Τι αναφέρει τουρκικό ΜΜΕ:
”Το παραδοσιακό δόγμα εθνικής ασφάλειας του Ισραήλ, από την ίδρυσή του, επικεντρώνεται στα χερσαία σύνορά του και στους άμεσους Άραβες γείτονές του. Ωστόσο, οι γεωπολιτικοί μετασχηματισμοί του 21ου αιώνα, ιδιαίτερα οι τεράστιες ανακαλύψεις φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο, οι περιφερειακές αστάθειες και οι νέες προβολές ισχύος, έχουν αναγκάσει το Τελ Αβίβ να αναζητήσει έναν νέο στρατηγικό άξονα.
Σήμερα, το Ισραήλ δεν μπορεί πλέον να θεωρείται αποκλειστικά χερσαία δύναμη. Ξεχωρίζει ως ένας παράγοντας που ενισχύει ολοένα και περισσότερο τις θαλάσσιες δυνατότητές του, επεκτείνοντας τα στρατηγικά του συμφέροντα στην Αδριατική μέσω ενός ευρέος διαδρόμου ασφαλείας που εκτείνεται από τη Νότια Κύπρο έως την Αλβανία. Με αυτή τη «Νέα Ζώνη Ισχύος», το Ισραήλ στοχεύει αφενός να εδραιώσει την επιρροή του στην Ανατολική Μεσόγειο και αφετέρου να αποκτήσει άμεση πρόσβαση στους δυτικούς τερματικούς σταθμούς της Μεσογείου. Έτσι, κατασκευάζει μια πολυεπίπεδη γεωπολιτική τοποθέτηση που επεκτείνει την περιφερειακή σφαίρα επιρροής του μέσω υπερπόντιων στρατηγικών γραμμών.
Η βάση της γραμμής ασφαλείας: η Κρήτη στον άξονα της Νότιας Κύπρου και της Ελλάδας.
Το ανατολικό σκέλος του νέου στρατηγικού διαδρόμου του Ισραήλ σχηματίζεται από τη Νότια Κύπρο, ενώ το κέντρο του είναι το ελληνικό νησί της Κρήτης. Η τριμερής συμμαχία που δημιουργήθηκε με την Ελλάδα και τη Νότια Κύπρο δεν περιορίστηκε σε ενεργειακά έργα, αλλά εξελίχθηκε σε ολοκληρωμένη στρατιωτική και μυστική συνεργασία. Μέσω αυτών των σχέσεων, το Ισραήλ κατάφερε να εμβαθύνει την ασφάλεια στη θάλασσα και το στρατηγικό του βάθος στο νησί της Κρήτης. Σύμφωνα με το Τελ Αβίβ, η Κρήτη δεν είναι μόνο ένα αμυντικό σημείο για το Ισραήλ, αλλά και ένας κρίσιμος κόμβος υλικοτεχνικής υποστήριξης και μια διαδρομή διαμετακόμισης ενέργειας μέσω της οποίας επεκτείνει την επιχειρησιακή του ικανότητα στην Ανατολική Μεσόγειο μέχρι την καρδιά της Ευρώπης. Πρόσφατες ασκήσεις που διεξήχθησαν από τις ισραηλινές ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις σε αυτήν την περιοχή, και οι επιθέσεις στον Παγκόσμιο Στόλο Sumud, αντικατοπτρίζουν τη βούληση του Τελ Αβίβ να εδραιώσει μόνιμο έλεγχο σε αυτό το στρατηγικό κομβικό σημείο στη Μεσόγειο.
Ένα χέρι που απλώνει την Αδριατική: Μια στρατηγική για την ενίσχυση της θέσης του στην Αλβανία.
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία του νέου μπλοκ δυνάμεων του Ισραήλ είναι η βαθιά σχέση του με την Αλβανία στις ακτές της Αδριατικής. Η Αλβανία χρησιμεύει ως «στρατηγικό οχυρό» για το Ισραήλ στα Βαλκάνια και την Αδριατική. Η κυβέρνηση του Τελ Αβίβ προσπαθεί να ενισχύσει την παρουσία της στην Αλβανία μέσω συνεργασιών σε τομείς όπως η κυβερνοασφάλεια, η τεχνολογία, η ενέργεια και η γεωργία. Συγκεκριμένα, οι ιστορικές επισκέψεις στην Κνεσέτ (το ισραηλινό κοινοβούλιο) κατά τη διάρκεια της θητείας του πρωθυπουργού Έντι Ράμα και η απόφαση για άνοιγμα πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ, έχουν ενισχύσει το καθεστώς της Αλβανίας ως πύλης του Ισραήλ προς την Αδριατική. Για το Ισραήλ, η Αλβανία, παρά τη μουσουλμανική της πλειοψηφία, αποτελεί έναν κρίσιμο δυτικότερο κόμβο σε αυτή τη νέα γραμμή ασφαλείας που έχει καθιερωθεί στην Αδριατική, ως εταίρος προσανατολισμένος προς την Ευρώπη και το ΝΑΤΟ.
Στην Αλβανία, ορισμένοι κύκλοι που επικρίνουν την αυξανόμενη επιρροή του Ισραήλ στα Τίρανα θεωρούν την αυξημένη ισραηλινή παρουσία στη χώρα ως απώλεια εδάφους και ζήτημα κυριαρχίας. Ο Αλβανός ιστορικός Όλσι Γιαζέξι χαρακτήρισε την επίσημη πρόσκληση του πρωθυπουργού Έντι Ράμα προς τους Ισραηλινούς να επισκεφθούν την Αλβανία τον Σεπτέμβριο του 2024 ως «πρόσκληση για αποικισμό», υποστηρίζοντας ότι βλάπτει τα εθνικά συμφέροντα της Αλβανίας. Έχει υποστηριχθεί ότι ο Ράμα, φοβούμενος φυλάκιση λόγω κατηγοριών διαφθοράς εναντίον του, έλαβε υπόσχεση πολιτικής προστασίας από την κυβέρνηση Νετανιάχου σε αντάλλαγμα και ότι αυτές οι παραχωρήσεις προς το Ισραήλ βασίζονται σε τέτοιες προσωπικές συμφωνίες.
Παρόλο που ο πρωθυπουργός Ράμα έχει προσκαλέσει Ισραηλινούς επενδυτές και επισκέπτες στη χώρα του, δηλώνοντας ότι «η Αλβανία είναι η πατρίδα του εβραϊκού λαού», το κρίσιμο κατώφλι για την κυβέρνηση των Τιράνων είναι να θεωρήσει τη στρατηγική της συνεργασία με το Τελ Αβίβ ως πύλη, ιδίως προς την Ουάσινγκτον και τις Βρυξέλλες, και να επωφεληθεί από την επιρροή του Ισραήλ στις ΗΠΑ. Η εξωτερική πολιτική της Αλβανίας απέναντι στο Ισραήλ αποτελεί μέρος της προσπάθειάς της να ενισχύσει την εικόνα της στον δυτικό κόσμο ως μοντέλο μετριοπαθούς Ισλάμ και θρησκευτικής ανοχής, και να λειτουργήσει ως γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Ενώ οι βαθιοί δεσμοί που έχουν δημιουργηθεί με το Ισραήλ δημιουργούν έναν διπλωματικό χώρο καλής θέλησης συμβατό με το ευρωπαϊκό και ΝΑΤΟϊκό πλαίσιο της Αλβανίας, το υπόβαθρο των επισκέψεων του πρωθυπουργού Έντι Ράμα στο Τελ Αβίβ έγκειται στην επιθυμία του να χρησιμοποιήσει την επιρροή του Ισραήλ στην Ουάσινγκτον και το Καπιτώλιο για να σφυρηλατήσει στενότερους δεσμούς με την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Σύμφωνα με ορισμένες αναλύσεις, ο Ράμα θεωρεί αυτή την εγγύτητα με το Ισραήλ ως κλειδί τόσο για την απόκτηση διεθνούς πολιτικής νομιμότητας έναντι δικαστικών διαδικασιών στη χώρα του όσο και για την απόκτηση υποστήριξης από λόμπινγκ για επισκέψεις υψηλού επιπέδου στις ΗΠΑ. Από την άλλη πλευρά, η Ελλάδα θεωρεί την αυξανόμενη επιρροή του Ισραήλ στην Αλβανία ως μια κρίσιμη ευκαιρία για να αντισταθμίσει την επιρροή της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, και να επεκτείνει το στρατηγικό της βάθος στην Αδριατική.
Νότιο πλευρό και ναυτικός έλεγχος: Κυριαρχία μεταξύ Κρήτης και Βεγγάζης.
Ένας άλλος κρίσιμος τομέας εστίασης για το Ισραήλ στις προσπάθειές του να εδραιώσει την επιρροή του στην Αδριατική και την Ανατολική Μεσόγειο είναι η ανατολική Λιβύη. Μέσω της παρασκηνιακής στρατιωτικής και μυστικής υποστήριξης προς τις δυνάμεις του Χαλίφα Χαφτάρ, το Ισραήλ στοχεύει να δημιουργήσει μια φιλική σφαίρα επιρροής κατά μήκος των ακτών της Βόρειας Αφρικής. Αυτές οι άτυπες σχέσεις με το καθεστώς του Χαφτάρ (ιδίως μέσω των ΗΑΕ και της Αιγύπτου) επιτρέπουν στο Ισραήλ να εξασφαλίσει έναν διάδρομο θαλάσσιου ελέγχου μεταξύ Κρήτης και Βεγγάζης. Αυτός ο έλεγχος κατά μήκος του άξονα Βεγγάζης-Κρήτης είναι ζωτικής σημασίας για τη διασφάλιση της ασφάλειας του φυσικού αερίου που το Ισραήλ σχεδιάζει να εξάγει στην Ευρώπη. Η κυριαρχία του Χαφτάρ στην ανατολική Λιβύη περιορίζει τον χώρο ελιγμών των περιφερειακών αντιπάλων του Ισραήλ σε αυτό το μέρος της Μεσογείου. Παρέχοντας άμεση υποστήριξη στις δυνάμεις του Χαφτάρ, όπως συστήματα αεράμυνας και εκπαίδευση πολιτοφυλακής, το Ισραήλ εξασφαλίζει το νότιο πλευρό αυτού του διαδρόμου.
Από την άλλη πλευρά, ο Χαλίφα Χαφτάρ χρειάζεται την στρατιωτική τεχνολογία, την εκπαίδευση πληροφοριών και την ικανότητα πολιτικής άσκησης πίεσης από το Ισραήλ για να εδραιώσει τη στρατιωτική και πολιτική του δύναμη στη Λιβύη. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Χαφτάρ χρησιμοποιεί ισραηλινά συστήματα αεράμυνας που προμηθεύεται μέσω των ΗΑΕ, λαμβάνει υποστήριξη από τη Μοσάντ στην εκπαίδευση πολιτοφυλακών και την ανάλυση πληροφοριών και βασίζεται στο Τελ Αβίβ για την προμήθεια κρίσιμου εξοπλισμού, όπως κιάλια νυχτερινής όρασης. Στον πολιτικό στίβο, ο Χαφτάρ στοχεύει να αξιοποιήσει την επιρροή του Ισραήλ στον δυτικό κόσμο πληρώνοντας εκατομμύρια δολάρια σε πρώην πράκτορες της Μοσάντ για να κερδίσουν πολιτικό έδαφος και υποστήριξη πίεσης, ιδίως σε κέντρα όπως το Κογκρέσο των ΗΠΑ. Τέλος, υπάρχει μια στρατηγική σχέση μεταξύ του Ισραήλ και του Χαφτάρ στην αποτροπή της εγκαθίδρυσης μιας κυβέρνησης που αντιτίθεται στο Ισραήλ και τους συμμάχους του στην Τρίπολη και στην καταπολέμηση των αντιισραηλινών στοιχείων στην περιοχή.
Η θαλάσσια οδός μεταξύ Βεγγάζης και Κρήτης γίνεται στρατηγική πύλη για το Ισραήλ. Η διατήρηση αυτής της πύλης είναι ζωτικής σημασίας για τις σχέσεις με τον Χαφτάρ, την Αθήνα και τα Τίρανα. Η πιο κρίσιμη γεωπολιτική σημασία της περιοχής έγκειται στο γεγονός ότι επιτρέπει στην Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία να διεξάγει ασκήσεις εναντίον των συστημάτων αεράμυνας S-300 που αναπτύσσονται στην Κρήτη, προετοιμαζόμενη έτσι για επιχειρησιακές προκλήσεις εναντίον παρόμοιων δυνατοτήτων περιφερειακών αντιπάλων όπως το Ιράν και εξαλείφοντας τα στρατιωτικά τυφλά σημεία. Μέσω πολυεθνικών ασκήσεων όπως η «Noble Dina» και η «Nemesis», διευκολύνεται η προστασία των υπεράκτιων πλατφορμών φυσικού αερίου γύρω από την Κρήτη από δολιοφθορές, η ανάπτυξη ανθυποβρυχιακού πολέμου και δυνατοτήτων ασφάλειας λιμένων, καθώς και η διασφάλιση των θαλάσσιων οδών εφοδιασμού – η ζωτική γραμμή της ισραηλινής οικονομίας προς τον έξω κόσμο. Επιπλέον, η γραμμή Βεγγάζης-Κρήτης λειτουργεί ως συντονισμένη ζώνη ασφαλείας, παρέχοντας στο Ισραήλ στρατηγικό βάθος μακριά από τις ακτές του.
Προφανώς, αυτό το πολυεπίπεδο δίκτυο σχέσεων που έχει δημιουργηθεί με την Ελλάδα, τη Νότια Κύπρο, την Αλβανία και τις δυνάμεις του Χαφτάρ στη Λιβύη στοχεύει να ωθήσει το Ισραήλ πέρα από τα στενά όρια της Μέσης Ανατολής και να γίνει κυρίαρχος παράγοντας στη Μεσόγειο. Αυτός ο διάδρομος ασφαλείας εκτείνεται από τον Λίβανο, μέσω της Νότιας Κύπρου, έως την Αλβανία, και στοχεύει όχι μόνο να παράσχει στο Ισραήλ έναν ενεργειακό διάδρομο, αλλά και να του δώσει τη δυνατότητα να ελέγχει την ασφάλεια σε μια τεράστια θαλάσσια περιοχή από την Αδριατική έως την Ανατολική Μεσόγειο. Αυτή η «Νέα Ζώνη Ισχύος» είναι η πιο απτή απόδειξη ότι το όραμα εθνικής ασφάλειας του Ισραήλ για τον 21ο αιώνα εκτείνεται από τη στεριά έως τη θάλασσα, από την Ανατολική Μεσόγειο έως την Αδριατική.