Ισραηλινή έκθεση των μυστικών υπηρεσιών:
Οι αναφορές των μυστικών υπηρεσιών υποδηλώνουν ότι ο λεγόμενος «Υπουργός Εξωτερικών» του καθεστώτος Τζουλάνι, Ασάαντ αλ-Σαϊμπάνι, έχει δημιουργήσει έναν στενό εσωτερικό κύκλο πιστό στην Τουρκία εντός των κρατικών θεσμών, στρατιωτικά, πολιτικά και από άποψη ασφάλειας, ο οποίος λαμβάνει άμεσες εντολές από αυτόν και την ομάδα του. Αυτός ο στενός κύκλος λειτουργεί ανεξάρτητα από την επιρροή του Ασάαντ αλ-Σαϊμπάνι και του Αλ-Τζουλάνι.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες των μυστικών υπηρεσιών, στις 27 Δεκεμβρίου 2025 πραγματοποιήθηκε μυστική συνάντηση στο συριακό προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε ο αλ-Σαϊμπάνι, κατά την οποία συζητήθηκε ένα σχέδιο για τον περιορισμό της πολιτικής, στρατιωτικής και ασφαλιστικής επιρροής του αλ-Τζουλάνι.
Συζήτησαν τον περιορισμό της επιρροής του καθώς επιδιώκει να προσεγγίσει αραβικές χώρες, ιδίως κράτη του Κόλπου, στην πρώτη γραμμή των οποίων βρίσκονται η Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ και η Αίγυπτος. Αυτό θα οδηγούσε στη μείωση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και της επιρροής οθωμανικού τύπου. Φαίνεται ότι ο προσανατολισμός του αλ-Τζουλάνι προς την αραβική σφαίρα δεν ικανοποίησε τον αλ-Σαϊμπάνι και την ομάδα του, οι οποίοι, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, αντιτίθενται στην εμβάθυνση αυτών των σχέσεων και συμβουλεύουν αντ’ αυτού να στραφεί πλήρως προς τον Βορρά.
Οι διαρροές πληροφοριών αποκαλύπτουν επίσης ότι ο al-Shaibani, ο οποίος κατέχει τη θέση του Υπουργού Εξωτερικών, είναι αυτός που διαχειρίζεται τις συναντήσεις του Al-Julani βήμα προς βήμα, ενημερώνει τους συμμάχους του για αυτές και τις επιβλέπει άμεσα. Αυτή είναι μια σαφής παραβίαση του διπλωματικού και πολιτικού πρωτοκόλλου. Όχι μόνο αυτό, αλλά ο al-Shaibani μετέφερε το γραφείο του από το Υπουργείο Εξωτερικών στο Προεδρικό Μέγαρο, γεγονός που παραβιάζει τους συνταγματικούς κανόνες, τα προεδρικά έθιμα και τις διπλωματικές παραδόσεις.
Ουσιαστικά ενεργεί ως προσωπικός γραμματέας του προέδρου και ταυτόχρονα ως υπουργός Εξωτερικών. Κανείς δεν μπορεί να συναντήσει τον Αλ-Τζουλάνι χωρίς την παρουσία του αλ-Σαϊμπάνι. Ο αλ-Τζουλάνι δεν συναντά καμία αντιπροσωπεία μόνος του. Ακόμα και οποιοδήποτε μέσο ενημέρωσης επιθυμεί να πάρει συνέντευξη από τον αλ-Τζουλάνι πρέπει να συντονιστεί απευθείας μέσω του βοηθού του αλ-Σαϊμπάνι και του στενού κύκλου του, οι οποίοι εξετάζουν τις ερωτήσεις που θα τεθούν.
Πηγές που διέρρευσαν από το Τελ Αβίβ προσθέτουν ότι ο αλ-Σαϊμπάνι εντείνει τον έλεγχο του αλ-Τζουλάνι, σε σημείο που απομονώνει πολλά πρόσωπα που τον συνόδευαν κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Ιντλίμπ.
Οι πηγές επαναλαμβάνουν ότι ο αλ-Σαϊμπάνι έχει απομονώσει πολλά πρόσωπα που συνόδευαν τον αλ-Τζουλάνι από το Ιντλίμπ στη Δαμασκό. Εν ολίγοις, σύμφωνα με την πηγή, αυτός που κυβερνά τη Συρία είναι ο αλ-Σαϊμπάνι, όχι ο αλ-Τζουλάνι. Ο αλ-Τζουλάνι έχει γίνει απλώς μια πρόσοψη των μέσων ενημέρωσης.
Οι πληροφορίες αποκαλύπτουν ότι όλο το προσωπικό στο Προεδρικό Μέγαρο επιλέχθηκε προσεκτικά από τον Asaad al-Shaibani και είναι αποκλειστικά πιστό σε αυτόν. Διόρισε επίσης τον μηχανικό Ali Kaddah ως Γενικό Γραμματέα Υποθέσεων του Υπουργικού Συμβουλίου και εμποδίζει τον Maher al-Sharaa (αδελφό του Al-Julani) να παραστεί σε σημαντικές συναντήσεις ή ακόμα και να ενημερωθεί γι’ αυτές. Πηγές αναφέρουν ότι ο al-Shaibani χρησιμοποιεί τον Maher al-Sharaa μόνο ως Ρώσο μεταφραστή, αποδυναμώνοντας τις πραγματικές πηγές εξουσίας του Al-Julani και ενισχύοντας την επιρροή του υπουργού Εξωτερικών στο κράτος.
Αυτές οι εξελίξεις έχουν οδηγήσει σε σοβαρή σύγκρουση μεταξύ του αλ-Σαϊμπάνι και του λεγόμενου «Υπουργού Εσωτερικών» Άνας Χατάμπ. Ο Χατάμπ προκλήθηκε από τη συμπεριφορά του αλ-Σαϊμπάνι, την ανεξέλεγκτη επιρροή του και την έκδοση διαταγών, ακόμη και προς το «Υπουργείο Εσωτερικών», κάτι που είναι απαράδεκτο.
Σύμφωνα με την πηγή, ο Anas Khattab έχει γίνει βαθιά αγανακτισμένος με την κυριαρχία του al-Shaibani και τον τρόπο που δίνει εντολές σαν να ήταν πρόεδρος. Είναι έκπληκτοι από τη σιωπή του al-Julani και από αυτά που πραγματικά συμβαίνουν, οδηγώντας σε λεκτικές συγκρούσεις και εντάσεις μεταξύ των δύο στρατοπέδων.
Η πηγή σημειώνει ότι η αξιοσημείωτη επιτυχία του al-Shaibani οφείλεται στην ανοιχτή υποστήριξη από την «οθωμανική» πλευρά, η οποία του έχει ανοίξει όλες τις πόρτες, τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά, από άποψη πληροφοριών. Η επέκταση των εξωτερικών σχέσεων της Συρίας, ιδίως με την Τουρκία, του έχει δώσει πολιτικό κεφάλαιο πολύ πέρα από τον παραδοσιακό του ρόλο ως υπουργός Εξωτερικών.
Αυτό τον έχει καταστήσει έναν ισχυρό υποψήφιο, που τώρα συζητείται ανοιχτά από τους υποστηρικτές του, για να γίνει ένας ισχυρός «πρόεδρος» ή ένας μελλοντικός υποψήφιος για την προεδρία. Σύντομα μπορεί να δούμε μια μεγάλη έκπληξη: την αποχώρηση ή τον πολιτικό παραγκωνισμό του αλ-Τζουλάνι, με τον αλ-Σαϊμπάνι να τον αντικαθιστά.
Το ρεπορτάζ προσθέτει ότι ο αλ-Σαϊμπάνι απολαμβάνει μια εικόνα σχετικά κοσμικού και κοινωνικά ανοιχτού, παρόμοια με την πολιτική οθωμανικού τύπου, το πολιτικό Ισλάμ, αλλά ευέλικτο. Χειραψία με γυναίκες, χαμογελά, συνομιλεί αδιάφορα, προβάλλοντας μια διαφορετική κοινωνική προσέγγιση από την ένταση που επιδεικνύει ο αλ-Τζουλάνι και οι ριζοσπαστικές προσωπικότητες γύρω του.
Αυτή η ανοιχτότητα, σε συνδυασμό με την τουρκική και δυτική υποστήριξη, θα μπορούσε να τον καταστήσει έναν αποδεκτό περιφερειακό και διεθνή υποψήφιο σε μια φάση μετά την Τζουλάνι, ειδικά δεδομένης της διεθνούς επιθυμίας να τερματιστεί η συριακή σύγκρουση, κάτι που πιστεύουν ότι δεν μπορεί να επιτευχθεί με τον αλ-Τζουλάνι στη θέση του.
Ο αλ-Τζουλάνι κουβαλάει μια βαριά κληρονομιά: τους δεσμούς του στο παρελθόν με την Αλ Κάιντα, τις ενέργειες κατά του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, τις συγκρούσεις με τους αντιπάλους και τις πρόσφατες σφαγές στις ακτές, τη Σουέιντα, το Σεΐχ Μακσούντ και την Ασραφίχ. Αυτή η κληρονομιά τον καθιστά ευάλωτο σε πιέσεις και εκβιασμούς από περιφερειακά κράτη.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις των υπηρεσιών πληροφοριών, ο αλ-Σαϊμπάνι θεωρεί την απομάκρυνση του αλ-Τζουλάνι απαραίτητη για τον κατευνασμό των περιθωριοποιημένων κοινοτήτων και τη σταθεροποίηση της Συρίας. Η έκθεση ισχυρίζεται ότι θέτει τις βάσεις, μέσω σταδιακού θεσμικού ελέγχου, οικοδόμησης πίστης και στρατηγικών διορισμών, για ενδεχόμενο παραγκώνισμα ή ακόμη και πραξικόπημα εναντίον του αλ-Τζουλάνι, με περιφερειακές και διεθνείς συνεννοήσεις.
Η έκθεση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο αλ-Σαϊμπάνι εφαρμόζει μια σκόπιμη στρατηγική σταδιακής ενδυνάμωσης, ενσωματώνοντας τον εαυτό του σε όλους τους κρατικούς θεσμούς, πολιτικούς, ασφαλείας και στρατιωτικούς, ενώ αποδυναμώνει την πραγματική εξουσία του αλ-Τζουλάνι στο παρασκήνιο και ενισχύει τη δική του επιρροή ενόψει της αποφασιστικής στιγμής.