«Τι μας λέει ο πόλεμος με το Ιράν;»
Αυτό το ερώτημα μας δίνει νέες απαντήσεις κάθε εβδομάδα, γι’ αυτό και δεν φεύγει ποτέ από τη μόδα. Πιθανότατα θα συνεχίσουμε να βρίσκουμε διαφορετικές απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα για πολλά χρόνια ακόμα.
Περιγράφει το αυξανόμενο αντι-ισραηλινό αίσθημα στην Αμερική. Μας μιλάει για τη ρήξη εντός της κυβέρνησης των ΗΠΑ και του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Εξηγεί την ανάγκη του Ισραήλ για πόλεμο, πόσο άβολα αισθάνεται η ισραηλινή κυβέρνηση με τη σταθερότητα και πώς τα αποκλίνοντα θρησκευτικά κίνητρα είναι συνυφασμένα με την ισραηλινή πολιτική. Περιγράφει πώς διεξάγονται οι σύγχρονοι πόλεμοι και πώς πρέπει να διεξάγονται.
Κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε για να εξετάσουμε όλα αυτά τα ζητήματα εδώ. Ωστόσο, όταν διαβάζουμε μαζί μερικές από τις εξελίξεις που έχουν λάβει χώρα από τις 7 Οκτωβρίου, ειδικά στο πλαίσιο του ενεργειακού ανταγωνισμού, προκύπτει ένα άλλο ερώτημα…
«Πόσες ακόμη χώρες μπορεί ο Σιωνισμός να βυθιστεί στην αιματοχυσία για να γίνει η κυρίαρχη δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο;»
ΘΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ Η ΕΡΥΘΡΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟ ΣΤΕΝΟ ΤΟΥ ΟΡΜΟΥΖ;
Παραδοσιακά, το Στενό του Ορμούζ, ένα σημείο εστίασης σημαντικών κρίσεων, θεωρείται η κύρια αρτηρία ενεργειακού εφοδιασμού, αλλά τα πρόσφατα γεγονότα έχουν μετατοπίσει την προσοχή στη νότια πύλη της Ερυθράς Θάλασσας. Το Ισραήλ έχει εξελιχθεί από ένα κράτος που καθοδηγείται από τον φόβο της «περιορισμού» για δεκαετίες σε μια επιθετική δύναμη που χειραγωγεί τα σημεία πίεσης γύρω του. Αυτός ο πόλεμος με το Ιράν μπορεί να δίνει στο Ισραήλ την ευκαιρία να αναδιαμορφώσει την αρχιτεκτονική ασφαλείας της Μέσης Ανατολής. Τουλάχιστον, μπορούμε να πούμε ότι καταβάλλουν μεγάλες προσπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση.
Ο χαρακτηρισμός του ελέγχου του Ιράν στα Στενά του Ορμούζ ως «απειλής» εδραιώνει τη δυτική στρατιωτική παρουσία στην περιοχή, ενώ παράλληλα ενισχύει την εικόνα του Ισραήλ ως «ασφαλούς καταφυγίου» και «εναλλακτικής διαδρομής». Το κεφάλαιο του Κόλπου και η δυτική εφοδιαστική χρειάζονται νέες, πιο ασφαλείς διαδρομές μέσω του Ισραήλ για να ξεφύγουν από την ιρανική απειλή. Οι χώρες του Κόλπου σκοπεύουν να φτάσουν στην Ερυθρά Θάλασσα και στη συνέχεια στον κόσμο από ξηράς. Ωστόσο, το Ισραήλ έχει επίσης κάποια σχέδια.
Η κορύφωση των γεωπολιτικών κινδύνων στο Στενό του Ορμούζ και το Μπαμπ ελ Μαντέμπ οδήγησε το Ισραήλ να αναβιώσει το έργο του για τη «γέφυρα ξηράς». Το λιμάνι του Εϊλάτ, η πύλη του Ισραήλ προς την Ερυθρά Θάλασσα, οραματίζεται ως στρατηγικό σημείο διέλευσης.
Η ουσία του σχεδίου είναι αρκετά σαφής. Τα εμπορεύματα από την Ασία και την Ινδία θα εκφορτώνονται στο Εϊλάτ, παρακάμπτοντας επικίνδυνες διαβάσεις στενών ή πιθανά μπλοκαρίσματα στη Διώρυγα του Σουέζ, και από εκεί θα μεταφέρονται μέσω σιδηροδρομικών και οδικών δικτύων στα λιμάνια της Χάιφα και της Ασντόντ, και τελικά θα παραδίδονται στην Ευρώπη μέσω της Μεσογείου.
Αυτός ο διάδρομος δεν είναι μόνο μια διαδρομή μεταφοράς, αλλά και μια δικλείδα ασφαλείας που, αν και δεν είναι αντίπαλος της Διώρυγας του Σουέζ, μπορεί να την παρακάμψει. Μέσω αυτού, το Ισραήλ στοχεύει να καθιερωθεί ως μια απαραίτητη «χώρα διέλευσης» για το παγκόσμιο εμπόριο.
Εάν οι υπάρχουσες ενεργειακές και εμπορικές οδοί στην περιοχή παραμείνουν επισφαλείς λόγω του πολέμου, αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι το Ισραήλ θα γίνει ο πιο κρίσιμος σύνδεσμος μεταξύ των ασιατικών και ευρωπαϊκών αγορών.
Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΗΤΑΝ Η ΠΡΩΤΗ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ!
Τα φιλόδοξα σχέδια του Ισραήλ για τον διάδρομο αποτελούν, στην πραγματικότητα, συνέχεια ορισμένων προηγούμενων αποτυχημένων προσπαθειών.
Το έργο EastMed, το οποίο στοχεύει στη μεταφορά φυσικού αερίου από την Ανατολική Μεσόγειο στην Ευρώπη, και ο Διάδρομος Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης, γνωστός ως “IMEC”, που ανακοινώθηκε στη σύνοδο κορυφής της G20, ήταν προηγούμενες εκδοχές αυτής της στρατηγικής. Ωστόσο, και τα δύο έργα αντιμετώπισαν ένα πολύ σημαντικό εμπόδιο: την αποφασιστική στάση της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η Τουρκία, μέσω της συμφωνίας θαλάσσιας οριοθέτησης με τη Λιβύη και του δόγματος της “Γαλάζιας Πατρίδας”, έχει νομικά και στρατιωτικά καθιερώσει ότι κανένας ενεργειακός ή εμπορικός διάδρομος δεν μπορεί να περάσει από την Ανατολική Μεσόγειο χωρίς τη συγκατάθεσή της. Το έργο EastMed, πέρα από τις τεχνικές δυσκολίες του, έγινε ένα “θνησιγενές” έργο επειδή έπρεπε να περάσει από την υφαλοκρηπίδα της Τουρκίας. Ομοίως, η διαδρομή του έργου IMEC, η οποία παρέκαμπτε την Τουρκία, έπρεπε να εγκαταλειφθεί επειδή δεν ευθυγραμμιζόταν με τις πραγματικότητες της περιοχής.
Ωστόσο, φαίνεται ότι όσοι υλοποιούν αυτά τα έργα έχουν αρχίσει να αναζητούν νέους τρόπους για να ξεπεράσουν αυτό το στρατηγικό εμπόδιο για την Τουρκία, εκμεταλλευόμενοι τη δυναμική του πολέμου στην περιοχή.
ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΕΜΠΟΔΙΩΝ ΣΤΗΝ Τουρκία;
Όταν ταξινομούμε τις εξελίξεις στην περιοχή σε χρονολογική και στρατηγική σειρά, προκύπτει μια συνεπής εικόνα, κάθε στάδιο σχολαστικά συνυφασμένο, που δεν μπορεί να εξηγηθεί με σύμπτωση. Η κατοχή της Γάζας, η πρώτη και πιο αιματηρή φάση της διαδικασίας, δεν ήταν απλώς μια τοπική επιχείρηση ασφαλείας ή συνοριακή σύγκρουση. Η απόκτηση του πλήρους ελέγχου της Γάζας ήταν επίσης μια κίνηση του Ισραήλ για να διασφαλίσει την απόλυτη ασφάλεια των ενεργειακών του πεδίων στην Ανατολική Μεσόγειο.
Μη θέλοντας να αφήσει «κέντρα αστάθειας» στην πύλη προς τη Μεσόγειο για τον σχεδιαζόμενο εμπορικό διάδρομο, το Ισραήλ στόχευε να απομακρύνει τα εμπόδια στο βόρειο σκέλος του διαδρόμου με αυτήν την επιχείρηση. Ο έλεγχος της ακτής της Γάζας και τα πιθανά λιμενικά έργα στην περιοχή σχεδιάστηκαν για να καταστήσουν την κυριαρχία του Ισραήλ στη Μεσόγειο αδιαμφισβήτητη. Αυτός ήταν ένας από τους λόγους για τη γενοκτονία που έλαβε χώρα στη Γάζα μετά τις 7 Οκτωβρίου.
Ενώ η διαδικασία της Γάζας συνεχιζόταν, η διαδικασία δημιουργίας μιας βαθιάς συμμαχίας με την Ελλάδα και την ελληνοκυπριακή διοίκηση επιταχύνθηκε ταυτόχρονα στο διπλωματικό επίπεδο. Αυτός ο «τριπλός μηχανισμός» δημιουργήθηκε όχι μόνο για δραστηριότητες εξερεύνησης φυσικού αερίου, αλλά και για να υπονομεύσει την επιρροή της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και να περιορίσει την Άγκυρα στις δικές της ακτές. Επιπλέον, υπήρχε ανάγκη για συνεργάτες για να φιμώσουν τις αυξανόμενες αντι-ισραηλινές φωνές στην Ευρώπη. Το ελληνοκυπριακό μέτωπο σχεδιάστηκε ως μια δομή που θα παρείχε αντεπιχειρήματα έναντι πιθανών αντιρρήσεων από την Ευρώπη προς το Ισραήλ στο πλαίσιο του σχεδιαζόμενου εμπορικού και ενεργειακού δικτύου.
Από την αφρικανική πλευρά της εξίσωσης, η στρατηγική ελέγχου της νότιας πύλης προς την Ερυθρά Θάλασσα, δηλαδή του στενού Μπαμπ ελ-Μαντέμπ, τέθηκε σε εφαρμογή. Αυτό συνέβη επειδή η Τουρκία παρέμεινε η κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή. Μια ισχυρή τουρκική θέση στην Ερυθρά Θάλασσα δημιούργησε τη δυνατότητα περιορισμού της ελευθερίας κινήσεων του Ισραήλ. Η έμμεση ή άμεση υποστήριξη που παρέχεται από το Ισραήλ και τους συμμάχους του στις αποφάσεις της αυτονομιστικής περιοχής της Σομαλιλάνδης, η οποία επιδιώκει να αποσχιστεί από τη Σομαλία, και οι προσπάθειες της Αιθιοπίας να αποκτήσει πρόσβαση στη θάλασσα μέσω αυτής της περιοχής, καταγράφηκαν ως βήματα που έγιναν για να αλλάξουν την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή.
Ο τελικός και πιο κρίσιμος κρίκος σε αυτό το μεγάλο γεωπολιτικό κατασκεύασμα είναι ο συνεχιζόμενος πόλεμος με το Ιράν.
Η μετατροπή του Στενού του Ορμούζ σε μια περιοχή «υψηλού κινδύνου» και «μη ασφαλή» έχει κάνει το παγκόσμιο εμπόριο και τις μεταφορές ενέργειας να βλέπουν αυτή τη διαδρομή με δισταγμό. Με τις υπάρχουσες διαδρομές να γίνονται επισφαλείς, το Ισραήλ επιδιώκει να επιβληθεί στο παγκόσμιο σύστημα ως το μόνο ασφαλές λιμάνι και απαραίτητη διαδρομή για το ασιατικό και ινδικό εμπόριο για να φτάσει στην Ευρώπη.
Καταλαβαίνω ότι προχωράμε με βάση τις πιθανότητες, αλλά αν αρχίσουμε να ακούμε το όνομα Εϊλάτ πιο συχνά την επόμενη περίοδο, θα σας εκπλήξει αυτό;”