Το ιρανικό σενάριο της «Καταδίκης» βασίζεται σε μια πολυεπίπεδη στρατηγική κορεσμού που έχει σχεδιαστεί για να κατακλύσει τα πιο προηγμένα αμυντικά συστήματα.
Παρακάτω παρατίθεται μια ανάλυση των εννοιών και των σταδίων της επίθεσης:
- Πρώτη φάση: Επίθεση κορεσμού (500 πύραυλοι)
Στόχος: φυσική εκκένωση του αποθέματος των ισραηλινών αναχαιτιστικών (“Iron Dome”, “David’s Sling” και “Arrow”).
Η τακτική: μια μαζική εκτόξευση σχετικά φθηνών και απλούστερων πυραύλων. Δεδομένου ότι το κόστος ενός αναχαιτιστικού (όπως το “Arrow 3” ή το “David’s Sling”) είναι σημαντικά υψηλότερο από το κόστος ενός απλού επιθετικού πυραύλου, το Ιράν επιδιώκει να δημιουργήσει μια οικονομική και επιχειρησιακή εξίσωση στην οποία το Ισραήλ θα ξεμείνει από “βέλη” πριν ξεμείνει από πυραύλους το Ιράν.
Σημασία των πληροφοριών: Σύμφωνα με αναφορές, το Ιράν μελέτησε τα ισραηλινά πρότυπα αναχαίτισης και άλλαξε τον χρόνο και την ανάπτυξη των στόχων για να αναγκάσει τον Ισραηλινό Στρατό να σπαταλήσει ακριβά αμυντικά πυρομαχικά σε δευτερεύουσες απειλές. - Η δεύτερη φάση: το μοιραίο πλήγμα (500 πύραυλοι “Khayber”)
Ο πύραυλος “Kheibar”: Πρόκειται για ένα προηγμένο μοντέλο (από την οικογένεια “Khormeshwar”) με βεληνεκές περίπου 2.000 χλμ. και κεφαλή βάρους περίπου 1.500 κιλών.
Τεχνολογία MIRV (Όχημα Πολλαπλής Επανεισόδου):
Επεξήγηση: Η κεφαλή του πυραύλου χωρίζεται σε μέγιστο υψόμετρο σε αρκετές μικρότερες κεφαλές, καθεμία από τις οποίες κινείται προς έναν ξεχωριστό στόχο ανεξάρτητα.
Η δυσκολία στην αναχαίτιση: Αντί να αναχαιτίζουν έναν μεγάλο στόχο, τα αμυντικά συστήματα πρέπει να αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα δεκάδες μικρούς, γρήγορους στόχους. Αυτό αποτελεί “εφιάλτη” για κάθε σύστημα αεράμυνας, καθώς η πιθανότητα διείσδυσης τουλάχιστον ορισμένων από τις κεφαλές αυξάνεται δραματικά.
Ελκυστικότητα: Ορισμένοι πύραυλοι είναι εξοπλισμένοι με ελιγμένες κεφαλές (MaRV) που τους επιτρέπουν να αλλάζουν τροχιά στην τελική φάση, καθιστώντας ακόμη πιο δύσκολο τον υπολογισμό του σημείου αναχαίτισης.
Πίστωση: AI
Στρατηγικές επιπτώσεις και ανάλυση
Μετάβαση από την άμυνα στην επίθεση: Το Ισραήλ κατανοεί ότι δεν μπορεί να βασίζεται αποκλειστικά στην παθητική άμυνα έναντι μιας τέτοιας ποσότητας. Το σενάριο απαιτεί μια μεγάλης κλίμακας προληπτική επίθεση σε εκτοξευτές πυραύλων και αποθήκες εντός του Ιράν πριν από την εκτόξευση.
Εξάρτηση από συμμάχους: Οι εκτιμήσεις των μυστικών υπηρεσιών δείχνουν ότι το Ισραήλ θα δυσκολευτεί να αντιμετωπίσει μόνο του το απαιτούμενο απόθεμα αναχαιτιστικών πυραύλων, κάτι που απαιτεί άμεση αμερικανική βοήθεια στον εφοδιασμό και την αναχαίτιση (για παράδειγμα, μέσω πλοίων Aegis και συστημάτων THAAD).
Ζημιές στις υποδομές: Σε αντίθεση με τις προηγούμενες επιθέσεις, ένα τέτοιο σενάριο στοχεύει σε μαζική καταστροφή εθνικών υποδομών (ηλεκτρική ενέργεια, νερό) και αεροπορικών βάσεων, και όχι μόνο ως συμβολική «αντιποίνων».
Αμοιβαία αποτροπή: Το Ιράν χρησιμοποιεί αυτό το σενάριο ως διαπραγματευτικό χαρτί ενάντια στην πιθανότητα επίθεσης στις πυρηνικές του εγκαταστάσεις, με την κατανόηση ότι το «τίμημα εισόδου» σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο θα ήταν αφόρητο για το εσωτερικό μέτωπο του Ισραήλ.
Ανάλυση της τεχνολογικής σύγκρουσης μεταξύ του συστήματος “Arrow” και των σχάσιμων κεφαλών:
- Η τεχνολογική πτυχή: Τεχνολογία “Arrow 3” έναντι τεχνολογίας MIRV
Το σύστημα Arrow 3 αποτελεί την αιχμή της ισραηλινής άμυνας και σχεδιάστηκε για να αναχαιτίζει βαλλιστικούς πυραύλους ενώ βρίσκονται ακόμα στο διάστημα (εκτός της ατμόσφαιρας). Σε μια συνάντηση με έναν πύραυλο “Khayber” με κεφαλή θραυσματοποίησης, η πρόκληση είναι διπλή:
Αναχαίτιση στη “φάση μεταφοράς”: Η ισραηλινή στρατηγική είναι να προσπαθήσει να χτυπήσει τον ιρανικό πύραυλο πριν η κεφαλή διασπαστεί. Εάν ο “Arrow 3” χτυπήσει τον πύραυλο ενώ βρίσκεται ακόμα στο διάστημα ως ενιαία μονάδα, καταστρέφει όλες τις κεφαλές ταυτόχρονα.
Το πρόβλημα των “πολλαπλών στόχων”: Μόλις διασπαστεί η κεφαλή (MIRV), το ισραηλινό ραντάρ (“Oren Adir”) πρέπει να παρακολουθεί δεκάδες μικρά αντικείμενα ταυτόχρονα. Σε μια τέτοια περίπτωση, πρέπει να εκτοξευθεί ένας αναχαιτιστής εναντίον κάθε υποκεφαλής, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε “δίψα για αναχαιτιστές” – μια κατάσταση στην οποία τα πυρομαχικά ακριβείας εξαντλούνται μπροστά σε ένα σμήνος στόχων.
Ηλεκτρονικός πόλεμος: Ορισμένοι ιρανικοί πύραυλοι περιλαμβάνουν «δολώματα» – μπαλόνια ή κομμάτια μετάλλου που έχουν σχεδιαστεί για να παραπλανούν τον αναχαιτιστή και να τον αναγκάζουν να κυνηγήσει έναν ψεύτικο στόχο.
- Αξιολογήσεις Εσωτερικού Μετώπου του Ισραήλ: Σενάριο «Καθυστέρησης» και Ζημιές σε Υποδομές
Σε περίπτωση επίθεσης με 1.000 πυραύλους, η υπόθεση εργασίας της Διοίκησης Εσωτερικού Μετώπου είναι ότι τα αμυντικά συστήματα δεν θα είναι σε θέση να αναχαιτίσουν το 100% των απειλών. Αυτό σημαίνει άμεσα χτυπήματα σε στρατηγικά σημεία.
Σημασία τομέα στο σενάριο «Ημέρας της Κρίσης»
ενέργεια Σενάριο «Blackout» – ζημιά σε σταθμούς παραγωγής ενέργειας που θα μπορούσε να οδηγήσει σε διακοπές ρεύματος διάρκειας ημερών σε όλη τη χώρα.
επικοινωνία Κατάρρευση δικτύου κινητής τηλεφωνίας λόγω υπερφόρτωσης ή φυσικής βλάβης σε κεραίες και διακόπτες.
εφοδιασμός «Οικονομία έκτακτης ανάγκης» – προκαταβολικός εφοδιασμός με νερό (3 λίτρα ανά άτομο ανά ημέρα), γεννήτριες, ξηρά τροφή και ραδιόφωνα με μπαταρία.
Διαμονή σε καταφύγια Σε αντίθεση με τους προηγούμενους γύρους, πρόκειται για παρατεταμένη διαμονή (ώρες ή ακόμη και ημέρες) λόγω επαναλαμβανόμενων κυμάτων επιθέσεων. - Στρατηγική ανάλυση: «Ενεργητική άμυνα» έναντι «αντεπίθεσης»
Το Ισραήλ κατανοεί ότι δεν υπάρχει ερμητική αμυντική λύση για 1.000 πυραύλους. Συνεπώς, το επιχειρησιακό σχέδιο περιλαμβάνει:
Προληπτικά αντίμετρα: Χρήση της Πολεμικής Αεροπορίας και πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς για την καταστροφή του «Khayber» ενώ βρίσκεται ακόμη στις εξέδρες εκτόξευσης στο Ιράν.
Αμερικανική βοήθεια (THAAD): Τοποθέτηση αμερικανικών συστημάτων στο Ισραήλ για την προσθήκη ενός επιπλέον «στρώματος άμυνας» που θα μειώσει την πίεση στο σύστημα Arrow.
Πυρηνική αποτροπή (σύμφωνα με ξένες πηγές): Το Ισραήλ διατηρεί «ασάφεια», αλλά το μήνυμα προς το Ιράν είναι ότι μια επίθεση που προκαλεί χάος στις ισραηλινές πόλεις θα αντιμετωπιστεί με μια απάντηση…