Εδώ και μήνες, ήδη από τις ημέρες προ της «σεισμικής διπλωματίας», είχε ανακύψει ως θέμα συζήτησης στον ελληνικό χώρο, το κατά πόσον η μία ή άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος στην Τουρκία, εν όψει των Προεδρικών εκλογών, θα αποδεικνυόταν η πλέον «πρόσφορη» και «επικερδής» για την ελληνική εξωτερική πολιτική, εν Κύπρω και εν Ελλάδι.
Δεν χρήζει πιστεύουμε περαιτέρω διευκρίνησης, η ένθεν-κακείθεν επιχειρηματολογία, για τα θετικά ή τα αρνητικά μιας πιθανής αλλαγής προσώπου στην προεδρική θέση, καθόσον, μετά από το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των τουρκικών εκλογών στις 14 Μαΐου, είναι σχεδόν μαθηματικά εξασφαλισμένη η παράταση της «θητείας» Ρ.Τ. Ερντογάν.
ΤΟΥ ΔΡ. Λαγγίδη Αφεντούλη
ΠΗΓΗ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΥΠΡΟΥ
Το κείμενο αυτό μάλιστα προεξοφλώντας ουσιαστικά το αποτέλεσμα, θα κινηθεί επί τη βάση της παραδοχής ότι, της υγείας του νυν τούρκου προέδρου επιτρεπούσης, για -τουλάχιστον;- πέντε έτη ακόμη, επικεφαλής του τουρκικού κράτους θα παραμείνει το ίδιο πρόσωπο. Γεγονός παραμένει, πως η αντίληψη «ο διάβολος που γνωρίζουμε – the Devil we know» καλά κρατεί στην ελληνική δημόσια συζήτηση, κάτι που ομολογουμένως σε κάποιο βαθμό υπήρξε αναμενόμενο, αφ ής στιγμής, οι εκλογικές διαδικασίες μέχρι τούδε τουλάχιστον, δεν επηρεάσθηκαν σε σημαντικό βαθμό, από το κλίμα στις διμερείς σχέσεις.
Σε κάποιο βαθμό επίσης, αυτό ήταν και το ζητούμενο, τουλάχιστον από ελληνικής πλευράς. Όντας όμως πολύ κοντά στην ολοκλήρωση του «μαραθωνίου» των εκλογών και στις δυο χώρες, μοιραία η προσοχή θα επανέλθει στην πραγματικότητα, ή καλύτερα στην κανονικότητα περιχαρακωμένων θέσεων, που η «μείωση της έντασης» δεν μπορεί να ανατρέψει, εκτός κι αν υπάρξει «θεμελιώδης αλλαγή διαθέσεων» τουλάχιστον στη μια πλευρά. Και τη στιγμή που στην άλλη πλευρά, τούτο δεν πιστοποιείται από την παραμικρή έστω υποχώρηση στις θέσεις της, εύκολα καταλήγει κανείς στην σκέψη ότι η πλευρά που θα κληθεί να προβεί σε παραχωρήσεις-υποχωρήσεις, θα είναι η πλέον «νούσιμη», δεκτική και ευπροσήγορη σε πιέσεις.
Οι «πιέσεις» πραγματικές, ή στο φαντασιακό επίπεδο, ήταν η κανονικότητα σχεδόν, εδώ και πολλές δεκαετίες, με ελάχιστους να μπαίνουν στη βάσανο της λογικής επεξεργασίας της πρότασης, που εξαντλείται στο «αναμενόμενες οι πιέσεις, πλην μη αποδεκτές όταν θίγουν ζωτικά εθνικά συμφέροντα». Αν θεωρήσει κανείς ως δεδομένο ότι η «Δύση» θα συνεχίσει να αντιπαρατίθεται στο καθεστώς Ερντογάν, και ότι αυτή η αντιπαράθεση μονοσήμαντα θα βαίνει υπέρ των ελληνικών συμφερόντων, η επανεκλογή του τελευταίου, σε θεωρητικό επίπεδο, θα εξυπηρετούσε έστω κι οριακά τα εθνικά συμφέροντα.
Δυστυχώς, η -και σχετικά πρόσφατη- Ιστορία, έχει να μας προσφέρει αρκετά παραδείγματα περιστάσεων, όπου ο «αναπροσανατολισμός» της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, δεν οδήγησε τη «Δύση» σε τιμωρητικές στάσεις και δράσεις, αλλά σε μια παραδοχή/εκλογίκευση του τύπου «λογικό είναι η Τουρκία να υιοθετεί διαφοροποιημένες από τη συμμαχική ορθοδοξία, θέσεις» με την επωδό «η σημερινή Τουρκία δεν είναι η ίδια με δυο δεκαετίες πίσω». Μήπως όμως δεν είναι σχεδόν το ίδιο «σενάριο» με αυτό της Τουρκίας του πρώτου ημίσεως της δεκαετίας του 1960, όταν είχαν μεσολαβήσει η Κρίση της Κούβας ,τα πρώτα διακοινοτικά επεισόδια και το «τελεσίγρταφο Τζόνσον»;
Μήπως και τότε, όπως και σήμερα, η «ορατή και άμεση απειλή διοακινδύνευσης της θέσης της Τουρκίας», δεν αποτέλεσε το βασικό αφήγημα, ώστε να μη διαρραγούν πλήρως οι σχέσεις της Δύσης με την Τουρκία; Μήπως το ίδιο δεν συνέβη και τότε, όταν η Τουρκία χρησιμοποίησε την τότε Σοβιετική Ένωση (όπως σήμερα τη Ρωσία) , ως «αντίβαρο» στη σχέση με τη Δύση, εξασφαλίζοντας φυσικά, ανταλλάγματα; Ή με την «προσαρμοσμένη Μεσανατολική της πολιτική» και το «άνοιγμα» και την «διεύρυνση» του πεδίου, προς άλλους;
Ο προσεκτικός παρατηρητής της δυτικής αρθρογραφίας -αρχικά- ήδη διαπιστώνει την «διολίσθηση» προς την συγκατάβαση, την συνδιαλλαγή, με μια Τουρκία της οποία τα συμφέροντα πρέπει να «αφουγκράζονται» οι δυτικοί, με την πραγματικότητα ενός ηγέτη όπως ο Ερντογάν με «ιδιαιτερότητες» έναντι του οποίου οφείλει να πρυτανεύσει ο «πραγματισμός»
Το πρόβλημα για την Κύπρο και την Ελλάδα, είναι ότι αυτός ο «διάβολος που γνωρίζουμε» υπήρξε και παραμένει έτη φωτός πιο ικανός από μια «κοσμική» αντιπολίτευση, ένα πρόσωπο που είναι σε θέση να ανατάξει τις ζημίες των τελευταίων ετών της διακυβέρνησης του, και να προσφέρει ένα -στρεβλό και επικίνδυνο για όλους τους άλλους- όραμα για το λαό του και τη χώρα του. Αναφανδόν «ψηφίσαμε» Ερντογάν στην ημεδαπή, και τα επίχειρα αυτής της επιλογής δεν θα αργήσουν να διαφανούν. Ευχηθήκαμε «συνέχεια σε αυτό που γνωρίζουμε» και τώρα θα διαπιστώσουμε το «όφελος» και το κόστος των ευχών μας.
DEFENCEPOINT.GR