Άρθρο του Σάι Γκαλ για τους eurasiantimes
Η Ουάσινγκτον συνδέεται. Το Πεκίνο μαθαίνει. Η Ινδία είναι εκτεθειμένη.
Πριν το μάθει το Πεκίνο, η Ουάσινγκτον συνδέεται. Όχι στην Κίνα. Στο Πακιστάν. Σε ένα υπόστεγο, ένα ραντάρ, έναν προσομοιωτή, ένα αρχείο αποστολής, μια γραμμή συντήρησης και μια σύνδεση δεδομένων. Η διαρροή δεν κλέβεται πάντα. Μερικές φορές είναι μια διαρκής, θεσμοθετημένη πρόσβαση.
Η Ουάσινγκτον ζητά από την Ινδία να αγκυροβολήσει τον Ινδο-Ειρηνικό ενάντια στην Κίνα, διατηρώντας παράλληλα ζωντανό το πιο ευαίσθητο αμερικανικό οικοσύστημα μάχης του Πακιστάν. Αυτό δεν είναι ισορροπία. Είναι μια επικίνδυνη έκθεση.
Τον Φεβρουάριο του 2025, η Ουάσινγκτον και το Νέο Δελχί όρισαν τη σχέση τους ως μια ολοκληρωμένη παγκόσμια στρατηγική συνεργασία. Μίλησαν για ένα δεκαετές αμυντικό πλαίσιο, προηγμένες τεχνολογίες, διευρυμένες πωλήσεις, συμπαραγωγή, διάστημα, αεράμυνα, πυραύλους, θαλάσσιες και υποθαλάσσιες περιοχές. Η Ινδία παρουσιάστηκε ως Κύριος Αμυντικός Εταίρος και κεντρικός πυλώνας του QUAD. Η γλώσσα είναι επίσημη: η Ινδία δεν είναι πελάτης. Είναι ένας πυλώνας συστήματος.
Τον Δεκέμβριο του 2025, η Ουάσινγκτον ενέκρινε ένα πακέτο υποστήριξης 686 εκατομμυρίων δολαρίων για τον στόλο F-16 του Πακιστάν. Όχι μόνο ανταλλακτικά. Όχι μόνο συντήρηση. Σύνδεσμος 16, κρυπτογραφικός εξοπλισμός, ενημερώσεις αεροηλεκτρονικών, συστήματα αναγνώρισης, ασφαλείς επικοινωνίες, εργαλεία πλοήγησης, λογισμικό αποστολών, προσομοιωτές, εκπαίδευση και υλικοτεχνική υποστήριξη. Ο επίσημος σκοπός: παράταση ζωής, ασφάλεια, επικοινωνίες και διαλειτουργικότητα.
Η Ουάσινγκτον το αποκαλεί διαλειτουργικότητα. Πολλοί στο Δελχί το βλέπουν ως διπλό παιχνίδι.
Ο Σύνδεσμος 16 δεν είναι ασύρματος. Είναι ένα νευρικό σύστημα.
Είναι ένας ασφαλής, ανθεκτικός σε παρεμβολές τακτικός σύνδεσμος δεδομένων που λειτουργεί σε σχεδόν πραγματικό χρόνο. Συνδυάζει αεροσκάφη, πλοία, επίγεια συστήματα και κέντρα διοίκησης σε μια εικόνα πεδίου μάχης: ποιος βλέπει, ποιος αναγνωρίζεται, ποιος σημαδεύεται, ποιος παρακολουθεί, ποιος μεταδίδει, ποιος λαμβάνει μια εντολή, ποιος πυροβολεί και πότε. Δεν είναι σωλήνας. Οργανώνει ένα πεδίο μάχης.
Όταν ο Σύνδεσμος 16 ενσωματώνεται σε ένα πακιστανικό F-16, η Αμερική δεν παρέχει το υλικό. Συνδέει το Πακιστάν με τη γραμματική του δυτικού δικτυωμένου πολέμου.
Η έκθεση είναι το πρόγραμμα σπουδών.
Δεν απαιτείται σχέδιο για την εκμάθηση ενός συστήματος. Η συμπεριφορά είναι αρκετή: ρυθμός, μοτίβα μετάδοσης, χρόνοι αντίδρασης, ταξινομήσεις, φορτία, βλάβες, συντήρηση, ενσωμάτωση. Ο Κινέζος μηχανικός δεν χρειάζεται το αεροσκάφος. Η πρόσβαση είναι αρκετή: βαθμονόμηση, ενημερώσεις, δοκιμές, επαναλαμβανόμενα σφάλματα, διαδικασίες ασφαλείας και ρουτίνα ανοίγματος. Μαθαίνει τις συνήθειες του συστήματος, όχι μόνο τα σχέδιά του.
Στη συνέχεια επιστρέφει στο Πεκίνο.
Στο Πεκίνο, κάθε ηλεκτρονική υπογραφή, κάθε σημείο εισόδου στον κυβερνοχώρο, κάθε τυφλό σημείο ραντάρ, κάθε ιδιορρυθμία συμπεριφοράς, κάθε παράκαμψη όπλων και κάθε δογματική γνώση καταλογογραφείται, αναλύεται και οπλίζεται.
Το Πεκίνο βιομηχανοποιεί την έκθεση.
Αγοράζει, αντιγράφει, εξαναγκάζει, μεταφέρει και χακάρει. Μαθαίνει μέσω φοιτητών, εταιρειών, προμηθευτών, κοινοπραξιών, αλυσίδων εφοδιασμού, κυβερνοχώρου, εργαστηρίων, πολιτικών αγορών και στρατιωτικής βιομηχανίας. Το έχει κάνει αυτό στην ηλεκτρονική, τις σιδηροδρομικές γραμμές, τις τηλεπικοινωνίες, τον κυβερνοχώρο, την τεχνητή νοημοσύνη, τα drones, το διάστημα και την αεροπορία. Μετέτρεψε την έκθεση σε μέθοδο και τη μέθοδο σε πλεονέκτημα.
Η διαρροή δεν είναι πάντα μια βαλίτσα με έγγραφα. Μερικές φορές είναι μια ηλεκτρονική υπογραφή. Μια λειτουργία ραντάρ. Μια διαδικασία Link 16. Ένα αρχείο σχεδιασμού αποστολών. Ένας προσομοιωτής. Ένα υπόστεγο. Ένας Κινέζος μηχανικός αρκετά κοντά για να μάθει.
Η Ουάσινγκτον το γνώριζε.
Ήδη από τη δεκαετία του 1980, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες προειδοποίησαν ότι η ευαίσθητη τεχνολογία των F-16 που πωλήθηκε στο Πακιστάν θα μπορούσε να φτάσει στην Κίνα. Το 2019, η Ουάσινγκτον ενέκρινε ένα πακέτο Ομάδας Τεχνικής Ασφάλειας αξίας 125 εκατομμυρίων δολαρίων για το πρόγραμμα F-16 του Πακιστάν, σχεδιασμένο για την προστασία της αμερικανικής τεχνολογίας μέσω της συνεχούς παρουσίας των ΗΠΑ και της παρακολούθησης της τελικής χρήσης όλο το εικοσιτετράωρο.
Η παρακολούθηση είναι ομολογία.
Από τότε, το Πακιστάν δεν έχει απομακρυνθεί από την Κίνα. Προχώρησε βαθύτερα σε αυτήν. Το Αεροναυτικό Σύμπλεγμα του Πακιστάν και η Τσενγκντού της Κίνας ανέπτυξαν μαζί το JF-17. Το Πακιστάν λειτουργεί κινεζικές πλατφόρμες, κινεζικά όπλα, κινεζικούς αισθητήρες και κινεζική λογική – παράλληλα με το αμερικανικό F-16. Μία αεροπορία κατέχει και τους δύο κόσμους. Ένας επιχειρησιακός χώρος τους συνδέει.
Τον Μάιο του 2025, αυτός ο χώρος έγινε τάξη.
Η αντιπαράθεση Ινδίας-Πακιστάν δεν ήταν ένας ακόμη γύρος μεταξύ δύο πυρηνικών κρατών. Ήταν ένα εργαστήριο.
Κινεζικά συστήματα λειτουργούσαν σε πακιστανική υπηρεσία. Τα ινδικά συστήματα μπλόκαραν, αναχαίτιζαν και απάντησαν. Μη επανδρωμένα αεροσκάφη, πύραυλοι, ραντάρ, συστήματα αεράμυνας, συστήματα διοίκησης και ελέγχου και ηλεκτρονικές υπογραφές εκτέθηκαν σε πραγματικό χρόνο. Η Κίνα δεν χρειαζόταν μια πλήρη έκθεση πληροφοριών για να επωφεληθεί. Το Πακιστάν παρείχε τις προϋποθέσεις.
Όχι η ινδική αποτυχία. Ακόμα και η αναχαίτιση διδάσκει.
Ένα σύστημα που μπλοκάρει, μπλοκάρει και ανταποκρίνεται αποκαλύπτει ακόμα πώς το κάνει.
Η Τουρκία παρέχει φθορά.
Δεν συντηρεί τα F-16. Τροφοδοτεί το φτηνό στρώμα: μη επανδρωμένα αεροσκάφη, κορεσμό, άρνηση, μετρημένη κλιμάκωση. Τον Μάιο του 2025, η Ινδία δήλωσε ότι το Πακιστάν είχε στείλει εκατοντάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη κατά μήκος των δυτικών συνόρων και ότι τα προκαταρκτικά ευρήματα έδειχναν σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη Songar τουρκικής κατασκευής. Όχι μαχητικά αεροσκάφη. Ένας χώρος φθοράς.
Η Αμερική προμηθεύει το νευρικό σύστημα. Η Τουρκία προμηθεύει το σμήνος. Η Κίνα παίρνει το μάθημα.
F-16, Link 16, κρυπτογράφηση, ραντάρ, IFF, λογισμικό και ετοιμότητα παραπάνω. drones, κορεσμός, άρνηση και πίεση παρακάτω. Το Πακιστάν είναι το σημείο συνάντησης. Η Ινδία είναι το περιβάλλον-στόχος.
Η Ουάσινγκτον δεν χρειάζεται να μεταφέρει τεχνολογία απευθείας στην Κίνα. Αρκεί να τη διατηρήσει στο Πακιστάν, όπου η Κίνα είναι αρκετά κοντά για να μάθει.
Η Αμερική δεν έχει επιλέξει το Πακιστάν αντί της Ινδίας. Κάνει κάτι πιο ψυχρό: χτίζει εμπιστοσύνη στο Νέο Δελχί διατηρώντας παράλληλα, για το Ισλαμαμπάντ, ένα αμερικανικό σύστημα μάχης εντός μιας ζώνης έκθεσης της Κίνας.
Το Δελχί δεν χρειάζεται αμερικανική διαβεβαίωση. Χρειάζεται μια αμερικανική ταξινόμηση.
Το Πακιστάν δεν είναι ένας συνηθισμένος αποδέκτης. Είναι ένας αποδέκτης υψηλού κινδύνου αμερικανικής στρατιωτικής τεχνολογίας: πυρηνική, στρατιωτικοποιημένη, κινεζική σε βάθος, τουρκική σε μέρος του επιχειρησιακού της φακέλου και εχθρική προς την Ινδία στην ξηρά, στον αέρα και στον χώρο των πληροφοριών. Όχι επειδή κάθε εξάρτημα είναι κλεμμένο. Επειδή το πακιστανικό σύστημα είναι μια ζωντανή ζώνη τριβής μεταξύ της αμερικανικής τεχνολογίας, της κινεζικής βιομηχανίας, των Κινέζων μηχανικών, των τουρκικών όπλων και του καταναγκασμού κατά της Ινδίας.
Η ισορροπία είναι το λάθος τεστ. Η έκθεση είναι το τεστ.
Ο Σύνδεσμος 16 εκθέτει τη λογική του δικτύου. Το IFF εκθέτει την ταυτοποίηση. Η κρυπτογράφηση εκθέτει το πλαίσιο ασφαλείας. Το ραντάρ εκθέτει τους τρόπους αναζήτησης και παρακολούθησης. Το λογισμικό αποστολής εκθέτει τον σχεδιασμό. Οι προσομοιωτές εκθέτουν την εκπαίδευση. Η συντήρηση εκθέτει τη ρουτίνα. Το καθένα είναι ένα μάθημα. Μαζί, αποτελούν ένα σχολείο.
Κάθε πακέτο F-16 για το Πακιστάν θα πρέπει να κρίνεται από αυτά που διδάσκει στην Κίνα: κάθε Σύνδεσμος 16, ραντάρ, IFF, κρυπτογραφική συσκευή, πακέτο λογισμικού αποστολής, προσομοιωτή, έγγραφο συντήρησης και γραμμή υποστήριξης. Το ερώτημα δεν είναι τι λαμβάνει το Πακιστάν. Το ερώτημα είναι ποιος μαθαίνει από αυτό.
Αν η Ουάσινγκτον θέλει την Ινδία ως πυλώνα της Ινδο-Ειρηνικής τάξης, δεν μπορεί να συνδέσει το Πακιστάν με ένα αμερικανικό νευρικό σύστημα και να το ονομάσει διαχείριση κινδύνου.
Η Αμερική εφαρμόζει δύο πολιτικές. Στην Ουάσινγκτον, χτίζει την Ινδία ως ισορροπία. Στο Ισλαμαμπάντ, διατηρεί το σύστημα που μπορεί να μελετήσει το Πεκίνο. Η μία αποκαλεί την Ινδία στρατηγικό εταίρο. Η άλλη συνδέεται με το F-16.
Ο Shay Gal συνεργάζεται με κυβερνήσεις, διεθνείς οργανισμούς και εθνικές και παγκόσμιες αμυντικές βιομηχανίες σε θέματα στρατηγικού κινδύνου, αρχιτεκτονικής ασφάλειας και λήψης αποφάσεων υψηλού διακυβεύματος. Προηγουμένως διετέλεσε Αντιπρόεδρος Εξωτερικών Σχέσεων στην Israel Aerospace Industries.