Όπως είπε ο Πρώσος στρατηγός Καρλ φον Κλαούζεβιτς, «Ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα». Όταν η διπλωματία αποτυγχάνει, ξεκινά ο πόλεμος.
”Ο στολίσκος βοήθειας Sumud, που απέπλευσε από τη Βαρκελώνη για να επιστήσει την προσοχή στα «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» που συνεχίζει να διαπράττει το Ισραήλ στη Γάζα, δέχτηκε επίθεση από ισραηλινούς κρατικούς πειρατές. Περίπου 200 ακτιβιστές, συμπεριλαμβανομένων 20 Τούρκων πολιτών, πιάστηκαν όμηροι.
Στο διεθνές δίκαιο, οι πράξεις ορίζονται ως «θαλάσσια πειρατεία» και οι ίδιοι οι πειρατές τιμωρούνται όπου κι αν βρεθούν. Κάθε κράτος έχει την εξουσία, ακόμη και το καθήκον, να παρεμβαίνει και να τιμωρεί τους πειρατές.
Πράγματι, το Υπουργείο Εξωτερικών, σε ανακοίνωσή του, χαρακτήρισε την ισραηλινή επίθεση στον Στολίσκο Sumud ως «πειρατεία». Ωστόσο, καμία χώρα, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας, δεν παρενέβη εναντίον του Ισραήλ. Χωρίς αυτό, οι δηλώσεις είναι άχρηστες. Επιπλέον, η σιωπή της Άγκυρας σχετικά με το Συμβούλιο Ειρήνης στη Γάζα (Συμβούλιο Τραμπ), στο οποίο συμμετείχε ο Ερντογάν μαζί με τον Νετανιάχου, και η δήλωσή του που δυσφημούσε τον Στολίσκο Sumud, κατέστησαν τη δήλωση του Υπουργείου Εξωτερικών αναποτελεσματική.
Η ισραηλινή επίθεση έλαβε χώρα κοντά στην Κρήτη, εντός της ζώνης έρευνας και διάσωσης της Ελλάδας. Η μη ανταπόκριση του στολίσκου στις κλήσεις κινδύνου δίνει την εντύπωση ότι η Ελλάδα, η οποία διεκδικεί δικαιώματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο ακόμη και εκτός των δικών της θαλάσσιων περιοχών, συνεργάζεται με το Ισραήλ. Αυτό το περιστατικό είναι το τελευταίο σε μια αλυσίδα γεγονότων που καταδεικνύουν τη συνεργασία της Ελλάδας με το Ισραήλ εναντίον της Τουρκίας. Είναι σημαντικό ότι η Τουρκία, η οποία έστειλε αεροπλάνα στην Κρήτη για να μεταφέρει τους ακτιβιστές από τον στολίσκο στην Κωνσταντινούπολη, δεν αντέδρασε στις ενέργειες της Ελλάδας.
Από τότε που ανέβηκε στην εξουσία το 2002, το AKP φαίνεται να έχει ξεχάσει τον πιο σημαντικό κανόνα της διπλωματίας παραμένοντας αδιάφορο στις ενέργειες της Ελλάδας που βλάπτουν τα ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας. Τα κράτη μπορούν να συμβιβάσουν τα συμφέροντά τους μόνο σε κάποιο βαθμό, υπό την προϋπόθεση ότι είναι αμοιβαίο. Μόλις φτάσει σε αυτό το σημείο, δεν μπορούν πλέον να υποχωρήσουν και αναγκάζονται να πολεμήσουν. Η διπλωματία υπάρχει για να εμποδίζει τα κράτη να πέσουν σε αυτήν την κατάσταση. Ο τρόπος για να γίνει αυτό είναι να αξιολογηθούν σωστά οι εξελίξεις, προστατεύοντας παράλληλα τα εθνικά συμφέροντα και να αντιδρούν στα γεγονότα έγκαιρα και επαρκώς.
Όπως καταδεικνύει το περιστατικό του Στόλου Sumud, η Ελλάδα ακολουθεί, με μεγαλύτερη τόλμη και απερισκεψία, τη μακροχρόνια πολιτική της να κατασχέσει βίαια αυτά που θεωρεί δικά της δικαιώματα έναντι της Τουρκίας, με την υποστήριξη άλλων. Όπως πάντα σε όλη την ιστορία, η Ελλάδα ενθαρρύνεται σε αυτή την προσπάθεια από κράτη όπως οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία, ή από ομάδες κρατών όπως η ΕΕ, της οποίας η Τουρκία δεν είναι μέλος. Η συνεργασία που προσπαθεί να αναπτύξει η Ελλάδα με το Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένης και της Κυπριακής Δημοκρατίας, εκμεταλλευόμενη την αδικαιολόγητη επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, η οποία αγνοεί το διεθνές δίκαιο, αποτελεί ένα ακόμη σκέλος αυτής της εξωτερικής υποστήριξης. Τα βήματα που γίνονται προς αυτή τη συνεργασία δίνουν την εντύπωση ότι το Ισραήλ βλέπει επίσης την Τουρκία ως αντίπαλο και προσπαθεί να την εξουδετερώσει επιστρατεύοντας την υποστήριξη των ΗΠΑ. Αυτές είναι εξελίξεις που η Τουρκία πρέπει να παρακολουθεί προσεκτικά και να λαμβάνει έγκαιρες και επαρκείς προειδοποιήσεις και προφυλάξεις.
Η Τουρκία δεν μπορεί να εγκαταλείψει τα ζωτικά της συμφέροντα. Ωστόσο, εάν δεν αντιδράσει στα γεγονότα έγκαιρα και επαρκώς, η άλλη πλευρά θα ενθαρρυνθεί, κάνοντας ένα βήμα μπροστά κάθε φορά και ωθώντας την Τουρκία σε ένα σημείο από το οποίο δεν μπορεί να υποχωρήσει.
Η Τουρκία δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να αγωνιστεί για να προστατεύσει τα συμφέροντά της. Για την Ελλάδα, το Ισραήλ ή την Ελληνοκυπριακή Διοίκηση το να ωθήσουν την Τουρκία σε αυτό το σημείο θα ήταν ένα σοβαρό λάθος που θα τους κόστιζε ακριβά, όπως έχουν κάνει επανειλημμένα στο παρελθόν (ο Πόλεμος της Ανεξαρτησίας, η Επιχείρηση Ειρήνης στην Κύπρο, οι κρίσεις της Θάσου και του Καρντάκ). Παρά το γεγονός ότι έχασε μεγάλο μέρος της δύναμής της υπό την κυβέρνηση του ΑΚΡ, η Τουρκία είναι ένα κράτος ικανό να κάνει το δίδυμο ΗΠΑ-Ισραήλ, που δεν μπορεί καν να αντιμετωπίσει το Ιράν, και την Ελλάδα, ανεξάρτητα από το με ποιον συμμαχεί, να πληρώσουν βαρύ τίμημα.
Ωστόσο, η σωστή πολιτική για την Τουρκία είναι να αλλάξει την κυβέρνηση που παραμένει αδιάφορη ή αναγκάζεται να παραμείνει αδιάφορη, για να αποφύγει να πολεμήσει οποιονδήποτε και να αποφύγει να πάει σε πόλεμο. Όπως είπε ο Ατατούρκ, «Εκτός αν η ζωή του έθνους βρίσκεται σε κίνδυνο, ο πόλεμος είναι έγκλημα».