Επικίνδυνα σε ένοπλη σύγκρουση στη μετα-Assad Συρία πλησιάζουν το Ισραήλ και η Τουρκία, βάζοντας ΗΠΑ και ΝΑΤΟ σε μια δυσάρεστη θέση, σύμφωνα με ανάλυση του καθηγητή του Berkeley Michael Walsh.
”Τους επόμενους τρεις μήνες, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου θα έχει ένα παράθυρο πολιτικής στο οποίο θα προσπαθήσει να προχωρήσει στη Συρία.
Το βασικό ερώτημα που πρέπει να θέσει στον εαυτό του είναι εάν η κυβέρνησή του θα πρέπει να είναι ικανοποιημένη με την τρέχουσα κατάσταση πραγμάτων ή αν αξίζει τον κίνδυνο να πιέζει τον τουρκικό επεκτατισμό τώρα και όχι αργότερα.
Από αναλυτική άποψη, υπάρχει αρκετή αβεβαιότητα γύρω από τους διάφορους ξένους παράγοντες που δρουν στο έδαφος στο Ιράκ και τη Συρία. Αυτό περιλαμβάνει το ερώτημα ποιος ρόλος μπορεί να επιδιώξουν να παίξουν οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις στο κοντινό τους εξωτερικό τώρα που ο Μπασάρ αλ Άσαντ έχει πέσει.
Αυτό είναι ένα σημαντικό ερώτημα. Η Επιτροπή Nagel εκτίμησε πρόσφατα ότι ο κίνδυνος άμεσης σύγκρουσης μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας είναι υπαρκτός. Αυτό οδήγησε αρκετούς εξέχοντες Ισραηλινούς να καλέσουν την κυβέρνησή τους να προετοιμαστεί για πόλεμο με την Τουρκία.
Στην Αυτόνομη Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας, γνωστή και ως Ροζάβα, η πτώση του Άσαντ παρείχε ένα παρόμοιο παράθυρο πολιτικής στον Τούρκο πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να δώσει τη μάχη στις κουρδικές δυνάμεις που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ στη Ροζάβα.
Από την πτώση του Άσαντ, αυτοί οι Κούρδοι μαχητές δέχονται στοχευμένες επιθέσεις από τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις και τις πολιτοφυλακές τους. Τώρα, η Τουρκία απειλεί μια πλήρους κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση εναντίον αυτών των συμμάχων των ΗΠΑ, εκτός εάν κάνουν πίσω και αποδεχτούν τους όρους της Άγκυρας για το μέλλον της Συρίας.
Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η τουρκική επέκταση αποτελεί υπαρξιακή απειλή για τη συμμαχία του ΝΑΤΟ όπως έχει τώρα. Τα τελευταία δύο χρόνια, η Τουρκία και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν βρεθεί σε πολλές περιπτώσεις επικίνδυνα κοντά σε άμεση σύγκρουση στη Συρία.
Υπό την κυβέρνηση Μπάιντεν, ο αμερικανικός στρατός έλαβε το εξαιρετικό μέτρο να καταρρίψει ένα ένοπλο drone του συμμάχου τους στο ΝΑΤΟ όταν πέταξε σε απόσταση 500 μέτρων από τις αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις. Αυτό σήμανε αυτό που σημειώθηκε ως «η πρώτη χρήση στρατιωτικής δύναμης από την Αμερική κατά της Τουρκίας».
Στον απόηχο αυτής της επίθεσης, τουλάχιστον μια δεξαμενή σκέψης με έδρα την Ουάσιγκτον πυροδότησε σοβαρή συζήτηση σχετικά με το εάν ήταν καιρός ο Λευκός Οίκος να πιέσει για την αναστολή της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ.
Αν και αυτό δεν συνέβη, η στάση του τουρκικού επεκτατισμού έχει καταρρεύσει στους κύριους κύκλους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής τον περασμένο χρόνο.
Ως εκ τούτου, η κυβέρνηση Νετανιάχου του Ισραήλ βρίσκεται αντιμέτωπη με μια αινιγματική κατάσταση πραγμάτων. Το νέο φιλο-ισλαμιστικό καθεστώς στη Δαμασκό λέει ότι θέλει ειρήνη με το Ισραήλ. Ωστόσο, αυτή η ειρήνη θα είχε βαρύ κόστος για την εθνική ασφάλεια και τα συμφέροντα της εξωτερικής πολιτικής του Ισραήλ.
Όχι μόνο θα διακινδύνευε την κατάρρευση της αντίστασης των φιλοδυτικών φατριών σε ολόκληρη τη Συρία, αλλά θα διακινδύνευε επίσης την εγκαθίδρυση μιας Νεο-Οθωμανικής σφαίρας επιρροής κατά μήκος των βόρειων συνόρων του Ισραήλ. Οι υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις και η κυβέρνηση Τραμπ θα έχουν επίσης δύσκολες επιλογές να κάνουν.
Χωρίς την πλήρη υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι αμφίβολο ότι οι κουρδικές δυνάμεις που είναι σύμμαχοι των ΗΠΑ θα μπορούσαν να επιβιώσουν από μια ευρείας κλίμακας επίθεση από τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις και τις συριακές πολιτοφυλακές που συμμαχούν με την Τουρκία.
Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση Τραμπ θα πρέπει να εξετάσει πώς θα αντιμετωπίσει τα προηγούμενα των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων και του Οργανισμού (Τουρκικές Πληροφορίες) που στοχεύουν αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις και τους συμμάχους τους στο Ιράκ και τη Συρία.
Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις θα ελπίζουν ότι η κυβέρνηση Τραμπ θα δει αυτά τα προηγούμενα μέσα από το πρίσμα του «Making the American Military Great Again». Αν ναι, τότε είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς η κυβέρνηση Τραμπ θα μπορούσε να φιλοξενήσει τον ένοπλο τουρκικό επεκτατισμό αφού οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις έστρεψαν ουσιαστικά τα όπλα στους Αμερικανούς στρατιώτες.
Το πρόβλημα για τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις είναι ότι μπορεί να χρειαστούν μερικοί μήνες για να αναπτύξει η κυβέρνηση Τραμπ μια συνεκτική προσέγγιση στη Συρία. Εν τω μεταξύ, οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις θα μπορούσαν να επιδιώξουν να εξαναγκάσουν το χέρι τους εξαπολύοντας μια πλήρους κλίμακας επίθεση στη Rojava.
Αυτό δεν αφήνει στις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις άλλη επιλογή από το να στραφούν στους Ισραηλινούς. Το ερώτημα τώρα είναι πώς θα απαντήσει η κυβέρνηση Νετανιάχου.
Μια επιλογή θα ήταν να παρασχεθεί στις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις αρκετή πολιτική, στρατιωτική και μυστική υποστήριξη για να μπορέσουν να επεκτείνουν το έδαφος της Ροζάβαν μέχρι τη Μεσόγειο Θάλασσα.
Αυτή η κίνηση θα ήταν ευπρόσδεκτη από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, καθώς ένα ανεξάρτητο κράτος του Κουρδιστάν πιθανότατα δεν θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς εγγύηση θαλάσσιας πρόσβασης. Και, κανένας από τους γείτονές του δεν φαίνεται διατεθειμένος να χορηγήσει τέτοια πρόσβαση με ευνοϊκούς όρους.
Αυτή η κίνηση θα παρείχε επίσης στο Ισραήλ μια βαριά στρατιωτικοποιημένη ζώνη αποκλεισμού μεταξύ της Τουρκίας και του νέου καθεστώτος στη Δαμασκό. Και αυτό, με τη σειρά του, θα έδινε στο Ισραήλ πολύ περισσότερο μοχλό για να προσπαθήσει να διαμορφώσει το μέλλον της Συρίας.
Το πρόβλημα είναι ότι θα κινδύνευε μια άμεση σύγκρουση μεταξύ των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων και της Μοσάντ από τη μια πλευρά και των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων και του «Οργανισμού» από την άλλη. Και αυτό θα αποτελούσε υπαρξιακή απειλή για το ΝΑΤΟ όπως είναι σήμερα.
Εξετάστε τα ακόλουθα σενάρια. Στην πρώτη, το Ισραήλ εξαπολύει απευθείας επίθεση στις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις. Σε αυτή την περίπτωση, η Τουρκία θα υποστήριζε ότι οι διατάξεις του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ θα απαιτούσαν από άλλα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ να έρθουν σε αυτοάμυνα.
Στο δεύτερο, η Τουρκία εξαπολύει απευθείας επίθεση στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις. Σε αυτή την περίπτωση, το Ισραήλ θα υποστήριζε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έπρεπε να εκδιώξουν την Τουρκία από το ΝΑΤΟ.
Αυτά τα σενάρια παρουσιάζουν τρία προβλήματα για την Τουρκία. Πρώτον, τα περισσότερα από τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ πιθανότατα δεν θα ήταν πρόθυμα να συμμετάσχουν σε μια στρατιωτική επίθεση εναντίον ενός σημαντικού συμμάχου εκτός ΝΑΤΟ. Η μόνη εξαίρεση θα ήταν μια έκτακτη περίσταση όπως μια απρόκλητη επίθεση. Αυτές οι προϋποθέσεις πιθανώς δεν θα πληρούνταν στο πρώτο σενάριο.
Δεύτερον, θα υπήρχε ισχυρή υποστήριξη για την προληπτική αναστολή της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ μεταξύ των άλλων κρατών μελών της στρατιωτικής συμμαχίας. Αυτό θα απέφευγε ποτέ να χρειαστεί να απαντήσει στο άβολο ερώτημα εάν θα έπρεπε να έρθει στην αυτοάμυνα της Τουρκίας στο πρώτο σενάριο.
Τρίτον, θα υπήρχε ισχυρή υποστήριξη στην Ουάσιγκτον για την αυτοάμυνα του Ισραήλ στο δεύτερο σενάριο. Ενώ το Υπουργείο Άμυνας και η κοινότητα των πληροφοριών δεν θα θέλουν να εμπλακούν σε άμεση αντιπαράθεση με τους Τούρκους ομολόγους τους, θα είναι δεκτικά στην υποστήριξη των ισραηλινών προσπαθειών για επιβολή σοβαρών συνεπειών σε περίπτωση άμεσης επίθεσης.
Για αυτούς τους λόγους, ο Πρωθυπουργός Ερντογάν θα πρέπει να επιδιώξει την αποκλιμάκωση των αυξανόμενων εντάσεων με το Ισραήλ το συντομότερο δυνατό, εκτός εάν έχει ήδη δεσμευτεί να επιδιώξει ένα μέλλον εκτός ΝΑΤΟ για τη χώρα του.