Ο εκπρόσωπος του Ενωμένου Λαϊκού Εθνικού Κόμματος του Κασμίρ (UKPNP), Σαρντάρ Νασίρ Αζίζ Καν, δήλωσε ότι η 27η Συνταγματική Τροπολογία του Πακιστάν σηματοδοτεί μια επικίνδυνη μετατόπιση στην πολιτική δομή της χώρας, ενδυναμώνοντας περαιτέρω το βαθύ κράτος, ενώ παράλληλα αποδυναμώνει τους δημοκρατικούς και δικαστικούς θεσμούς, σύμφωνα με μια λεπτομερή ανάρτηση που κοινοποιήθηκε στο X.
Στην ανάρτησή του, ο Καν προειδοποίησε ότι η ψήφιση της 27ης Τροπολογίας εδραιώνει περαιτέρω την κυριαρχία του στρατιωτικού κατεστημένου και υπονομεύει τις δημοκρατικές φιλοδοξίες του λαού, ιδίως εκείνων σε περιοχές όπως το PoGB και το PoJK.
Επανέλαβε την έκκληση του UKPNP για γνήσια δημοκρατία, συνταγματικά δικαιώματα και τερματισμό του θεσμοθετημένου πολιτικού ελέγχου.
Ο Καν δήλωσε στην ανάρτησή του ότι το Πακιστάν «δεν ήταν ποτέ μια πραγματικά δημοκρατική χώρα», ισχυριζόμενος ότι διαμορφώθηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου από τις παγκόσμιες δυνάμεις για να εξυπηρετήσει τα στρατηγικά τους συμφέροντα.
Υποστήριξε ότι η τροπολογία επιβεβαιώνει ένα πολιτικό μοντέλο στο οποίο το στρατιωτικό κατεστημένο και οι υπηρεσίες επιβολής του νόμου απολαμβάνουν απόλυτη εξουσία χωρίς λογοδοσία, ενώ οι πολιτικές κυβερνήσεις παραμένουν υποδεέστερες. Επέκρινε τη διάταξη που χορηγεί ισόβια ασυλία στον Πρόεδρο και τον Στρατάρχη, λέγοντας ότι καταργεί όλους τους εναπομείναντες ελέγχους στην εξουσία και προετοιμάζει το έδαφος για μονομελή διακυβέρνηση.
Η τροπολογία, είπε, επιτρέπει στον Στρατάρχη να παραμένει στολή εφ’ όρου ζωής με πλήρη εξουσία και προνόμια, προστατεύοντας όσους ιστορικά ασκούσαν ανεξέλεγκτη επιρροή στο κράτος.
Ο Καν πρόσθεσε ότι η δικαστική εξουσία του Πακιστάν είναι εδώ και καιρό πολιτικοποιημένη, εξυπηρετώντας συχνά τα συμφέροντα στρατιωτικών ηγετών και πολιτικών.
Προειδοποίησε ότι η δημιουργία ενός νέου συνταγματικού δικαστηρίου παράλληλου με το Ανώτατο Δικαστήριο θα αποδυνάμωνε περαιτέρω το δικαστικό σύστημα.
Παρά την οικονομική κρίση της χώρας, ο Καν επεσήμανε ότι η τροπολογία απαιτεί τον διορισμό νέων δικαστών με υψηλούς μισθούς και μακροπρόθεσμα οφέλη, ενώ παράλληλα εγγυάται στον Στρατάρχη ισόβια προνόμια με δημόσια δαπάνη.
Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του UKPNP, η τροπολογία συγκεντρώνει επίσης την εξουσία, μειώνοντας τα μερίδια των επαρχιών και αυξάνοντας τον ομοσπονδιακό έλεγχο σε βασικούς τομείς.
Σύγκρινε αυτό με την αμφιλεγόμενη πολιτική της Μίας Μονάδας του Στρατηγού Αγιούμπ Καν της δεκαετίας του 1960, η οποία υπονόμευσε τα δικαιώματα των επαρχιών και συνέβαλε στη μακροχρόνια δυσαρέσκεια που τελικά οδήγησε στην ανεξαρτησία του Μπαγκλαντές το 1971.
Ο Καν εξέφρασε επίσης ανησυχία για την κατάσταση στο κατεχόμενο από το Πακιστάν Τζαμού και Κασμίρ (PoJK) και στο κατεχόμενο από το Πακιστάν Γκιλγκίτ-Μπαλτιστάν (PoGB), τα οποία, όπως είπε, παραμένουν «στο έλεος του Ισλαμαμπάντ».
Ισχυρίστηκε ότι οι εθνικιστικές, κοσμικές και προοδευτικές φωνές από αυτές τις περιοχές αντιμετωπίζουν διακρίσεις, περιορισμούς και προπαγανδιστικές εκστρατείες.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η πολιτική συμμετοχή είναι περιορισμένη, καθώς τα άτομα απαγορεύεται να συμμετάσχουν σε εκλογές εκτός εάν ορκιστούν πίστη στο Πακιστάν.