Τεταμένη παραμένει η κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο, με την Τουρκία να προσπαθεί να ενισχύσει τη γεωπολιτική της θέση, διεκδικώντας ρόλο κεντρικού παίκτη στην περιοχή.
Σύμφωνα με την Sabah, η Άγκυρα, μέσω «λογικών προτάσεων», φαίνεται να υποσκελίζει την επιρροή της Ελλάδας, προωθώντας συμφωνίες όπως πχ πιθανή συνθήκη θαλασσίων συνόρων με τη Συρία.
Το άρθρο της τουρκικής εφημερίδας αναφέρεται στις προσπάθειες της χώρας να αναμορφώσει τη θαλάσσια δυναμική της περιοχής, προτείνοντας νέα συμφωνία με τη Συρία, στα πρότυπα του αμφιλεγόμενου τουρκολιβυκού μνημονίου του 2019.
Πρόκειται για μία συμφωνία, όπως ισχυρίζεται η Sabah, η οποία «εξασφάλισε στην Τουρκία πρόσβαση σε ζωτικούς ενεργειακούς διαδρόμους».
Η Τουρκία, σύμφωνα με την ίδια πηγή, υιοθετεί μια στρατηγική που αποσκοπεί σε «δικαιοσύνη και συνεργασία, αποφεύγοντας άκαμπτες ερμηνείες του διεθνούς ναυτικού δικαίου».
Παράλληλα, όμως, κατηγορεί την Ελλάδα ότι επιμένει σε ερμηνείες που παραχωρούν δυσανάλογα μεγάλα δικαιώματα σε μικρά νησιά, όπως το Καστελλόριζο (ή Μεγίστη), εις βάρος μεγαλύτερων παράκτιων κρατών, περιορίζοντας τα δικαιώματα της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η αποδυνάμωση της επιρροής της Ελλάδας και το όραμα της Τουρκίας
Όπως υποστηρίζει η Sabah, η επιρροή της Ελλάδας στην περιοχή «εξασθενεί», ειδικά σχετικά με την αντίδρασή της στις τουρκικές πρωτοβουλίες.
Στο άρθρο γίνεται αναφορά στις ελληνικές απειλές προς την ηγεσία της Συρίας, τις οποίες χαρακτηρίζει «ξεπερασμένες», καθώς η χώρα βρίσκεται σε φάση αλλαγών.
Στην ανάλυση της Sabah, η Τουρκία παρουσιάζεται ως χώρα που προωθεί την πρακτική επίλυση διαφορών μέσω διαπραγματεύσεων και όχι νομικών αντιπαραθέσεων.
Παράλληλα, επικαλείται την «αρχή της δικαιοσύνης», σύμφωνα με την οποία τα θαλάσσια σύνορα πρέπει να αντανακλούν τη γεωγραφική πραγματικότητα.
Η Συμφωνία με τη Λιβύη προβάλλεται ως επιτυχημένο παράδειγμα, το οποίο η Άγκυρα φιλοδοξεί να επαναλάβει με τη Συρία.
Η Τουρκία προβάλλεται από τη Sabah ως δύναμη σταθερότητας, που επιδιώκει την «αναζήτηση ρεαλιστικών λύσεων» με σεβασμό στην κυριαρχία και τη συνεργασία στην περιοχή.
Αντίθετα, κατηγορεί την Ελλάδα για άκαμπτη εμμονή σε νομικές θέσεις που δυσχεραίνουν τον διάλογο και τις συνεννοήσεις.