνει ότι τόσο η Αθήνα όσο και η Λευκωσία απέρριψαν τη ρητορική αυτή, επιμένοντας στην ανεξαρτησία των επιλογών τους.
Όσο πιο έντονα αντιδρά η Άγκυρα στη σύσφιγξη των σχέσεων Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου, υπογραμμίζει, τόσο περισσότερο αποκαλύπτει ότι θεωρεί τον συγκεκριμένο άξονα σοβαρό στρατηγικό παράγοντα και όχι απλώς ένα προσωρινό διπλωματικό σχήμα.