Ο Asim Munir έχει καταφέρει ό,τι πέτυχαν προηγούμενοι ισχυροί στρατιωτικοί του Πακιστάν με αιματοχυσία. Από τον Νοέμβριο του 2022, έχει συστηματικά διαλύσει την πολιτική εξουσία, έχει νοθεύσει εκλογές, έχει απονείμει στον εαυτό του μετάλλια, έχει παρατείνει τη θητεία του και έχει υποβιβάσει την κυβέρνηση του Πακιστάν σε μαριονέτα. Σήμερα κυβερνά το Πακιστάν χωρίς να κατέχει πολιτικό αξίωμα. Η πορεία του Munir προς την απόλυτη εξουσία ξεκίνησε με τις γενικές εκλογές του Πακιστάν το 2024. Ο στρατός υπό την διοίκησή του οργάνωσε τις πιο ύποπτες εκλογές στην ιστορία του Πακιστάν. Στόχος ήταν να αποτραπεί η νίκη του PTI του Imran Khan και να εγκατασταθούν υπάκουοι πολιτικοί που θα επικυρώνουν τις στρατιωτικές αποφάσεις. Το Κοινοβούλιο λειτουργεί πλέον ως επιτροπή έγκρισης του Munir και όχι ως έλεγχος της εξουσίας. Οι Sharif και οι Bhutto-Zardari, παραδοσιακοί δικαιούχοι της στρατιωτικής προστασίας, επέστρεψαν στους γνωστούς τους ρόλους ως πολιτικό βιτρίνα για τη στρατιωτική διακυβέρνηση. Αυτή η εκλογική χειραγώγηση εξάλειψε το τελευταίο εμπόδιο για την στρατιωτική κυριαρχία. Με τη συντριβή της γνήσιας αντιπολίτευσης και την εγκατάσταση υπάκουων πολιτικών, ο Munir είχε δημιουργήσει το τέλειο περιβάλλον για την κατάληψη της εξουσίας.
Τον Μάιο του 2025, ο Munir προήχθη σε Στρατάρχη. Κανένας εν ενεργεία αρχηγός του πακιστανικού στρατού δεν είχε ποτέ αυτόν τον βαθμό. Η προαγωγή ήρθε μετά από μια σύντομη αψιμαχία με την Ινδία, αλλά η χρονική στιγμή αποκάλυψε τον πραγματικό σκοπό της, να αναδείξει τον Μουνίρ πάνω από τους συναδέλφους του και να εδραιώσει την εξουσία του. Η προαγωγή ακολούθησε ένα μοτίβο που καθιέρωσαν δικτάτορες. Ο Μουνίρ απένειμε επίσης στον εαυτό του το Hilal-e-Jurat, τη δεύτερη υψηλότερη στρατιωτική τιμή του Πακιστάν. Δεδομένου ότι ο Αρχηγός του Στρατού δεν έχει διοικητή πάνω από αυτόν, αυτό το μετάλλιο ήταν ουσιαστικά ένα δώρο από τον Μουνίρ στον εαυτό του. Η διαδικασία αναφοράς που κανονικά επικυρώνει τέτοια βραβεία κατέστη άνευ νοήματος όταν ο παραλήπτης ελέγχει ολόκληρη τη στρατιωτική ιεραρχία.
Η πιο εξελιγμένη κατάληψη εξουσίας από τον Μουνίρ λειτουργεί μέσω του Συμβουλίου Ειδικής Διευκόλυνσης Επενδύσεων. Αυτό το όργανο, υπό άμεση στρατιωτική εποπτεία, χειρίζεται τις οικονομικές αποφάσεις του Πακιστάν παρακάμπτοντας την πολιτική εποπτεία. Το SIFC έχει γίνει μια σκιώδης κυβέρνηση που χαράσσει πολιτική ενώ οι αιρετοί αξιωματούχοι παρέχουν τελετουργική έγκριση. Αυτό το μοντέλο αντιπροσωπεύει μια εξέλιξη στον στρατιωτικό έλεγχο. Αντί να καταργήσει τους πολιτικούς θεσμούς, ο Μουνίρ τους έχει αδειάσει. Το Κοινοβούλιο συνεδριάζει, οι υπουργοί πραγματοποιούν συνεντεύξεις Τύπου και ο πρωθυπουργός ταξιδεύει στο εξωτερικό. Αλλά οι πραγματικές αποφάσεις λαμβάνονται στα στρατιωτικά αρχηγεία υπό την καθοδήγηση του Μουνίρ. Το SIFC εξυπηρετεί επίσης τον σκοπό της προσέλκυσης ξένων επενδύσεων και βοήθειας, παρουσιάζοντας τον στρατό ως τον μόνο αρμόδιο θεσμό του Πακιστάν. Οι διεθνείς εταίροι, ιδίως οι Ηνωμένες Πολιτείες, προτιμούν εδώ και καιρό να συναλλάσσονται με Πακιστανούς στρατηγούς έναντι των εκλεγμένων πολιτικών. Ο Μουνίρ εκμεταλλεύεται αυτή την προτίμηση για να παρακάμψει εντελώς την πολιτική εξουσία.
Τον Νοέμβριο του 2024, το κοινοβούλιο του Πακιστάν παρέτεινε τη θητεία του Μουνίρ από τρία σε πέντε χρόνια. Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε με ελάχιστη συζήτηση, καταδεικνύοντας την πλήρη υποταγή του κοινοβουλίου στη στρατιωτική βούληση. Κανένας προηγούμενος αρχηγός του στρατού δεν είχε λάβει τέτοια παράταση μέσω νομοθετικής δράσης. Η παράταση εξυπηρετεί πολλαπλούς σκοπούς. Παρέχει νομική κάλυψη για παρατεταμένη στρατιωτική διακυβέρνηση, ενώ παράλληλα δημιουργεί προηγούμενο για μελλοντικές παρατάσεις θητείας. Εάν ο Μουνίρ μπορεί να παρατείνει τη θητεία του μία φορά μέσω υπάκουων νομοθετών, μπορεί να το κάνει ξανά. Ο μηχανισμός δημιουργεί μια πορεία προς τον αόριστο στρατιωτικό έλεγχο χωρίς την ταλαιπωρία των πραξικοπημάτων. Ο χρόνος ήταν επίσης στρατηγικός. Εξασφαλίζοντας παράταση νωρίς στη θητεία του, ο Μουνίρ εξάλειψε την αβεβαιότητα για το μέλλον του, ενώ παράλληλα σηματοδότησε τόσο στο εγχώριο όσο και στο διεθνές κοινό ότι σκοπεύει να κυβερνήσει μακροπρόθεσμα.
Ο Μουνίρ έχει καλλιεργήσει σχέσεις με την αμερικανική στρατιωτική ηγεσία μέσω πολλαπλών επισκέψεων σε αμερικανικές εγκαταστάσεις. Αυτές οι συναντήσεις εξυπηρετούν διπλό σκοπό: να εξασφαλίσουν οικονομική υποστήριξη για το Πακιστάν, ενώ παράλληλα νομιμοποιούν την εξουσία του διεθνώς. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ιστορικά προτιμούν τους Πακιστανούς στρατιωτικούς ηγέτες από τους πολιτικούς πολίτες. Αυτή η προτίμηση δίνει στον Μουνίρ πλεονέκτημα στην εγχώρια πολιτική. Όταν οι διεθνείς εταίροι τον αντιμετωπίζουν ως τον de facto ηγέτη του Πακιστάν, ενισχύουν την εξουσία του στο εσωτερικό. Οι πυρηνικές απειλές του Μουνίρ κατά τη διάρκεια ομιλιών του στην πακιστανική διασπορά στη Φλόριντα αποκαλύπτουν την εμπιστοσύνη του. Μίλησε για χρήση πυρηνικών όπλων εναντίον ινδικών φραγμάτων και για την κατάρρευση του «μισού κόσμου» εάν το Πακιστάν αντιμετώπιζε υπαρξιακή κρίση. Τέτοιες απερίσκεπτες δηλώσεις κανονικά θα προκαλούσαν διεθνή κατακραυγή. Αντίθετα, καταδεικνύουν την πεποίθηση του Μουνίρ ότι η αμερικανική υποστήριξη παρέχει ασυλία από τις συνέπειες.
Ο Μουνίρ έχει τελειοποιήσει την αυταρχική κατάληψη της εξουσίας για τη σύγχρονη εποχή. Απέφυγε τη δραματική ανατροπή που χαρακτήριζε τα προηγούμενα πακιστανικά πραξικοπήματα. Αντ’ αυτού, χρησιμοποίησε τη νοθεία των εκλογών, την κατάληψη των θεσμών, τη νομοθετική χειραγώγηση και τη διεθνή νομιμοποίηση για να επιτύχει το ίδιο αποτέλεσμα: τον απόλυτο έλεγχο. Το μοντέλο είναι ύπουλο επειδή διατηρεί δημοκρατικά προσωπεία. Διεξάγονται εκλογές, συνεδριάζει το κοινοβούλιο, λειτουργούν τα δικαστήρια και τα μέσα ενημέρωσης λειτουργούν εντός ορίων.