Ενώ η σύγκρουση στο Κασμίρ κυριαρχείται εδώ και καιρό από ινδο-πακιστανικές αντιπαλότητες, η εμβάθυνση της εμπλοκής της Τουρκίας εισάγει μια νέα και ανησυχητική διάσταση που απειλεί όχι μόνο την περιφερειακή αλλά και την παγκόσμια ασφάλεια, συμπεριλαμβανομένης της σταθερότητας του Ισραήλ, τονίζει μεγάλο Ισραηλινό ΜΜΕ.
Υπό τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η Τουρκία έχει μετατοπιστεί από προβλέψιμος σύμμαχος του ΝΑΤΟ, σε δυναμικό παίκτη που επιδιώκει τις δικές της ιδεολογικές και στρατηγικές φιλοδοξίες.
Αυτή η μετατόπιση χαρακτηρίζεται από την αυξανόμενη στρατιωτική και διπλωματική συνεργασία με το Πακιστάν, η οποία επισημοποιείται μέσω συμφωνιών και ενισχύεται από σημαντικές αμυντικές εξαγωγές.
Η Τουρκία έχει αναδειχθεί ως ο δεύτερος μεγαλύτερος προμηθευτής όπλων του Πακιστάν, παρέχοντας προηγμένη στρατιωτική τεχνολογία, συμπεριλαμβανομένων drones, ναυτικών συστημάτων και άλλου υλικού, ακόμη και όταν το Πακιστάν συνεχίζει να φιλοξενεί ομάδες που χρηματοδοτούν διασυνοριακή τρομοκρατία.
Αυτή η συνεργασία δεν είναι απλώς συναλλακτική, αλλά καθοδηγείται από κοινές ιδεολογικές τάσεις και σύγκλιση συμφερόντων που αμφισβητούν τις καθιερωμένες περιφερειακές δομές εξουσίας.
Η υποστήριξη της Τουρκίας στα σχέδια του Πακιστάν στο Κασμίρ, ήταν ιδιαίτερα προκλητική.
Οι δημόσιες δηλώσεις του Ερντογάν, που απηχούν την αφήγηση του Πακιστάν, έχουν ενθαρρύνει την αδιαλλαξία του Ισλαμαμπάντ στο ζήτημα του Κασμίρ, και έχουν υπονομεύσει τις προσπάθειες για ειρηνική επίλυση.
Πιο ανησυχητικές είναι οι συνδέσεις μεταξύ των στρατιωτικών και παραστρατιωτικών δομών της Άγκυρας, όπως η αμφιλεγόμενη ομάδα SADAT, και η φερόμενη υποστήριξη σε μαχητικά δίκτυα που λειτουργούν στη Νότια Ασία και τη Μέση Ανατολή.
Ενώ τα στοιχεία παραμένουν περιστασιακά, οι αναφορές για τη συμμετοχή της SADAT στην εκπαίδευση ή τη διευκόλυνση ξένων μαχητών σε ζώνες συγκρούσεων, συμπεριλαμβανομένου του Κασμίρ, της Γάζας και της Λιβύης, υποδηλώνουν μια σκόπιμη στρατηγική χρήσης πληρεξουσίων για την προώθηση των γεωπολιτικών στόχων της Άγκυρας.
Αυτές οι ενέργειες θολώνουν τα όρια μεταξύ της πολιτικής τέχνης και του ιδεολογικού πολέμου, δημιουργώντας ένα επικίνδυνο προηγούμενο για άλλες περιφερειακές συγκρούσεις.
Αυτή η εξελισσόμενη συμμαχία Τουρκίας-Πακιστάν επεκτείνεται πέρα από τη στρατιωτική συνεργασία στην ιδεολογική αλληλεγγύη, με την Άγκυρα να τοποθετείται ως υπερασπιστής των μουσουλμανικών σκοπών παγκοσμίως.
Αυτή η αφήγηση έχει ενισχυθεί από τη ρητορική του Ερντογάν και τη διπλωματική τοποθέτηση της Τουρκίας σε φόρουμ όπως τα Ηνωμένα Έθνη.
Ωστόσο, αντί να προωθεί τη σταθερότητα ή τη δικαιοσύνη, αυτή η ευθυγράμμιση έχει ενθαρρύνει εξτρεμιστικές παρατάξεις και έχει περιπλέξει τις ειρηνευτικές προσπάθειες.
Κρίσιμο είναι ότι αυτός ο επικίνδυνος δεσμός δεν περιορίζει την απειλή του μόνο στη Νότια Ασία. Οι αυξανόμενοι δεσμοί της Τουρκίας με το Πακιστάν και η φαινομενική της προθυμία να ενδυναμώσει ισλαμιστικές ομάδες εγκυμονούν σοβαρούς κινδύνους για το Ισραήλ και τους περιφερειακούς συμμάχους του ( Ελλάδα-Κύπρος).
“Η δημόσια υποστήριξη του Ερντογάν προς τη Χαμάς, οι δεσμοί της κυβέρνησής του με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και η ολοένα και πιο ανταγωνιστική στάση της Άγκυρας απέναντι στο Ισραήλ είναι βαθιά ανησυχητικές.
Ενισχύοντας έμμεσα δίκτυα που συνδέονται με εξτρεμιστικές ομάδες με έδρα το Πακιστάν, η Τουρκία συμβάλλει σε μια ευρύτερη περιφερειακή αποσταθεροποίηση που απειλεί να ενθαρρύνει τους αντι-ισραηλινούς παράγοντες και να μετατοπίσει την ισορροπία δυνάμεων με τρόπους που θα μπορούσαν να προκαλέσουν ευρύτερη σύγκρουση.
Τα όπλα, η εκπαίδευση και η ιδεολογική υποστήριξη που ρέουν από την Τουρκία στο Πακιστάν θα μπορούσαν εύκολα να βρουν τον δρόμο τους σε άλλα θέατρα, από το Κασμίρ μέχρι τη Γάζα, όπου τρομοκρατικές ομάδες στοχεύουν Ισραηλινούς πολίτες και υποδομές”, καταλήγουν οι Ισραηλινοί.