Οι επιζώσες ενδοοικογενειακής βίας αναγκάζονται να επιλέξουν ανάμεσα στο να μείνουν στην ίδια στέγη με τους κακοποιητές τους ή να μείνουν άστεγες, επειδή δεν μπορούν να βρουν μια θέση σε ένα καταφύγιο εν μέσω της «διαρκώς αυξανόμενης» ζήτησης.
Αυτό προκύπτει από έρευνα που έφερε στο φως το Observer, που διαπίστωσε ότι περισσότερες από το ένα τέταρτο των γυναικών που υποστηρίχθηκαν πέρυσι μέσω ενός προγράμματος που χρηματοδοτήθηκε από την κυβέρνηση υπέστησαν περαιτέρω κακοποίηση από τον δράστη ενώ περίμεναν να βρουν καταφύγιο.
Από τις 254 γυναίκες που ολοκλήρωσαν την υποστήριξη από το πρόγραμμα Γυναικείας Βοήθειας το 2022, οι 46 αναγκάστηκαν να φιλοξενηθούν σε σπίτια οικείων τους.
Η έρευνα «No Woman Turned Away» διαπίστωσε ότι το 24% των γυναικών είχαν αναπηρίες, το 37% δεν προσφεύγουν σε δημόσιους πόρους και το 40% έχουν μειονοτικό υπόβαθρο.
Παρά το γεγονός ότι απαιτείται από τον Νόμο για την ενδοοικογενειακή βία του 2021 να παρέχονται υπηρεσίες καταφυγίου και ασφαλή στέγαση σε θύματα, οι τοπικές αρχές στην Αγγλία συχνά δεν είχαν τους πόρους ή τις γνώσεις για να το εκπληρώσουν σύμφωνα με την έκθεση.
«Αυτά τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι παρά αυτές τις ενθαρρυντικές εξελίξεις, πολλές θεσμικές υπηρεσίες πολύ συχνά αποτυγχάνουν να τηρήσουν το καθήκον τους να υποστηρίξουν τις επιζώσες», ανέφερε. Η Observer ανέφερε τον Απρίλιο ότι πέρυσι απαγορεύτηκε η ασφαλής στέγαση σε περισσότερες από 10.000 γυναίκες στην Αγγλία που απέφυγαν την ενδοοικογενειακή κακοποίηση.
Οι αστοχίες του συστήματος
Η Lisa Johnson, διευθύντρια άμεσων υπηρεσιών στο Women’s Aid, καταδίκασε τα τελευταία ευρήματα – τα χειρότερα από την έναρξη του έργου το 2016 – κατηγορώντας τις «αστοχίες του συστήματος».
«Υπάρχει πραγματική έλλειψη κενών θέσεων καταφυγίου στη χώρα. Οι τοπικές υπηρεσίες βρίσκονται υπό μεγάλη πίεση για να υποστηρίξουν οικονομικά τις γυναίκες και δεν είναι σε θέση να το κάνουν αυτό», είπε.
Άλλοι παράγοντες που συμβάλλουν περιλαμβάνουν την ανεπαρκή χρηματοδότηση, την κρίση του κόστους ζωής, την κακή πρόσβαση σε υποστήριξη για γυναίκες με ανασφαλές μεταναστευτικό καθεστώς, τον συστημικό ρατσισμό και την ανεπαρκή γνώση των επαγγελματιών που εργάζονται σε δημόσιες υπηρεσίες.
«Όταν οι γυναίκες απευθύνονται – για παράδειγμα στην αστυνομία, στην ομάδα στέγασης των τοπικών αρχών, στην κοινωνική περίθαλψη – υπάρχουν πραγματικές αποτυχίες του συστήματος σε όλα αυτά», σύμφωνα με την Johnson. «Όπως τα περισσότερα θύματα, όταν ζητούν υποστήριξη. Αυτό είναι ένα τεράστιο θαρραλέο βήμα για οποιονδήποτε».
Το αδιέξοδο
Εάν οι γυναίκες αποτύχουν να λάβουν υποστήριξη, πρόσθεσε η Johnson, «η επιλογή τους είναι να επιστρέψουν στον δράστη ή να γίνουν άστεγες». Εκτός από δυνητικά επικίνδυνο, αυτό μπορεί να έχει καταστροφικό αντίκτυπο στις πιθανότητες μιας γυναίκας να βρει καταφύγιο.
«Οι ελπίδες της για ασφάλεια έχουν χαθεί ή μειωθεί για το μέλλον», λέει η Johnson. «Γνωρίζουμε τους δράστες. Μόλις νιώσουν ότι χάνουν τον έλεγχο αυτής της σχέσης, χάνουν τον έλεγχο αυτής της γυναίκας, χάνουν τον έλεγχο των παιδιών, η βία θα κλιμακωθεί και μπορεί να είναι απειλητική για τη ζωή της».
Ζητώντας υποχρεωτική εκπαίδευση σε όλες τις υπηρεσίες –συμπεριλαμβανομένου του δικαστικού συστήματος– είπε: «Η ζήτηση για τις υπηρεσίες αυξάνεται συνεχώς».
Η Women’s Aid προέτρεψε την κυβέρνηση να δεσμευτεί για έναν ελάχιστο διακανονισμό χρηματοδότησης 427 εκατομμυρίων λιρών ετησίως για εξειδικευμένες υπηρεσίες ενδοοικογενειακής κακοποίησης στην Αγγλία, εκ των οποίων τουλάχιστον 189 εκατομμύρια £, είπε, θα πρέπει να καλύπτονται για τις υπηρεσίες καταφυγίου. Είπαν επίσης ότι οι γυναίκες πρέπει να προστατεύονται, ανεξάρτητα από το εάν είναι μετανάστριες ή όχι.