Σκοπός της περιοδείας του είναι να συναντηθεί με τους Ευρωπαίους βουλευτές και να δημιουργήσει ομάδες κοινοβουλευτικής εκστρατείας με την ονομασία «Φίλοι του Κασμίρ» (FoK). Η λειτουργία τέτοιων ομάδων θα είναι να προωθήσουν την πακιστανική αφήγηση σχετικά με το Κασμίρ, η οποία έχει σχεδιαστεί από το ISPR ή το τμήμα Υπηρεσιών-Δημοσίων Σχέσεων του πακιστανικού στρατού.
Ενώ βρισκόταν στο Μπέρμιγχαμ στο ΗΒ, ο Πρόεδρος Mahmood συναντήθηκε με αρκετούς βρετανούς μουσουλμάνους βουλευτές πακιστανικής καταγωγής και ανακοίνωσε τη σύσταση της πρώτης τέτοιας κοινοβουλευτικής ομάδας FoK στο ιρλανδικό κοινοβούλιο.
Στις 12 Ιουνίου έφτασε στην Αμβέρσα του Βελγίου όπου άρχισε να πραγματοποιεί συναντήσεις με τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με σκοπό την ίδρυση FoK στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και σε όλη την Ευρώπη.
Σύμφωνα με τον Πρόεδρο Mahmood, το καθήκον που θα δοθεί στις ομάδες FoK θα είναι να αναδεικνύουν τις φρικαλεότητες που διαπράττει η Ινδία στην κοιλάδα του Κασμίρ και να εκστρατεύουν για να ενσωματωθεί το Κασμίρ στο Πακιστάν. Οι ομάδες θα παρουσιάσουν την Ινδία ως καταπιεστή του λαού του Κασμίρ.
Σε αυτό το άρθρο σκοπεύω να φέρω την επικαιρότητα στην προσοχή του συνειδητοποιημένου αναγνώστη. Για να το κάνω αυτό, πρόκειται να παρουσιάσω σκληρά ιστορικά γεγονότα που όχι μόνο θα εκθέσουν το Πακιστάν και την ανδρείκελο κυβέρνηση του PoJK, αλλά και τους φόβους μου ότι το FoK πρόκειται να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο για την προώθηση ψευδών αφηγήσεων σχετικά με το ζήτημα του Κασμίρ επίσης ως παροχή νομιμότητας στην τρομοκρατία που χρηματοδοτείται από το κράτος του Πακιστάν στην επικράτεια της Ινδικής Ένωσης Τζαμού και Κασμίρ.
Αρχικά, ας δούμε μερικά ιστορικά γεγονότα σχετικά με το Τζαμού και το Κασμίρ και ας αποκαλύψουμε το ψέμα στον ισχυρισμό ότι το Τζαμού & Κασμίρ καταλαμβάνεται από την Ινδία.
Την εποχή της διχοτόμησης της ινδικής υποηπείρου στις 14 Αυγούστου 1947, ο νόμος περί ανεξαρτησίας της Ινδίας που ψηφίστηκε από το Κοινοβούλιο του Γουέστμινστερ το 1935 στο Λονδίνο έδωσε το δικαίωμα σε περισσότερα από 500 πριγκιπικά κράτη στην Ινδία που θα διχοτομηθούν θα έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν εάν ήθελε να ενταχθεί στις κυριαρχίες της Ινδίας ή του Πακιστάν ή να είναι ανεξάρτητος.
Ο Μαχαραγιάς (Βασιλιάς) της πολιτείας Τζαμού και Κασμίρ, Χάρι Σινγκ, υπέγραψε συμφωνία Stand Still με τον ιδρυτή και πρώτο γενικό κυβερνήτη του Πακιστάν, Muhammed Ali Jinnah. Μια παρόμοια συμφωνία ήταν υπό διαπραγμάτευση με την ινδική κυβέρνηση. Ωστόσο, στις 22 Οκτωβρίου 1947, μόλις 68 ημέρες μετά τη διχοτόμηση της ινδικής υποηπείρου, ο στρατός του Πακιστάν μαζί με μισθοφόρους φυλών από την τότε βορειοδυτική συνοριακή επαρχία που γειτνιάζει με το Αφγανιστάν, εξαπέλυσαν αιφνιδιαστική επίθεση στην πολιτεία Τζαμού & Κασμίρ.
Αιφνιδιάστηκε ο Μαχαραγιάς και οι κρατικές δυνάμεις πιάστηκαν απροετοίμαστες. Πακιστανοί εισβολείς βάδισαν μέσα από χωριά, πόλεις και πόλεις λεηλατώντας και σφαγιάζοντας Ινδουιστές και Σιχ που σύντομα μετατράπηκαν σε γενοκτονία. Στην περιοχή μου στο Μιρπούρ σκοτώθηκαν Ινδουιστές και Σιχ άνδρες, γυναίκες και παιδιά.
Στη συνέχεια, ένας πανικόβλητος Μαχαραγιάς πλησίασε τον τότε Γενικό Κυβερνήτη της Ινδίας Λόρδο Μάουντμπάτεν και τον πρωθυπουργό Νεχρού. Δεδομένου ότι η πολιτεία Τζαμού και Κασμίρ δεν είχε προσχωρήσει στην Ινδία, ο Λόρδος Μαουντμπάτεν δεν μπόρεσε να στείλει κανένα στρατό στην πολιτεία. Ήταν αυτή τη στιγμή που ο Μαχαραγιάς Χάρι Σινγκ αποφάσισε να ενταχθεί στην Ινδική Δημοκρατία και στις 26 Οκτωβρίου 1947 υπογράφηκε ένα έγγραφο προσχώρησης.
Στις 27 Οκτωβρίου τα ινδικά στρατεύματα άρχισαν να προσγειώνονται στο αεροδρόμιο Σριναγκάρ που ήταν η πρωτεύουσα του πολιορκημένου κράτους. Τα ινδικά στρατεύματα απώθησαν επιτυχώς τους Πακιστανούς εισβολείς, απελευθερώνοντας πολυάριθμες περιοχές όπου είχαν συσσωρευτεί πτώματα σκοτωμένων Ινδουιστών και Σιχ στις πλατείες των χωριών και των πόλεων και βρέθηκαν σκορπισμένα στους δρόμους των πόλεων.
Κατόπιν εντολής του Γενικού Κυβερνήτη της Ινδίας Λόρδου Μάουντμπάτεν, ο τότε πρωθυπουργός της Ινδίας Τζαουαχαρλάλ Νεχρού προσέγγισε το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών (ΣΑΗΕ) για να ζητήσει την παρέμβασή του. Το ΣΑΗΕ ζήτησε κατάπαυση του πυρός και συστάθηκε επιτροπή του ΟΗΕ για την Ινδία και το Πακιστάν (UNCIP).
Τα ευρήματα της UNCIP κατέστησαν σαφές ότι το Πακιστάν και όχι η Ινδία ήταν ο επιτιθέμενος και ότι το Τζαμού & Κασμίρ ήταν μέρος της ινδικής ένωσης.
Υπό το φως των πορισμάτων της UNCIP, το ΣΑΗΕ ζήτησε από το Πακιστάν να αποσύρει τα στρατεύματά του μαζί με όλους τους αλλοδαπούς από τα εδάφη που παρέμειναν υπό την κατοχή του Πακιστάν. Το Πακιστάν δεν συμμορφώθηκε ποτέ.
Το ΣΑΗΕ επέτρεψε στην Ινδία να τοποθετήσει έναν ελάχιστο αριθμό στρατιωτικού προσωπικού που θα απαιτούνταν για την τήρηση του νόμου και της τάξης και την απομάκρυνση των Πακιστανών εισβολέων.
Το εύρος αυτού του άρθρου δεν μου επιτρέπει να εμβαθύνω στις μικρές λεπτομέρειες της έκθεσης UNCIP ή των ψηφισμάτων του ΣΑΗΕ, αλλά είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι τα τελευταία 75 χρόνια το Πακιστάν έχει δημιουργήσει μια αφήγηση που απεικονίζει την Ινδία ως τον επιτιθέμενο και τον παραβάτη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Κασμίρ. Γεγονός είναι ότι τα τελευταία 75 χρόνια το Πακιστάν αρνήθηκε στον λαό του PoJK και το Πακιστάν που κατέχει το Gilgit-Baltistan το δικαίωμα σε βασικά οικονομικά, πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα.