Ο γνωστός Αμερικανός αναλυτής του ινστιτούτου AEI, Μάικλ Ρούμπιν μετά την πτώση της Συρίας του Άσαντ, αποκαλύπτει το βαθύτερο σχέδιο των ΗΠΑ για την ρωσική έως τώρα ναυτική βάση της Ταρτούς στην Λατάκκεια της Συρίας.
“Η Αμερική πρέπει να συνάψει συμφωνία για να καταλάβει τη ρωσική ναυτική βάση Ταρτούς στη Συρία. Η 53χρονη διακυβέρνηση της οικογένειας Άσαντ έχει τελειώσει.
Ο Άσαντ έχει τραπεί σε φυγή, με τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης να αναφέρουν ότι βρίσκεται στη Μόσχα μαζί με την οικογένειά του.
Είναι το τέλος μιας εποχής όχι μόνο για τους Άσαντ, αλλά και για τους Αλαουίτες της Συρίας, την μειονοτική σιιτική παραφυάδα από την οποία καταγόταν.
Οι νικητές ηγέτες της συριακής αντιπολίτευσης μπορούν να πουν ότι δεν θα αντεκδικήσουν, αλλά οι Αλαουίτες θα ήταν ανόητοι να τους πιστέψουν.
Πρώτον, η ανειλικρίνεια είναι συνηθισμένη στη Μέση Ανατολή. Ακριβώς όπως πράττει ο Τούρκος ηγέτης Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πριν από δύο δεκαετίες, ενώ ο ηγέτης της Hay’at Tahrir al-Sham, Abu Muhammad al-Jawlani μπορεί απλώς να παίζει με την Δύση ανόητα, λέγοντας σε δυτικούς αναλυτές και διπλωμάτες, αυτά που θέλουν να ακούσουν ενώ εδραιώνει την εξουσία του.
Δεύτερον, το καθεστώς Άσαντ δολοφόνησε εκατοντάδες χιλιάδες Σουνίτες Σύρους.
Η αιματοχυσία είναι γεγονός και οι απλοί Σύροι μπορεί να μην μετριάσουν τον θυμό τους επειδή ένας νέος ηγέτης προτρέπει μέτρο στην εξόντωση των αντιπάλων.
Οι περισσότεροι Σύροι Αλαουίτες ζουν στη Λατάκια, την περιοχή της Συρίας κατά μήκος της ακτής της Μεσογείου βόρεια του Λιβάνου, και νότια της κατεχόμενης από την Τουρκία επαρχίας του Χατάι Αλεξανδρέττα.
Η Λαττάκεια είναι, όχι τυχαία, η έδρα της ναυτικής βάσης της Ρωσίας στην Ταρτούς.
Ενώ ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δηλώνει ότι τα ρωσικά Πολεμικά Πλοία εξακολουθούν να βρίσκονται στο Ταρτούς, αναφορές από τη Συρία υποδηλώνουν ότι οι Ρώσοι που σταθμεύουν εκεί φεύγουν, και όχι απαραίτητα με τάξη, καθώς η επιστροφή στη Ρωσία πιθανότατα σημαίνει άμεση ανακατεύθυνση στο ουκρανικό μέτωπο.
Οι ρεαλιστές όπως ο Τραμπ, που πιστεύουν ότι δεν υπάρχουν μόνιμοι φίλοι ή εχθροί, αλλά μόνο αμοιβαία συμφέροντα, σε συνδυασμό με την αναταραχή στη Συρία έχει ανακατέψει την τράπουλα.
Το κύριο συμφέρον των Αλαουιτών αφορά πλέον την επιβίωση τους, όχι την δημιουργία «Άξονα Αντίστασης» με το Ιράν ή το να παίξουν τον πληρεξούσιοι του Πούτιν.
Σε αυτό το σημείο ο Τραμπ θα πρέπει να προσφέρει μια συμφωνία, “οι Ηνωμένες Πολιτείες θα υποστήριζαν την αυτονομία των Αλαουιτών στη Λατάκεια για να αντικατοπτριστεί η αυτονομία των Κούρδων στη βορειοανατολική Συρία.
Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ θα ήταν πρόθυμο να υπερασπιστεί τους Αλαουίτες με αεροπορική δύναμη εάν οι συριακές σουνιτικές δυνάμεις επιδιώξουν να πιέσουν στην περιοχή”.
Σε αντάλλαγμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα καταλάμβαναν τη ρωσική ναυτική βάση στο Ταρτούς.
Αυτό θα ήταν με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια.
Πρώτον, χωρίς βάση στην Ανατολική Μεσόγειο, το ρωσικό Πολεμικό Ναυτικό δεν θα μπορούσε πια εύκολα να κινείται στην Μεσόγειο και θα παρέμενε στη Μαύρη Θάλασσα όπου οι Ουκρανοί θα μπορούσαν να το χτυπήσουν.
Δεύτερον, καθώς η Ανατολική Μεσόγειος αποκτά στρατηγική σημασία, μια βάση με το κλειδί στην Συρία θα μπορούσε να είναι ακριβώς αυτό που απαιτούν οι Ηνωμένες Πολιτείες, για να συμπληρώσουν τη μόνιμη παρουσία τους στον κόλπο της Σούδας και στην Αλεξανδρούπολη.
Ειλικρινά, μια μόνιμη παρουσία του Ναυτικού των ΗΠΑ στην Ταρτούς θα βοηθούσε επίσης στον περιορισμό μιας ολοένα και πιο αλυτρωτικής και αποσταθεροποιητικής
Η ιδέα της ανάληψης μιας ρωσικής βάσης δεν είναι τραβηγμένη.
Η μίσθωση της βάσης στην Ταρτούς θα μπορούσε να είναι εξίσου σημαντική από πλευράς στρατηγικής και έχει μικρό κόστος.
Τι θα μπορούσε να είναι καλύτερο από την εστίαση του Τραμπ στο να έχουν πληρώσει οι Ρώσοι φορολογούμενοι για την ανοικοδόμηση και την αναβάθμιση αυτών των εγκαταστάσεων ( και να τις χρησιμοποιούν πλέον οι ΗΠΑ);
Επίσης, ούτε η παρουσία των ΗΠΑ σημαίνει ανταγωνισμό με το νέο συριακό καθεστώς.
Αν μη τι άλλο, μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων των ΗΠΑ πάνω από τη Λατάκια μπορεί να δώσει στο νέο συριακό καθεστώς στη Δαμασκό, την δικαιολογία για τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου.
Ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν μπορεί να μην έχει την ενέργεια ή την επιθυμία τον τελευταίο μήνα της θητείας του να αναλάβει ηγετικό ρόλο στις εξωτερικές υποθέσεις, αλλά η ομάδα του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας του θα πρέπει να συνεργαστεί με τους διορισμένους του Τραμπ, για να διατηρήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα και να αδράξει την ευκαιρία για να προωθήσει τα συμφέροντα των ΗΠΑ για μια γενιά.
Ήρθε η ώρα να αντικαταστήσουμε τη Ρωσία ως προστάτη της Λαττάκειας και μισθωτές της Ταρτούς”, κατέληξε ο ίδιος.