Η Άγκυρα βιάζεται να περάσει από το κοινοβούλιο ένα νέο νομοσχέδιο για τη θαλάσσια δικαιοδοσία, προκειμένου να ενθαρρύνει νομικά τις παράνομες διεκδικήσεις του «Γαλάζιου Πατρίδας» (Mavi Vatan) στον τουρκικό εσωτερικό νόμο.
Δεν πρόκειται απλώς για έναν ακόμα χάρτη στον τοίχο ή μια προκλητική ομιλία. Είναι μια σκόπιμη κλιμάκωση που κλειδώνει τις μαξιμαλιστικές εδαφικές διεκδικήσεις σε όλο το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο — διεκδικήσεις που διασχίζουν ευθέως τα κυριαρχικά ύδατα της Ελλάδας και της Κύπρου, αγνοούν τους κανόνες της UNCLOS για τα δικαιώματα των νησιών και αντιμετωπίζουν ολόκληρα ελληνικά νησιά όπως η Καστελόριζο σαν να μην υπάρχουν.
Εδώ είναι γιατί αυτή η κίνηση είναι καταστροφική για την ειρήνη:
- Σκοτώνει κάθε πιθανότητα ειλικρινούς διαπραγμάτευσης.
Μόλις αυτές οι διεκδικήσεις γραφτούν στον τουρκικό νόμο, παύουν να είναι διαπραγματευτικά χαρτιά. Η κυβέρνηση του Ερντογάν μετατρέπει τον αναθεωρητισμό σε μη αναστρέψιμη κρατική πολιτική. Η υποχώρηση αργότερα θα φαινόταν σαν εθνική προδοσία στους τουρκικούς εθνικιστές. Η διπλωματία πεθαίνει όταν η μία πλευρά λέει «αυτό είναι τώρα ο μόνιμος νόμος μας — πάρ’ το ή άφησέ το».
Καμία ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να επιβιώσει αν δεν ανταποκριθεί στο στρατιωτικό εκφοβισμό με στρατιωτικά μέσα
- Εγγυάται στρατιωτική κλιμάκωση.
Η Ανατολική Μεσόγειος είναι ήδη ένα βαρελί με πυρίτιδα: αντίπαλες ασκήσεις, ναυτική σκίαση, παραβιάσεις εναέριου χώρου και οι ίδιες οι απειλές του Ερντογάν ότι η Τουρκία μπορεί να «έρθει ξαφνικά μια νύχτα» και ότι «ο τουρκικός πύραυλος Tayfun μπορεί να φτάσει στην Αθήνα».
Περασμένα περιστατικά όπως η αντιπαράθεση του Oruç Reis το 2020 έφεραν την Ελλάδα και την Τουρκία στα πρόθυρα. Η κωδικοποίηση αυτών των διεκδικήσεων αφαιρεί τις εξόδους κινδύνου. Η λανθασμένη εκτίμηση γίνεται αναπόφευκτη.
Η Ελλάδα, η Κύπρος, το Ισραήλ, η Αίγυπτος και η ΕΕ έχουν ήδη θέσει σαφείς κόκκινες γραμμές και έχουν χτίσει ενεργειακές συνεργασίες που αποκλείουν σκόπιμα τις διεκδικήσεις της Τουρκίας.
Το ΝΑΤΟ παρακολουθεί δύο κράτη-μέλη να οπλίζονται το ένα εναντίον του άλλου. Δεν πρόκειται πλέον απλώς για διμερή διαφορά — θα τραβήξει τελικά τις ΗΠΑ, την Ευρώπη, το Ισραήλ και τις περιφερειακές δυνάμεις σε αντίπατα στρατόπεδα.
Αυτό που ξεκινά ως τουρκική διπλωματία κανονιών καταλήγει σε σκληρούς μπλοκ να κοιτάζονται στα μάτια πάνω από τα αμφισβητούμενα ύδατα.
🔥Θα επιταχύνει τη συνεργασία Ελλάδας, Ισραήλ & Κύπρου για να γίνει μια επίσημη αμυντική συμμαχία. Το Ισραήλ δεν θα αποδεχτεί ποτέ η εχθρική Τουρκία να ελέγχει τις ενεργειακές & εμπορικές της διαδρομές!
Η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος της UNCLOS, ωστόσο απαιτεί ο κόσμος να αποδεχτεί τη δική της εκδοχή της «αμεροληψίας» που βολικά διαγράφει τα θαλάσσια δικαιώματα κάθε γείτονα. Αυτό το νομοσχέδιο δεν προστατεύει τα τουρκικά συμφέροντα — τα οπλίζει.
Η περιοχή δεν χρειάζεται περισσότερες προκλήσεις επί των υδάτων. Χρειάζεται ηγέτες πρόθυμους να διαπραγματευτούν βάσει του διεθνούς δικαίου, όχι να κλειστούν σε ακραίες μαξιμαλιστικές θέσεις που καταλήγουν μόνο με έναν τρόπο: νωρίτερα ή αργότερα, σε στρατιωτική σύγκρουση.
Η ειρήνη είναι εύθραυστη. Η κωδικοποίηση της παρανομίας τη θρυμματίζει. Η Δύση — και ιδιαίτερα το ΝΑΤΟ — δεν μπορεί να αντέξει να κοιτάζει αλλού.