Το περασμένο έτος ήταν πολύ αβέβαιο στο Πακιστάν. Υπήρξαν πολλά ανατρεπτικά γεγονότα που δοκίμασαν τα εύθραυστα δημοκρατικά θεμέλια της χώρας. Υποστηρικτές της αντιπολίτευσης, του πολιτικού κόμματος Tehreek-e-Insaf (PTI) του Πακιστάν, επιτέθηκαν σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις μετά τη σύλληψη του ηγέτη τους, Imran Khan. Η κυβέρνηση ανέλαβε σθεναρά μέτρα, συλλαμβάνοντας πολλούς υποστηρικτές του κόμματος PTI. Υπήρξαν επίσης αμφισβητούμενες εκλογές που έχουν εγείρει ανησυχίες σχετικά με τη δίκαιη διαδικασία ψηφοφορίας. Ως αποτέλεσμα, το Πακιστάν αντιμετωπίζει τώρα τεράστιες προκλήσεις εξαιτίας αυτών των ταραγμένων γεγονότων.
Η αυξανόμενη αστάθεια και η βία σημάδεψαν την περίοδο που οδήγησε στην αναμέτρηση της 9ης Μαΐου. Οι λεπτομέρειες του συμβάντος είναι ακόμη αδιευκρίνιστες. Ωστόσο, οδήγησαν σε αυξημένη δυσπιστία μεταξύ του κατεστημένου και του PTI. Αυτή η φορά έμοιαζε με τα σκοτεινά χρόνια της γερμανικής ιστορίας από το 1923 έως το 1933, όταν η δημοκρατία διαλύθηκε και η απολυταρχία κυριάρχησε. Το κατεστημένο λέει ότι το PTI προσπάθησε να πάρει την εξουσία, όπως το αποτυχημένο Putsch της Beer Hall των φασιστών. Το PTI κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι σχεδίαζε μια ψεύτικη επίθεση, κάνοντας μια σύγκριση με το περιστατικό της πυρκαγιάς στο Ράιχσταγκ, για το οποίο λανθασμένα κατηγορήθηκαν οι κομμουνιστές.
Η νέα κυβέρνηση, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Σεχμπάζ Σαρίφ, μετά βίας κρατά την εξουσία παρά την υποστήριξη του ισχυρού κατεστημένου. Η χώρα αντιμετωπίζει αυξανόμενες οικονομικές προκλήσεις και αυξανόμενη δημόσια δυσαρέσκεια. Οι βασικές υποδομές όπως η υγειονομική περίθαλψη και η εκπαίδευση βρίσκονται σε αταξία, τα ποσοστά φτώχειας έχουν αυξηθεί, ο υψηλός πληθωρισμός έχει επηρεάσει αρνητικά τη διαβίωση των ανθρώπων, η εθνική οικονομία έχει αποδυναμωθεί και οι τρομοκρατικές επιθέσεις είναι συχνές. Ενώ άλλα αναπτυσσόμενα έθνη σημειώνουν πρόοδο, το Πακιστάν αντιμετωπίζει διαρκώς εσωτερικές διαμάχες εξουσίας και οικονομική κατάρρευση.
Η τρέχουσα κατάσταση παρουσιάζει σημαντικές προκλήσεις και αβεβαιότητα σχετικά με τα πιθανά αποτελέσματα. Οι αρχές θέλουν το PTI να αναλάβει την ευθύνη για τη βία της 9ης Μαΐου και να ζητήσει συγγνώμη από το έθνος. Ωστόσο, το PTI αρνείται να παραδεχτεί τον ρόλο του στη βία της 9ης Μαΐου και ισχυρίζεται ότι η πολιτική κυβέρνηση ανήλθε στην εξουσία παράνομα. Θεωρεί την κυβέρνηση ανάξιο διαπραγματευτικό εταίρο. Υπάρχει μια αυξανόμενη ανησυχία ότι η αντιπαράθεση οδεύει προς μια αντιπαράθεση που μπορεί να μην τελειώσει ειρηνικά.
Η επίτευξη εθνικής αρμονίας απαιτεί ανιδιοτελείς, θαρραλέους ηγέτες αφοσιωμένους στο χτίσιμο γεφυρών και όχι τειχών. Το πρόβλημα είναι ότι η πολιτική διαδικασία στο Πακιστάν έχει γίνει μια προσωπική μάχη εξουσίας. Οι έντονες συζητήσεις, οι διχαστικές εκστρατείες και η διαμόρφωση της κοινής γνώμης για την παρουσίαση γεγονότων είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των πολιτικών εκστρατειών. Τα πολιτικά κόμματα και οι ηγέτες λειτουργούν σαν λατρείες – συκοφαντικές και αυταρχικές, αντί να επικεντρώνονται στην ενίσχυση της δημοκρατίας ή στη δέσμευση για δημόσια υπηρεσία.
Επιπλέον, ορισμένοι θεσμοί με επιρροή έχουν σημαντικό αντίκτυπο στη δημοκρατική διαδικασία, γεγονός που εγείρει ανησυχίες σχετικά με τη δικαιοσύνη και την αμεροληψία. Αυτοί οι θεσμοί μπορούν να σχεδιάσουν, να σχεδιάσουν και να χειραγωγήσουν εκλογές. Αυτή η δομή στερείται κατάλληλης λογοδοσίας και εποπτείας, γεγονός που έρχεται σε αντίθεση με τις βασικές συνταγματικές αρχές της διάκρισης των εξουσιών.
Σε μια δημοκρατία, όλα τα κόμματα πρέπει να συζητήσουν και να επιλύσουν τα προβλήματα από κοινού. Είναι ζωτικής σημασίας γιατί επιτρέπει σε όλους να μοιραστούν τις ανησυχίες τους και να βρουν λύσεις. Ένα μέρος που επιμένει σε προϋποθέσεις δεν είναι χρήσιμο. Η απόφαση του PTI να διαπραγματευτεί μόνο με το κατεστημένο περιορίζει τις πιθανότητες εξεύρεσης λύσεων στην τρέχουσα κρίση.
Ωστόσο, όταν η κυβέρνηση και το κατεστημένο ελέγχουν την κρατική εξουσία και πόρους, έχουν ένα πλεονέκτημα έναντι των άλλων. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι ηγέτες θα πρέπει να ακούσουν, να παραδεχτούν λάθη του παρελθόντος και να βρουν μια λύση στην οποία συμφωνούν όλοι αντί να χρησιμοποιούν απλώς την εξουσία τους για να επιβάλλουν τη θέλησή τους.
Κυβέρνηση και αντιπολίτευση αντιμετωπίζουν μια κρίσιμη απόφαση: να συνεχίσουν τις διαπραγματεύσεις ή να καταφύγουν στη βία. Εάν η κυβέρνηση αγνοήσει την αυξανόμενη απογοήτευση και δυσαρέσκεια του κοινού, κινδυνεύει με σοβαρή δημόσια αντίδραση. Πολλοί Πακιστανοί πιστεύουν ότι το πολιτικό σύστημα τους απέτυχε, δουλεύοντας για να εδραιώσει τα πλεονεκτήματα της ελίτ αντί να υπηρετεί τους ανθρώπους.
Εάν δεν γίνουν διαπραγματεύσεις, η αντιπολίτευση θα ξεκινήσει κίνημα διαμαρτυρίας για την ανατροπή της κυβέρνησης. Το κράτος μπορεί να χρησιμοποιήσει πιο κατασταλτικές τακτικές εάν το κίνημα της αντιπολίτευσης αποκτήσει δυναμική. Αυτά θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν τη διακοπή των δημόσιων διαδηλώσεων, τον περιορισμό της ελευθερίας του λόγου, τη χρήση βίας κατά πολιτικών ακτιβιστών, την αύξηση της ψηφιακής επιτήρησης και την απαγόρευση του PTI.
Το μέλλον της χώρας κινδυνεύει λόγω της πολωτικής πολιτικής και των θεσμικών παρεμβάσεων. Πρόκειται για μια ζοφερή αντιπαράθεση που περιλαμβάνει δυναμική εξουσίας, αντιμαχόμενες προσωπικότητες και οικονομικές πιέσεις. Καμία πλευρά δεν είναι διατεθειμένη να συμβιβαστεί, οπότε το ερώτημα παραμένει: ποιος θα υποχωρήσει πρώτος; Μια θλιβερή κατάσταση πραγμάτων.