Σχεδόν απαρατήρητη στην πρόσφατη αναταραχή των παγκόσμιων γεγονότων, από την εξέγερση του λαού στους δρόμους του Ιράν μέχρι την αστραπιαία σύλληψη και έκδοση του δικτάτορα της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες (ΗΠΑ) σε μια νυχτερινή επιδρομή στις 2-3 Ιανουαρίου 2026, ήταν μια σημαντική συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας με ηγετικές προσωπικότητες, παρακλάδια και δίκτυα που συνδέονται με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Πολλοί από αυτούς τους εκπροσώπους προέρχονταν από ομάδες της Αδελφότητας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής (MENA), αλλά άλλοι εκπροσώπησαν επίσης παραρτήματα της Αδελφότητας με έδρα την Ευρώπη.
Πριν από τη συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη, την Πρωτοχρονιά, 1η Ιανουαρίου 2026, πραγματοποιήθηκαν μεγάλες συγκεντρώσεις υπέρ της ΧΑΜΑΣ στην Κωνσταντινούπολη σε ένδειξη υποστήριξης των πληθυσμών στη Γάζα και σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις επιχειρήσεις του Ισραήλ μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023 εναντίον της ΧΑΜΑΣ, του παρακλαδιού της Αδελφότητας της Γάζας εκεί. Δεκάδες χιλιάδες συγκεντρώθηκαν στη Γέφυρα του Γαλατά στην Κωνσταντινούπολη. Στις συγκεντρώσεις φέρεται να συμμετείχαν Τούρκοι αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένου του γιου του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Μπιλάλ. Το καθεστώς Ερντογάν υποστηρίζει εδώ και καιρό την Μουσουλμανική Αδελφότητα και επιτρέπει ανεκτικά σε τρομοκρατικούς πυρήνες της ΧΑΜΑΣ που επιχειρούν επιθέσεις στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια να επιχειρούν από το έδαφός του.
Στις 3 Ιανουαρίου 2026, αντιπροσωπείες από την Αλγερία, την Αίγυπτο, την Ιορδανία, το Ιράκ, τον Λίβανο, τη Λιβύη, το Κατάρ, τη Σομαλία, το Σουδάν, την Τυνησία και την Υεμένη, εκτός από εκπροσώπους από το Μέτωπο της Κωνσταντινούπολης της Τουρκίας και το διεθνές γραφείο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στο Λονδίνο, συναντήθηκαν σε μυστική συνεδρίαση κεκλεισμένων των θυρών στην Κωνσταντινούπολη. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα είναι χαρακτηρισμένη τρομοκρατική ομάδα σε ορισμένες από αυτές τις συμμετέχουσες χώρες και σε άλλες, συμπεριλαμβανομένης της Αιγύπτου, της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ). Επιπλέον, στις 24 Νοεμβρίου 2025, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ υπέγραψε το Εκτελεστικό Διάταγμα 14362 για να ξεκινήσει η διαδικασία επίσημου χαρακτηρισμού ορισμένων παραρτημάτων της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Αίγυπτο, την Ιορδανία και τον Λίβανο, ως Ξένες Τρομοκρατικές Οργανώσεις (FTO) και Ειδικά Χαρακτηρισμένες Παγκόσμιες Τρομοκράτες (SDGTs). Την ίδια ημέρα εκδόθηκε ένα ενημερωτικό δελτίο του Λευκού Οίκου για να εξηγήσει τη διαδικασία, το οποίο καθοδηγεί τον Υπουργό Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, και τον Υπουργό Οικονομικών, Σκοτ Μπέσεντ, σε συνεννόηση με την Γενική Εισαγγελέα Παμ Μπόντι και την Τούλσι Γκάμπαρντ, Διευθύντρια των Εθνικών Πληροφοριών, να υποβάλουν έκθεση εντός 45 ημερών.
Ενώπιον αυτής της διεθνούς πίεσης, του αποκλεισμού και της αντιληπτής απώλειας επιρροής και παρουσίας σε ολόκληρη την περιοχή, αλλά ιδιαίτερα σε περιοχές συγκρούσεων όπως η Γάζα, η συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη είχε ως στόχο να επαναπροσδιορίσει τις προσπάθειες και τους αντίστοιχους ρόλους της Μουσουλμανικής Αδελφότητας σε όλη την περιοχή MENA. Τα θέματα συζήτησης στη συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη φέρεται να περιελάμβαναν τον τρόπο με τον οποίο η Μουσουλμανική Αδελφότητα θα πρέπει να αποκαταστήσει την παρουσία της και να διαχειριστεί συγκεκριμένες τρέχουσες καταστάσεις σύγκρουσης στο Σουδάν και την Υεμένη.
Η κλιμάκωση της σύγκρουσης στην Υεμένη έχει σημειωθεί, ειδικά στη νότια περιοχή Χαντραμούτ, από τις αεροπορικές επιδρομές της Σαουδικής Αραβίας στις 2-3 Ιανουαρίου 2026, που στόχευαν το Υποστηριζόμενο από τα ΗΑΕ Νότιο Συμβούλιο Μετάβασης (STC). Το STC, που σχηματίστηκε το 2017, επιδιώκει να δημιουργήσει ένα αποσχισθέν «Κράτος της Νότιας Αραβίας» στην Υεμένη, ενώ η Σαουδική Αραβία συνεχίζει να υποστηρίζει την διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Υεμένης. Ο Mohammed Saleh Batees, ο αναπληρωτής επικεφαλής της Εκτελεστικής Αρχής του STC στο Hadramout, εξέδωσε προειδοποιητικές δηλώσεις σχετικά με την πιθανή επιστροφή της επιρροής της Αλ Κάιντα, της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και των Χούθι που υποστηρίζονται από το Ιράν, οι οποίοι κατέλαβαν τον έλεγχο της πρωτεύουσας της Υεμένης, Σαναά, το 2014. Για την επίλυση της διαμάχης μεταξύ των αντίπαλων δυνάμεων του Κόλπου, της Σαουδικής Αραβίας και των ΗΑΕ, οι οποίες αντιτίθενται στους Χούθι, μια αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον ηγέτη του STC, Aidarous al-Zubaidi, πρόκειται να ταξιδέψει τις επόμενες ημέρες στη Σαουδική Αραβία κατόπιν πρόσκλησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ομοίως, στο Σουδάν, τα ΗΑΕ φέρεται να έχουν παράσχει στρατιωτική υποστήριξη στις παραστρατιωτικές Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF), οι οποίες εμπλέκονται σε σύγκρουση με τις Σουδανικές Ένοπλες Δυνάμεις (SAF). Η Σαουδική Αραβία, από την άλλη πλευρά, υποστηρίζει εδώ και καιρό την κυβέρνηση του Σουδάν στο Χαρτούμ σε μια σχέση που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1950. Όπως και στην Υεμένη, το διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ των δύο εκδηλώνεται σε ολόκληρη την περιοχή, καθώς η Σαουδική Αραβία επιδιώκει να «διατηρήσει τη σταθερότητα στην ασταθή περιοχή» – συμπεριλαμβανομένου ενός ενιαίου κράτους για την Υεμένη – ενώ τα ΗΑΕ φαίνεται να «επιδιώκουν πρόσβαση σε πόρους και στρατηγική γεωγραφία» κοντά στο στρατηγικό Κέρας της Αφρικής και την Ερυθρά Θάλασσα, σύμφωνα με ρεπορτάζ του Αφρικανικού Φόρουμ Άμυνας. Είναι σημαντικό να σημειωθεί, ωστόσο, ότι η πολιτική της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη δεν συνεπάγεται κανενός είδους στροφή της Σαουδικής Αραβίας προς την Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία είναι απαγορευμένη ως τρομοκρατική οργάνωση στο Βασίλειο.
Σε αυτό το ευρύτερο περιφερειακό σενάριο, η συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη φαίνεται να επιδιώκει ευκαιριακό πλεονέκτημα για εδαφική ανάμειξη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, που προκύπτει από τις τρέχουσες δυσκολίες στις σχέσεις του Κόλπου μεταξύ των Εμιράτων και των Σαουδαράβων. Το γεγονός ότι μια αντιπροσωπεία του STC (αν και φαίνεται ότι δεν διαθέτει τον Aidarous al-Zubaidi, τον ηγέτη του Νότιου Μεταβατικού Συμβουλίου της Υεμένης), ταξίδεψε για συνομιλίες στη Σαουδική Αραβία στις 7 Ιανουαρίου 2026, προσφέρει ελπίδα ότι η αντιπαλότητα μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Εμιράτων θα μπορούσε να βρει κάποια λύση, αντί να προσφέρει ένα επικίνδυνο και περιττό άνοιγμα για τη Μουσουλμανική Αδελφότητα.