Τι αναφέρει ο ισραηλινός αναλυτής AmitSegal
Αυτό έχει ήδη γίνει ένα προκαθορισμένο σενάριο: κάθε φορά που οι Ηνωμένες Πολιτείες κινούνται για να χτυπήσουν μια δικτατορία στη Μέση Ανατολή, προηγείται μια αγχωτική αναμονή, ακολουθούμενη από πυρετώδεις διπλωματικές επαφές – και πάνω απ ‘όλα, ο τοπικός δικτάτορας αρνείται να κατανοήσει τη σοβαρότητα της κατάστασής του μέχρι να είναι πολύ αργά.
Ο Αμπάς Αραγτσί δεν θα είναι ο πρώτος υπουργός Εξωτερικών που θα πετάξει επειγόντως για να συναντήσει Αμερικανούς σε μια προσπάθεια να αποτρέψει τον πόλεμο. Πριν από αυτόν ήρθε ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράκ, Ταρίκ Αζίζ, σε μια μάταιη συνάντηση με τον ομόλογό του Τζέιμς Μπέικερ. Ο Σαντάμ Χουσεΐν υποσχέθηκε τόσο στον πρόεδρο Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου όσο και στον πρόεδρο Τζορτζ Μπους του νεότερου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ανακαλύψουν την κόλαση στο Ιράκ, ότι οι δυνάμεις τους θα πεθάνουν εκεί κατά σμήνη και ότι η χώρα του θα παραμείνει σταθερή. Ο Αζίζ τελείωσε τη ζωή του σε φυλακή της Βαγδάτης. Ο Σαντάμ πήγε στην αγχόνη.
Οι Ιρανοί δεν είναι πιο ευέλικτοι, ούτε λιγότερο φανατικοί και επιβαρυμένοι με τα ίδια προβλήματα με τους μισητούς Ιρακινούς προκατόχους τους. Η σχεδόν τελευταία τους ελπίδα να αποτρέψουν δράση βρίσκεται στα σουνιτικά κράτη της Μέσης Ανατολής. Το Κατάρ, η Τουρκία, η Αίγυπτος και η Σαουδική Αραβία προειδοποιούν δημόσια ότι μια αμερικανική επίθεση θα μπορούσε να κλιμακωθεί σε έναν περιφερειακό πόλεμο. Στην πράξη, μου είπε αυτή την εβδομάδα ένας ειδικός σε θέματα Μέσης Ανατολής, αυτό που πραγματικά τους ανησυχεί είναι το σχεδόν αναπόφευκτο αποτέλεσμα της εξάλειψης του καθεστώτος των αγιατολάχ: η ισραηλινή ηγεμονία στη Μέση Ανατολή.
Δεν χρειάζεται κανείς να πιστέψει τις φαντασιώσεις του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ερντογάν σχετικά με τις ισραηλινές προσπάθειες να κατακτήσουν το όρος Αραράτ, ούτε να πιστέψει σε αντισημιτικές θεωρίες συνωμοσίας σχετικά με ένα μυστικό σχέδιο της κυβέρνησης Νετανιάχου για την αποκατάσταση των ημερών του Βασιλείου του Δαβίδ, για να κατανοήσει την πίεση. Ο Ναντίμ Κοτέιτς, κορυφαίος δημοσιογράφος στον αραβικό κόσμο και σκληρός επικριτής του Ιράν, έγραψε την περασμένη εβδομάδα: «Ανεξάρτητα από τις πολιτικές σας απόψεις, το ακόλουθο γεγονός δεν μπορεί να αμφισβητηθεί: Το Ισραήλ αναδύεται από την εποχή μετά την 7η Οκτωβρίου με άνευ προηγουμένου στρατιωτική και μυστική κυριαρχία. Οι επιχειρήσεις του συστηματικά διέλυσαν τους ιρανούς πληρεξουσίους, αναμόρφωσαν την αρχιτεκτονική ασφαλείας του Λιβάνου και της Συρίας και επέδειξαν δυνατότητες κρούσης που δεν συγκρίνονται με κανέναν άλλο παράγοντα στην περιοχή. Η αναγνώριση της Σομαλιλάνδης και η επέκτασή της στην Ερυθρά Θάλασσα σηματοδοτούν φιλοδοξίες ευρύτερες από τις παραδοσιακές. Για τη Σαουδική Αραβία, η οποία δεν μπορεί να ομαλοποιήσει τις σχέσεις με το Ισραήλ χωρίς κάποια ισραηλινοπαλαιστινιακή συμφωνία, αυτό δημιουργεί μια άβολη πραγματικότητα: η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη στην περιοχή δεν υπόκειται σε καμία επιρροή από το Ριάντ».
Για χρόνια, η ιρανική απειλή ταλαιπωρούσε τη Μέση Ανατολή, αλλά επίσης έδενε το Ισραήλ και τους περισσότερους πόρους του με τον αγώνα κατά της Τεχεράνης και των αντιπροσώπων της. Τώρα, το ιρανικό κουφάρι βρίσκεται στη μέση του δωματίου. Για το μεγαλύτερο μέρος της Μέσης Ανατολής, είναι βολικό να παραμείνει εκεί – χωρίς πιστοποιητικό θανάτου και χωρίς μια νέα, πολύ πιο ισραηλινή Μέση Ανατολή.