Μια σειρά γεγονότων, που καταδεικνύουν την ύπαρξη εύφλεκτων υλικών αλλά και την ολιγωρία των Αρχών, που θα μπορούσαν -όπως λένε- να έχουν σώσει τις ζωές και άλλων επιβατών, αποκαλύπτουν οι ανατριχιαστικές μαρτυρίες επιζώντων της τραγωδίας των Τεμπών.
Στην αποκαλυπτική συνέντευξη, που παραχώρησαν στην εκπομπή «Αντιθέσεις» του ΚΡΗΤΗ TV, οι άνθρωποι αυτοί περιέγραψαν με λεπτομέρειες τις εφιαλτικές στιγμές που βίωσαν, βλέποντας συνανθρώπους τους να καίγονται ζωντανοί, ακόμη και έξω από τα βαγόνια.
Οι μαρτυρίες τους ενισχύουν τους ισχυρισμούς περί ύπαρξης εύφλεκτων διαλυτών στο σημείο, παρά το γεγονός ότι -σύμφωνα με το επίσημο πόρισμα– δεν προκύπτει παρουσία άλλου φορτίου στις αμαξοστοιχίες.
Εμφανώς φορτισμένος, ο Θόδωρος Κατσιούλης -o οποίος βρισκόταν στο 3ο βαγόνι της επιβατικής αμαξοστοιχίας- μίλησε για τις δραματικές ώρες που βίωσε, όταν αισθάνθηκε να καίγεται και να μην μπορεί να αναπνεύσει, ενώ προσευχόταν, βλέποντας τον θάνατο να πλησιάζει.
«Έχω καταθέσει στην ανάκριση. Με κάλεσε περίπου πριν από δύο μήνες, μετά από παρέμβαση του κ. Κοκοτσάκη», αποκάλυψε ο κ. Κατσιούλης. «Είμαι ένας από τους επιζώντες, από τους τυχερούς, και έπρεπε να περάσουν σχεδόν δύο χρόνια για να ακουστεί η φωνή μου. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να ακούσει αυτά που έζησα. Ήμουν στο τρίτο βαγόνι και έγινα μάρτυρας συγκλονιστικών σκηνών», συνέχισε.
Αποκάλυψε, μάλιστα, πως δεν είχε κληθεί εξαρχής να καταθέσει.
Όπως εξήγησε, τον εντόπισε η ομάδα Κοκοτσάκη, όταν έγραψε κάτω από μια ανάρτηση στη σελίδα της Ομάδας Συγγενών Θυμάτων, δηλώνοντας ότι βρισκόταν στο τρίτο βαγόνι. Ο πραγματογνώμονας κατέθεσε και το σχετικό αίτημα στον ανακριτή, με αποτέλεσμα να δώσει τελικά τη μαρτυρία του.
«Έβαλα τη χούφτα μου στη μύτη να κρατήσω λίγο οξυγόνο»
«Έβαλα τη χούφτα μου στη μύτη να κρατήσω λίγο οξυγόνο να αναπνεύσω και ένιωσα τα μέσα μου να βράζουν. Το δέρμα μου σαν κάτι να το τραβούσε. Κράταγα το χέρι να μη μου φύγει το δέρμα. Και βλέπω ξαφνικά από την αριστερή μεριά ένα άσπρο σύννεφο, δεν έκαιγε σαν φωτιά, έκαιγε αλλιώς. Άκουγα τα παιδιά μέσα φώναζαν. Λέω αυτό ήταν πεθαίνουμε και ξεκίνησα την προσευχή. Και ξαφνικά το σύννεφο γύρισε με μια δύναμη προς τα μέσα κι εξαφανίστηκε…..Όταν βγήκαμε είδαμε ότι στη δεξιά μεριά είχε φωτιά, στην αριστερή που ήταν το σύννεφο δεν υπήρχε φωτιά», περιέγραψε.
Στο 3ο βαγόνι ήταν και η Βασιλική Κόκκαλη, που αποκάλυψε πως «κανείς δεν κλήθηκε στον ανακριτή». «Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαν κληθεί μόνο δύο παιδιά που ήμασταν στην ίδια ομάδα ψυχοθεραπείας. Άκουσα ότι πήγαινε να κλείσει εσπευσμένα η προανακριτική. Πήγα λοιπόν κι έκανα μια υπεύθυνη δήλωση του νόμου 105 με την κατάθεση μου, την έδωσα στο δικηγόρο να πάει στον εφέτη, οπότε ήταν υποχρεωμένος να με καλέσει», εξήγησε.
«Δεν ήταν η μυρωδιά της κοινής φωτιάς»
«Ήμουν στο 3ο βαγόνι από το 2 προς το 3. Δεν καθόμουν στη θέση του εισιτηρίου μου, ήμουν στο τέρμα γιατί είχα βρει να φορτίσω το κινητό. Καθόμουν σε αντικριστή θέση κουνήθηκα, επανήλθα, μια … δυο, στην τρίτη πήρε τούμπα το βαγόνι. Καθόμουν από τη δεξιά πλευρά βρέθηκα έξω από το τρένο εγκλωβισμένη. Είχαν πέσει πάνω μου αντικείμενα δεν μπορούσα να απεγκλωβιστώ είχα πολύ βήχα αισθανόμουν ότι πνίγομαι. Δεν ήταν η μυρωδιά της κοινής φωτιάς.
«Γιατί δίπλα μου υπήρχαν καλώδια που καιγόντουσαν αλλά η μυρωδιά ήταν έντονο χημικό. Όπως είπε κι ο κύριος πριν, ήταν σαν τη μυρωδιά παλιών καθαριστηρίων επί 200 φορές! Εγώ βρήκα μόνο το παλτό μου, το έβγαλα στο μπαλκόνι και την άλλη μέρα το πέταξα. Δεν υποφερόταν. Μύριζε πάνω από 2 μήνες η μυρωδιά μες το σπίτι. Πετάχτηκε το παλτό αλλά η μυρωδιά έμεινε στο χώρο», πρόσθεσε.
Στην ερώτηση του δημοσιογράφου αν θα μπορούσε να αποτελέσει στοιχείο το παλτό απάντησε: «Δεν το σκεφτήκαμε να κρατήσουμε τα παλτό. Σκεφτόμουν πώς θα φύγω. Όταν με απεγκλώβισαν, υπήρχε ένα κομμάτι μηχανής και το κάναμε σκαλοπάτι, υπήρχαν άνθρωποι εγκλωβισμένοι κάτω από τα πόδια μας που ζητούσαν βοήθεια δεν τους βλέπαμε. Δίπλα μου ήταν η Ιφιγένεια από τα Γιανιτσά, μέχρι που βγήκα ζούσε το κορίτσι. Μας είπαν ότι αναλαμβάνουν κάποιοι διασώστες να τη σώσουν, αλλά έμαθα ότι βρέθηκε δυο μέρες μετά νεκρή. Γιατί; Ένα κορίτσι που το έβλεπες από όλες τις μεριές. Από όπου κι αν ήσουν την έβλεπες.»
Απαντώντας σε ερώτηση για το αν είδε αναζωπυρώσεις, η Βασιλική Κόκκαλη απάντησε: «Ναι. Γύριζα έβγαζα το κεφάλι να πάρω αναπνοή κι έριχνα φακό να βλέπει ο κόσμος. Αρχίζανε να μας φωνάζουν: βγείτε γρήγορα φωτιά! Μετά η πρώτη έκρηξη. Και σίγουρα υπήρξε κι άλλη έκρηξη. Μίλησα με άνθρωπο επιβάτη που ήρθε από μπροστά ζητώντας βοήθεια για την κοπέλα του που είχε χτυπήσει στον αυχένα. Δεν υπήρχαν διασώστες για πολλή ώρα. Ο κόσμος που σώθηκε βγήκε από τους φοιτητές».
«Ο άνθρωπος δεν βρήκε λοιπόν κανέναν να βοηθήσει. Μέρες μετά άνοιξα την τηλεόραση και τον είδα στις ειδήσεις ότι πέθανε, απανθρακώθηκε. Είπα: μα ο άνθρωπος ζει, τον είχα δει. Αυτός ούτε από τη σύγκρουση πέθανε ούτε από πρώτη έκρηξη. Βρέθηκε απανθρακωμένος έξω από το τρένο. Αυτός και ένα άλλο παλικάρι βρέθηκαν σε στάση πυγμάχου. Έγινε πιθανά αναζωπύρωση και αγκαλιάστηκαν να σωθούν έξω από το τρένο. Αλλιώς δεν εξηγείται πως καήκαν έξω από την αμαξοστοιχία. Ο άνθρωπος ήρθε πίσω ζήτησε βοήθεια έφυγε πάλι μπροστά άρα έγινε κι άλλη αναζωπύρωση», περιέγραψε.
«Τα παιδιά στο βαγόνι δεν είχαν πιθανότητα επιβίωσης. Η κοπέλα όμως δίπλα μου, είχε πιθανότητες και την άφησαν και πέθανε. Όπως κι άλλοι άνθρωποι. Μόνοι μας ανεβήκαμε, μόνοι βρήκαμε τον δρόμο, ούτε νερό μας φέρανε. Πίσω μου ήταν περιπολικά. Ήταν οι αστυνομικοί με τα χέρια στον ουρανό, σαν τους σερίφηδες, δεν φιλοτιμήθηκε ένας να μου πει αν θέλω νερό. Φέραν τραυματία την παράτησαν στην άσφαλτο και φύγανε. Τα ασθενοφόρα ήταν παρκαρισμένα μπροστά και κοιτάγανε όπως κι οι πυροσβέστες…», επισήμανε μεταξυ άλλων.